Ο Θεάνθρωπος Κύριος, «μορφήν δούλου Λαβών», βαπτίζεται εν τω Ιορδάνη ποταμώ, υπό Ιωάννου του Προδρόμου!!!
Ο μη Εκστάς της Θεότητος συγκαταβαίνει, υπέρ της του Κόσμου Ζωής και Σωτηρίας και εισέρχεται εις τα ύδατα, ουχί (!!) διά να καθαρθή, Ών ο Μόνος Αναμάρτητος ως Άνθρωπος, αλλά διά να καθάρη και εν ταυτώ συντρίψη τας κάρας του βεβορβορωμένου ανθρωποκτόνου εχθρού και των δρακόντων-δαιμόνων αυτού!!!
<<Όταν μας βρίσκη μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ! Να σκεφτώμασθε ότι η ψυχή μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υπομονή και δοξολογία στους πόνους, παρά από ατσαλένιο σώμα με το οποίο μπορούμε να κάνουμε μεγάλους σωματικούς αγώνες, οι οποίοι όμως ίσως μας κάνουν να καυχηθούμε, χωρίς να το καταλάβουμε, γιατί θα νομίσουμε ότι με το σπαθί μας θα κερδίσουμε τον Παράδεισο...
Ξέρετε πόσα χρόνια έχω, άλλοτε υποφερτό πόνο και άλλοτε ανυπόφορο;;
Ο υποφερτός είναι μία μόνιμη κατάστασι. Πόσα τράβηξα πρώτα από την βρογχεκτασία και έπειτα με την εγχείρησι που έκανα… Έπειτα άρχισαν οι ιστορίες με τα έντερα... Ύστερα, μισή χρονιά την πέρασα με την δισκοπάθεια· πονούσα πολύ... Δεν μπορούσα να κάνω ούτε τις μετάνοιες που έκανα, αλλά δυσκολευόμουν και να εξυπηρετηθώ, ενώ χρειαζόταν να υπηρετήσω και τον κόσμο που ερχόταν… Στην συνέχεια μου παρουσιάσθηκε κάτι σκληρό στην κοιλιά· μου είπαν ότι ήταν κήλη. Όταν κουραζόμουν, πονούσε και πρηζόταν πολύ… Μία μέρα, παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ήταν πρησμένη και πονούσα. Έπρεπε όμως να πάω στην Σκήτη, στην ολονυκτία.
Είπα τότε: «Θα πάω και ό,τι θέλει ας γίνη», γιατί έπρεπε να πάω!
<<Ολόκληρη η ζωή του πατρός Επιφανίου ήταν εφαρμογή των λόγων:
«Ο πόθος Σου ελκύει με προς Σέ Σωτήρ, το Καύχημα της ζωής μου!»!!!
Ζούσε κατ’ εξοχήν διά τον Θεόν και εβίωνε τον Θεόν!
Ανεξίτηλες στη μνήμη μας παραμένουν οι πολύτιμες συμβουλές Του, οι εύστοχες και ετοιμόλογες απαντήσεις Του στις αναρίθμητες ερωτήσεις μας, οι σοφοί και διδακτικοί διάλογοι μαζί Του, όπως ο παρακάτω με ένα πνευματικό του παιδί:
<<Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται!
Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο Ουράνιο Παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός!
Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη γιά τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω γιά τις σωματικές βλάβες που έχω! Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω Ουράνια ανταμοιβή! Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου εις τον Θεόν, αφού δεν έχω ανταποκριθή στις μεγάλες Του Δωρεές και Ευεργεσίες! Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο Φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο Οικονομίες! Ευχηθήτε όμως να μη με ξοφλάη με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλλοίμονό μου… Μεγάλη τιμή θα μου έκανε ο Χριστός, να υπέφερα ακόμη περισσότερο γιά την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω!
Ο άνθρωπος, όταν είναι τελείως καλά στην υγεία του, δεν είναι καλά!
Καλλίτερα να έχη κάτι!
