Το εν τω Ιορδάνη Εκλάμψαν Φώς της Τρισυποστάτου Θεότητος, εξεδίωξε το ζοφερόν και ψηλαφητόν σκότος των αντιθέων δυνάμεων του αποστάτου βυθίου δράκοντος!!!
Έκτοτε, «οι θέλοντες ευσεβώς ζήν» (Β΄Τιμόθ.Γ΄12΄), «ως τέκνα φωτός περιπατούσι» (πρβλ.Εφεσ.Ε΄8΄) και τα αγαθά έργα του Φωτός ποιούσιν, ενδυναμούμενοι υπό τής Θείας Χάριτος!!!
«Κάποτε, ο κ. Ροδοκανάκης, βουλευτής και γερουσιαστής της Χίου, ησθένησε και ήλθε εις θάνατον. Ο γαμβρός του ήταν ο ιατρός κ. Κουντουράς. Εκείνος, μαζί με άλλους ιατρούς της χώρας, δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν την ασθένειάν του. Η κόρη του όμως, δηλαδή του κ. Κουντουρά η σύζυγος, είχε μεγάλην πίστιν και ευλάβειαν εις τον άγιον Γέροντά μας (Όσιον Άνθιμον Βαγιάνον τον εν Χίω), και παρεκίνησε τον σύζυγόν της κ. Κουντουρά, να στείλη να πάρουν τον άγιον Γέροντά μας, διά να υπάγη στο σπίτι, και επήγε.
Μόλις έφθασε εκεί, ήκουσε κλαυθμούς και οδυρμούς της οικογενείας, καθώς και άλλων πολλών. Και μόλις επλησίασε τους λέγει:
Η Καλύβη της «Παναγούδας» ευρίσκεται σε ένα μικρό λόφο, ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση. Είναι κοντά στο μονοπάτι που συνδέει τις Καρυές με την Ιερά Μονή Ιβήρων (στα μισά περίπου της όμορφης αυτής διαδρομής, υπάρχουν μικρές πινακίδες, που σε κατευθύνουν προς την «Παναγούδα») και απέναντι από την Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος. Τριάντα λεπτά χρειάζεται κάποιος από τις Καρυές γιά να έλθη στην «Παναγούδα».
Ευχαριστούμε τον Θεόφιλο γιά την βιντεοσκόπηση.
<<Κάποτε μία μητέρα, μη Ορθόδοξη, έφερε το νεκρό μωρό της, στον Άγιο Σπυρίδωνα, παρακαλώντας Τον, να το αναστήσει... Ο Άγιος, ευρέθη σε δύσκολη θέση, διότι το μωρό ήταν αβάπτιστο και εθεώρησε σωστό να ερωτήσει τον βοηθό διάκονό Του (:δείτε τί ταπείνωση είχε ο Άγιος!!!), γιά το τί έπρεπε να κάνει.
Εκείνος, τότε, του απάντησε:
«Γέροντα να κάνεις, ό,τι κάνεις και στα άλλα ζητήματα, να κάνεις δηλαδή προσευχή»!
-Γενάρη, μήνα του Χριστού κι αρχιμηνιά του κόσμου!
-Βροχερός Γενάρης, Αύγουστος νοικοκύρης!
-Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη φλέβισέ το!
-Γενάρη και Φλεβάρη καταβολάδα και ξινάρι!
-Γενάρη μήνα κλάδευε και λίσγο (=γεωργικό εργαλείο) μη γυρεύεις!
-Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις!
-Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι!
-Γενάρης στεγνός, νοικοκύρης πλούσιος!
Είπε Γέρων:
«Άνθρωπέ μου, γιά εσένα εγεννήθη ο Χριστός, γι’ αυτό ήλθε ο Υιός του Θεού, γιά να σωθής εσύ!!!
Και έγινε Παιδί, και μεγάλωσε ως Άνθρωπος, ενώ ήταν Θεός!!!
Κάποτε έκανε τον Αναγνώστη, επήρε το ιερό βιβλίο μέσα στη συναγωγή και εδιάβασε: “ Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με” (Ησαΐας ΞΑ΄1΄)!!!
Άλλη φορά ως Υποδιάκονος, έκαμε φραγγέλιο από σκοινί και έβγαλε τους εμπόρους έξω από το ιερό και τα πρόβατα και τα βόδια και όλα τ’ άλλα!!!
Άλλοτε πάλι ως Διάκονος, ζώσθηκε την πετσέτα και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, δίνοντας εντολή να πλένουν κι αυτοί τα πόδια των αδελφών τους!!!
Προ ημερών, είχα πάει στο Αγρίνιο. Εκεί φιλοξενήθηκα σε ένα σπίτι, όπου ο πατέρας, μου παραπονέθηκε ότι το παιδί του, μαθητής γυμνασίου, κάπνιζε...
Και ο ίδιος, βέβαια, κάπνιζε μπροστά μου…
Και του λέω:
«Κάποτε ο κάβουρας και η καβουρίνα, κάλεσαν τα καβουράκια τους και τους είπαν ότι, τους εξευτελίζουν, έξω που βγαίνουν, διότι δεν περπατούν ίσια, αλλά περπατούν στραβά...“Προσέχετε” τους είπαν, “μην μας προσβάλλετε”...
Είπε τότε ένα καβουράκι στον πατέρα κάβουρα:
“Πατέρα, περπάτα, γιά να δούμε πως περπατάς και εσύ”.
Και άρχισε ο πατέρας κάβουρας να περπατάει, στραβά βέβαια...»
Σε κάποιο ορεινό και απομακρυσμένο χωριουδάκι, ζούσε ο Πέτρος με την μητέρα του. Ήταν πτωχός και ορφανός από πατέρα και έτσι έπρεπε να βοηθάει, όσο μπορούσε, την μητέρα του.
Το καλοκαίρι, κάθε πρωΐ, ανέβαζε τις κατσίκες του χωριού ψηλά στα όμορφα δροσερά λιβάδια γιά να βοσκήσουν. Εκεί πάνω χαιρόταν, ξέγνοιαστα, τη φύση και όλα τα δημιουργήματα του Θεού. Πόσο όμορφα τα είχε κάνει όλα, με τί σοφία, τις καταπράσινες πλαγιές με τα πολύχρωμα αγριολούλουδα, τις πανύψηλες κορφές με τα αγέρωχα έλατα και τους αετούς που έσχιζαν τους ουρανούς! Τον χειμώνα, όταν το χιόνι σκέπαζε τα σπίτια και τις πλαγιές και τα ζώα έμεναν μέσα, ο Πέτρος τότε έβρισκε τον χρόνο να πάει στο σχολείο. Αγαπούσε τα γράμματα και διάβαζε πολύ, γιά να μορφωθή. Ήταν υπάκουος και ευγενικός σε όλους και οι δάσκαλοι τού φερόντουσαν με καλωσύνη και αγάπη!
Κάποια ημέρα, στο σχολείο του χωριού έφθασε ο σχολικός επιθεωρητής. Μπήκε μάλιστα, στην τάξη του Πέτρου και εξέτασε τα παιδιά στην ανάγνωση, τους ερώτησε ιστορία και αριθμητική, και τέλος έφθασε στα θρησκευτικά.
«Ποιός ξέρει να μου πει, παιδιά, την πέμπτη εντολή;», ερώτησε ο επιθεωρητής.