<<Καθώς άρχισε να νυχτώνει, ένας σεΐχης σταμάτησε το ταξίδι του με την καμήλα και έστησε τη σκηνή του για να προφυλαχθή από το νυχτερινό κρύο της ερήμου. Ήταν ακόμη η εποχή που τα ζώα μιλούσαν κι έτσι η καμήλα έσπρωξε με το κεφάλι της το πανί που χρησίμευε σαν πόρτα και είπε στον σεΐχη:
«Αφεντικό, κάνει πολύ κρύο εδώ έξω. Μήπως θα μπορούσα να χώσω λίγο τη μουσούδα μου στη σκηνή, για να μην ξεπαγιάση;»
«Με την άνεσί σου» της είπε ο καμηλιέρης, που είχε αρχίσει να τον παίρνη γλυκά-γλυκά ο ύπνος.
Έτσι η καμήλα έχωσε τη μούρη της μέσα στη σκηνή.
Σε λίγο ξαναείπε στο αφεντικό της:
«Συγγνώμη που σε ενοχλώ πάλι, αλλά μήπως θα μπορούσα να βάλω και τον λαιμό μου μέσα στη σκηνή μη με πιάση κανένας πονόλαιμος μ’ αυτό το παληοκρύο;»
«Κανένα πρόβλημα», είπε ο σεΐχης.
Έτσι η καμήλα έβαλε στο αντίσκηνο και τον λαιμό της και άρχισε να περιεργάζεται τα λίγα πράγματα που είχε αραδιάσει ο σεΐχης.
Σε λίγο η καμήλα ξανασκούντησε το σεΐχη και του λέει:
<<Κάποιος γέροντας επισκεπτόταν Νοσοκομεία όπου παρηγορούσε και διακονούσε ασθενείς. Κάποια μέρα επισκέφθηκε το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Εκεί εγνώρισε μία ασθενή, που είχε εγχειρισθή στο παχύ έντερο και την οποία διακονούσε με πολύ αγάπη και πιστότητα κάποια άλλη κυρία.
Ο γέροντας παρατηρούσε εντυπωσιασμένος αρκετές ημέρες τη φροντίδα αυτής της κυρίας. Εξ αιτίας της αφαιρέσεως τμήματος του παχέος εντέρου, οι γιατροί είχαν ανοίξει "παρά φύσιν" έδρα εις το πλάϊ της κοιλιάς της ασθενούς, ώστε να εξυπηρετήται η λειτουργία του εντέρου. Αυτή η ταλαιπωρία της ασθενούς συνοδευόταν και από δυσοσμία…
Κάποια μέρα, η κυρία που διακονούσε την συγκεκριμένη ασθενή δεν ήλθε στο Νοσοκομείο και έτσι προσφέρθηκε ο γέροντας να διακονήση την ασθενή!
Καθώς την διακονούσε, την ερώτησε:
<<Το Άγιον Πνεύμα είναι ο Θεός, το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, Παντοδύναμο όπως ο Πατέρας και ο Υιός! Το Άγιον Πνεύμα ζωογονεί, εμψυχώνει και ενδυναμώνει τα πλάσματα! Δίνει στα ζώα τη ζωή, στους ανθρώπους το νου και στους Χριστιανούς την ανώτερη Ζωή, την Πνευματική! Φωτίζει τον άνθρωπο και τον βοηθάει να εισέλθη εις την Βασιλεία των Ουρανών! Το Άγιον Πνεύμα δίδεται, όχι σύμφωνα με την αξία των καλών έργων μας, αλλά ΔΩΡΕΑΝ, σύμφωνα με το Έλεος του Θεού, γιά την σωτηρία μας!
Τί χαρίζει το Άγιον Πνεύμα σ’ εκείνον που το έχει λάβει:
1. Όταν κατοικήση μέσα εις τον άνθρωπο το Άγιον Πνεύμα, του δίδει πίστι και φωτισμό!
Χωρίς Αυτό, κανείς δεν μπορεί να έχη αληθινή και ζωντανή πίστι. Χωρίς το φωτισμό Του, και ο πιο σοφός και μορφωμένος άνθρωπος είναι ολότελα τυφλός ως προς τα έργα του Θεού και την κτίσι Του. Απεναντίας, το Άγιον Πνεύμα μπορεί να φωτίση εσωτερικά και τον πιό αμόρφωτο και απλοϊκό άνθρωπο, να του αποκαλύψη άμεσα τα έργα του Θεού και να του προσφέρη την γλυκιά γεύσι της Βασιλείας Του! Ο άνθρωπος που έχει μέσα του το Άγιον Πνεύμα, αισθάνεται εις την ψυχή του ένα ασυνήθιστο Φως, που του ήταν ολότελα άγνωστο πριν!
2. Το Άγιον Πνεύμα γεννά εις την καρδιά του ανθρώπου την αληθινή Αγάπη!
<<Ζούσε στην περιοχή της Αθήνας, στον Κολωνό, μία ευσεβής γυναίκα, η κυρία Βασιλική. Έμενε σ’ ένα νεοκλασικό σπίτι και σε ένα από τα δωμάτια είχε φτιάξει ένα προσευχητάριο. Εκεί καθημερινά προσευχόταν και έκανε την άσκησί της. Είχε και μία μεγάλη Εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, διότι αγαπούσε πολύ τον Άγιο και προσευχόταν πάντα θερμά σ' Αυτόν.
Κάποτε, της δημιουργήθηκε το ερώτημα, γιά το πώς αγίασε ο Άγιος Νεκτάριος. Άρχισε λοιπόν να κάνη έντονα προσευχή επί πολλές ημέρες ζητώντας απάντησι στο ερώτημά της.
Μετά από λίγο καιρό, εμφανίσθηκε στην κυρία Βασιλική, ο Άγιος Νεκτάριος, ενώ ταυτόχρονα μπροστά της, άνοιξε ο τοίχος του δωματίου και παρουσιάσθηκε μία πεδιάδα!
Της λέει τότε ο Άγιος:
O Χριστός εγεννήθη
και ο Αδάμ ανεκλήθη!
Ο Χριστός εγεννήθη
και η Εύα της λύπης ελυτρώθη!
Ο Χριστός εγεννήθη
και ο δράκων ηφανίσθη!
Η αφοβία (του π.Ιωήλ) ενώπιον του θανάτου ήτο εκπληκτική.
Μεθ’ εκάστην κηδείαν, έλεγεν εις τους φίλους αυτού αντί άλλου χαιρετισμού:
Συνέβη πρό ολίγων ετών εν Καλάμαις, κατά την κηδείαν επιφανεστάτου - εν ταυτώ δε και ευσεβεστάτου - μέλους της Κοινωνίας των Καλαμών.
Κατ’ αυτήν την κηδείαν ο είς εκ των ομιλητών ήτο ανώτατος κρατικός λειτουργός.
<<Επισκέφθηκαν κάποιοι τον Αββά Κυριακό (5ος-6ος αι.), τον πρεσβύτερο της Λαύρας του Καλαμώνος, που ευρίσκεται εις τον Άγιο Ιορδάνη και τους διηγήθηκε ο γέροντας τα εξής:
«Μιά ημέρα συνέβη να δω εις τον ύπνο μου κάποια Γυναίκα Σεμνοπρεπή, ντυμένη στην πορφύρα και μαζύ Της, δύο Άνδρες Ιεροπρεπείς και Ενδόξους, να στέκωνται έξω από το κελλί μου. Εγώ κατάλαβα ότι η Γυναίκα ήταν η Δέσποινα, η Κυρία Θεοτόκος και οι Άνδρες πού ήταν μαζύ Της, ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος!
Αφού, λοιπόν, εβγήκα έξω, την παρακαλούσα να εισέλθη και να κάνη ευχή εις το κελλί μου, Αυτή, όμως, δεν συγκατένευσε. Έμεινα, λοιπόν, γιά πολλή ώρα παρακαλώντας Την και λέγοντας:
“Ας μη φύγω ταπεινωμένος και καταντροπιασμένος” και άλλα πολλά.
Καθώς δε, με είδε να εντείνω την δέησι, μού αποκρίθηκε, λέγοντας:
“Έχεις μέσα εις το κελλί σου τον εχθρό Μου, και θέλεις να εισέλθω;” και, αφού είπε αυτό, έφυγε!
<<Κάποτε επισκέφθηκε κάποιος τον Άγιο Νεκτάριο και του είπε:
«Σεβασμιώτατε, χρωστώ 25 δραχμές (πολλά λεφτά γιά την εποχή εκείνη).
Αύριο το γραμμάτιο λήγει και πάω χαμένος…
Δεκάρα δεν έχω και σε παρακαλώ να με βοηθήσης».
Ο Άγιος Νεκτάριος καλεί τον ταμία της Ριζαρείου και του λέει:
“Κωστή, δώσε 25 δραχμές στον άνθρωπο”.
Φωνάζει από μέσα ο Κωστής στον Άγιο και του λέει:
Ο Άγιος Μαρίνος έλαβε το στεφάνι του Μαρτυρίου εις τα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ..
Γεννήθηκε και μεγάλωσε εις την Ρώμη και επήρε το αξίωμα του Συγκλητικού.
Οι πολλές Του αγαθοεργίες, προς τους Χριστιανούς, εξήγειραν εναντίον Του τις υπόνοιες των συναδέλφων Του, οι όποιοι, αφού εξέτασαν, ανακάλυψαν ότι ο Μαρίνος ήταν Χριστιανός...
Και τότε Τόν κατήγγειλαν.
<<Υπάρχουν μητέρες που, αν διαπιστωθή κατά την εγκυμοσύνη ότι το παιδάκι που θα γεννήσουν θα είναι ανάπηρο ή διανοητικά καθυστερημένο, κάνουν έκτρωσι και το σκοτώνουν…
Δεν σκέπτονται ότι και αυτό έχει ψυχή...
Πόσοι πατέρες έρχονται και μου λένε:
«Το δικό μου το παιδί να είναι σπαστικό;;;
Γιατί να το κάνη έτσι ο Θεός;;;
Δεν μπορώ να το αντέξω…».
Πόση αναίδεια προς τον Θεόν έχει αυτή η αντιμετώπισις, πόσο πείσμα, πόσο εγωϊσμό.
«Ο ένας αγαπάει, επειδή τον αγαπάνε.
Ο άλλος αγαπάει, επειδή τον ετίμησαν.
Ο άλλος πάλι, επειδή ο τάδε του εφάνηκε χρήσιμος σε κάποια βιοτική υπόθεσι.
Δύσκολο είναι να εύρης κάποιον να αγαπάη τον άλλον ειλικρινά, όπως πρέπει, μόνο και μόνο γιά το Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού!!
Οι περισσότεροι, δυστυχώς, άνθρωποι, συνδέονται μεταξύ τους φιλικά, γιά λόγους υλικού συμφέροντος. Μία αγάπη όμως με τέτοια ελατήρια, είναι χλιαρή και πρόσκαιρη... Με το παραμικρό πρόβλημα - υβριστικό λόγο, χρηματική ζημιά, ζήλεια, φιλοδοξία ή κάτι άλλο παρόμοιο - η αγάπη αυτή, που δεν έχει θεμέλιο πνευματικό, διαλύεται...
Τέτοια είναι η φύσι της αληθινής αγάπης:
<<Τον χαρακτηρίζουν «ασκητή της πόλεως»!
Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ο Ίδιος το μητροπολιτικό σπίτι, δεν χρησιμοποιεί κινητό τηλέφωνο, ενώ σπάνια μιλά και στο σταθερό. Επισκέπτεται την Αθήνα γιά να συμμετάσχη στις Συνόδους χρησιμοποιώντας το λεωφορείο του ΚΤΕΛ(!!). Κάνει περιοδείες στα «κουτσοχώρια» με τα πόδια και έχει ξεχάσει πώς είναι τα πλούσια αρχιερατικά άμφια.
«Εγώ είμαι ένας καλόγερος», επιμένει ο ίδιος.
Ο 84χρονος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος, ξεχωρίζει γιά την λιτή και ταπεινή ζωή που κάνει. Μητροπολίτης από τις «Νέες Χώρες», τρέφει θαυμασμό γιά τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
«Είναι άγιος άνθρωπος», λέει.
<<Εκλήθη, κάποτε, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, γιά να συζητήση δογματικά ζητήματα με κάποιους παπικούς, οι οποίοι ήλθαν γι’ αυτό τον λόγο εις το Άγιον Όρος.
Στην πρόσκλησι, εμφανίσθηκε ο Άγιος Νικόδημος, ρακοφόρος και τσαρουχοφόρος, όπως πάντοτε, ώστε οι παπικοί να διαμαρτυρηθούν γιά την προσβολή από μέρους της Ιεράς Κοινότητος…
Με τις εξηyήσεις όμως που εδόθησαν άρχισε η συζήτησι.
<<Η ανθρώπινη δικαιοσύνη λέει:
«Έσφαλες; Πρέπει να τιμωρηθής».
Η Θεία Δικαιοσύνη λέει:
«Αναγνωρίζεις το λάθος σου και μετανοείς; Συγχωρείσαι»!
Παρά ταύτα,βλέπεις ότι, ακόμη και από τον ανθρώπινο νόμο δικάζεται με επιείκεια κάποιος, που κάνει ένα έγκλημα, όταν μετανοή ειλικρινά και πάει μόνος του και το ομολογεί, ενώ δεν υπάρχει καμμία υποψία γιά το πρόσωπό του. Και αν από τους ανθρώπους δικάζεται με επιείκεια, πόσο μάλλον από τον Δικαιοκρίτη και Φιλεύσπλαχνο Θεό!
Είμεθα στα Χέρια του Θεού!!!
<<Μά η πνευματική ζωή είναι η πραγματική ζωή!
Όλα τ’ άλλα είναι πράγματα...
Πράγμα είναι το σώμα μας, χώμα δανεισμένο από την γη. Χώμα, νερό, φωτιά, αέρας, απ’ αυτά τα τέσσερα στοιχεία είναι κτισμένο το ανθρώπινο σώμα. Κτισμένο τόσο επιδέξια και θαυμαστά που δεν γίνεται να εκφρασθή και να περιγραφή. Μά όμως, το σώμα είναι μόνο ένα πράγμα, δεν είναι η ζωή∙ είναι η άμαξα, δεν είναι ο ταξιδιώτης∙ είναι το κλουβί, δεν είναι το πτηνό.
Τί είναι τότε η ζωή;
Η Αγία Γραφή του Θεού, ξεκάθαρα εξηγεί στην πρώτη κιόλας σελίδα της:
«Ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γένεσις B΄7΄)!!!
Μήπως γνωρίζεις τί σημαίνουν άμεσα και έμμεσα αυτές οι λέξεις;
Κάποτε, εις το Άγιον Όρος, ευρισκόταν στις Καρυές ένας μοναχός ο οποίος έπινε καθημερινά και εμεθούσε και γινόταν μάλιστα αιτία να σκανδαλίζωνται οι προσκυνητές... Κάποια στιγμή εκοιμήθηκε και ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί επήγαν στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, να του πουν ότι, επιτέλους ελύθηκε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.
Ο Άγιος Παΐσιος τους απάντησε ότι, γνώριζε γιά το θάνατο του μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα Αγγέλων που ήλθαν να παραλάβουν την ψυχή του!
Οι προσκυνητές απόρησαν, κάποιοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον Άγιο Παΐσιο γιά ποιόν ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι, δεν κατάλαβε ο Άγιος.
Ο Άγιος Παΐσιος τότε, τους είπε:
