<<Ο Φλέμινγκ, μετά την ανακάλυψι της πενικιλίνης, είχε επισκεφθή την Αμερική.
Εκεί τον χειροκροτούσαν οι άλλοι, χειροκροτούσε και αυτός.
Κάποια στιγμή ερώτησε:
«Τί συμβαίνει; Γιά ποιόν χειροκροτούν;».
<<Ο Φλέμινγκ, μετά την ανακάλυψι της πενικιλίνης, είχε επισκεφθή την Αμερική.
Εκεί τον χειροκροτούσαν οι άλλοι, χειροκροτούσε και αυτός.
Κάποια στιγμή ερώτησε:
«Τί συμβαίνει; Γιά ποιόν χειροκροτούν;».
Ήταν κάποτε ένα Μοναστήρι, όπου οι μοναχοί ζούσαν ειρηνικά.
Κάποτε, έγινε επιδρομή από ληστές. Μπήκαν, λοιπόν, μέσα στο Ναό της Μονής και ο αρχηγός τους ζήτησε τον Ηγούμενο. Ένας μοναχός τον ειδοποίησε και εκείνος, που ευρισκόταν μέσα στο Ιερό, παρακάλεσε τον αρχιληστή να περιμένει λίγο, ώσπου να τελειώσει μία εργασία του. Γονάτισε τότε, μπροστά στην Αγία Τράπεζα και άρχισε θερμή προσευχή στον Κύριο, να τους σώσει από αυτόν τον κίνδυνο.
Ο αρχιληστής, στο διάστημα αυτό, περιεργαζόταν τις τοιχογραφίες του Ναού. Συγκεκριμένα, του τράβηξε την προσοχή η μεγάλη τοιχογραφία της μελλούσης κρίσεως και ιδιαίτερα του φοβερού δράκοντα, που κατάπινε τους κολασμένους…
Εκείνη τη στιγμή, βγήκε από το Ιερό ο Ηγούμενος.
Ο αρχιληστής, μόλις τον είδε, του είπε απότομα:
«Ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, αγαπούσε με την καρδιά του όλους μας, αν και προσπαθούσε (συνήθως ανεπιτυχώς), να το αποκρύπτει.
Μάλιστα, σεβόταν ιδιαιτέρως, τους μεγαλυτέρους στην ηλικία!
Απολαυστική ήταν η σκηνή των συναντήσεών του με τον κατά σάρκα πατέρα μας.
Ζωντανό θαύμα της Παναγίας έζησαν στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, οι στρατιώτες του 51ου ανεξαρτήτου Τάγματος, με Διοικητή τον Ταγματάρχη Πετράκη, στην κορυφογραμμή του Ροντένη, δεξιά της θρυλικής Κλεισούρας!
Κάθε βράδυ, από τις 22-1-1941 και έπειτα, στις 09:20 π.μ. ακριβώς, το βαρύ Ιταλικό πυροβολικό άρχιζε βολές εναντίον του Τάγματος Πετράκη και του δρόμου, απ’ όπου περνούσαν τα μεταγωγικά. Πέρασαν ημέρες και το κακό συνεχιζόταν, δημιουργώντας εκνευρισμό και απώλειες.
Τολμηροί ανιχνευτές των εμπροσθοφυλακών αλλά και αεροπόροι, εξαπολύθηκαν μέχρι βαθειά στις Ιταλικές γραμμές, αλλά επέστρεψαν άπρακτοι. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα Ιταλικά πυροβόλα, ίσως διότι οι Ιταλοί κάθε βράδυ τα μετακινούσαν. Ήταν όμως απόλυτη ανάγκη, να εντοπισθούν οι εχθρικές πυροβολαρχίες.
Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου, ακούσθηκαν πάλι οι ομοβροντίες των Ιταλικών κανονιών.
Μία μοναχή παραπονέθηκε κάποτε στον γέροντά της, λέγοντάς του:
«Αχ, γέροντα, νοιώθω μία ακηδία, μία πλήξη, μία βαρεμάρα.. Γιατί να μου συμβαίνει αυτό;».
Και ο γέροντας της απάντησε:
«Επειδή δεν αγάπησες ακόμα τον Θεόν, γι' αυτό και νοιώθεις έτσι.
Περίπου το 1965, όταν εγκαταστάθηκε μονίμως (με ενοίκιο) στην Αθήνα ο γ.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και μετά από λίγο καιρό τον ακολούθησε η θεία του Αλεξάνδρα, γιά να υπηρετεί το έργο του, άρχισαν στο μικρό του διαμέρισμα να συρρέουν πλήθη ανθρώπων και από την επαρχία, ο καθένας με τα προσωπικά του προβλήματα.
Ο π.Επιφάνιος δεν προσέφερε μόνον την πνευματική του συνδρομή και καθοδήγηση, αλλά και την Αβραμιαία φιλοξενία, που συνήθως συνοδευόταν και με νυκτερινό ύπνο, γιά να επιστρέψει την επομένη ή την μεθεπομένη ημέρα ο επισκέπτης στο χωριό ή την επαρχιακή πόλη που διέμενε.
Η θεία-Αλεξάνδρα, με όλη της την αγάπη ανελάμβανε όλο το βάρος της φιλοξενίας (π.χ. φαγητό, κλινοσκεπάσματα και εν γένει όλα όσα χρειάζονται γιά μία αξιοπρεπή φιλοξενία).
Επειδή συνέβαινε αρκετές φορές οι φιλοξενούμενοι να ξεπερνούν τους δέκα, η σεβαστή μας θεία επωμιζόταν επί πλέον όλη την λάτρα της καθαριότητας και του πλυσίματος των κλινοσκεπασμάτων!
Στην μητέρα ενός παιδιού που έπασχε από σύνδρομο Down είπε ο Άγιος Παΐσιος:
«Όταν ο Γιωργάκης ανέβη επάνω, θα του πη ο Κύριος:
“Γιωργάκη, διάλεξε σε ποιό κελλάκι θέλεις να μείνης!”!!!
<<«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ.Ι΄37΄)!!!
Με αυτό θέλει ο Κύριος να πή, ότι πρέπει να εγκαταλείπουμε τις οικογένειές μας;;
Όχι φυσικά! Καλώς εχόντων των πραγμάτων, όχι!
Ομιλεί για δύο περιπτώσεις ο Κύριος:
Πρώτον:
<<Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορή να μεταδώση το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή!
Πρέπει να βλέπωμε το κάθε τι, με αγαθό τρόπο! Τίποτε το κακό να μη σκεπτώμεθα γιά τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχωμε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα και αγάπη! Αυτά να μεταδίδωμε!
Να προσέχωμε να μην αγανακτούμε γιά τους ανθρώπους που μας βλάπτουν. Μόνο να προσευχώμεθα γι’ αυτούς με αγάπη! Ό,τι κι αν κάνη ο συνάνθρωπός μας, ποτέ να μη σκεπτώμεθα κακό γι’ αυτόν! Πάντοτε να ευχώμεθα αγαπητικά! Πάντοτε να σκεπτώμεθα το καλό!
Κατ' άλλην συζήτησιν, λόγου γενομένου περί κηρύγματος, έλεγε (ο πατήρ Ιωήλ Γιαννακόπουλος):
«Τo κήρυγμα πρέπει να είνε α π λ ο ύ ν και β α θ ύ!
«Τί μεγαλομανία σ’ έχει πιάσει, αδελφέ μου, και δεν βρίσκεις ησυχία και κτίζεις πατώματα απάνω στα πατώματα, και έχεις δυό-τρία αυτοκίνητα και κότερα και κάθε λογής μάταια πράγματα…
Γύρισε και κοίταξε και τον αδελφό σου, να δροσισθή η ψυχή σου με την ευλογημένη καλωσύνη, που την ξεράνανε τα τσιμέντα, οι ψεύτικες κουβέντες, οι συμφεροντολογικές παρέες, οι συνοφρυωμένες αξιοπρέπειες. Αν δεν μπορείς να κάνεις θυσίες, τουλάχιστον να συχαθής την αδικία! Μην αδικείς! Η αδικία είναι σιχαμερή στρίγγλα, χωρίστρα των ανθρώπων, ανθρωποκτόνα σαν τον σατανά…
Είπε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, σε κάποιους προσκυνητές:
«Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε, τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό! Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν! Ένας κωφός από το κουφό του αυτί, ένας τυφλός από το τυφλό του μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό του πόδι! Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών, θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεόν!
Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα!
Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός:
“Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου!
Τί σου χρωστώ τώρα; Τίποτε…”.
Ενώ όποιος έχει μία αναπηρία, είτε έτσι γεννήθηκε, είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα, πρέπει να χαίρεται, διότι έχει να λάβη στην άλλη ζωή! Όταν μάλιστα δεν έχει φταίξει, θα έχει καθαρό Ουράνιο μισθό, χωρίς κρατήσεις! Δεν είναι μικρό πράγμα μιά ολόκληρη ζωή να μην μπορή κάποιος λ.χ. να απλώση το πόδι του, να μην μπορή να καθήση, να μην μπορή να κάνη μετάνοιες κ.λπ.. Στην άλλη ζωή ο Θεός θα του πη:
Ερώτησε κάποιο πνευματικό παιδί τον π.Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:
«Γέροντα, τί σχέση έχει η τιμωρία με την αγάπη;»
Και ο αείμνηστος σοφός γέροντας απήντησε:
«Μία μητέρα, που έχει παιδιά, δεν τα δέρνει καμμιά φορά;
Τα δέρνει, και τα παιδιά πονούν λιγάκι από το ξύλο…
Μήπως η μητέρα τότε, δεν έχει αγάπη προς τα παιδιά της;»
Και το πνευματικό παιδί απάντησε:
«Ναι, αλλά υπάρχουν μερικά όρια».
Και ο π.Επιφάνιος είπε:
<<Κάποτε, ένα κρύο χειμωνιάτικο πρωϊνό, σηκώθηκα, ντύθηκα καλά, διότι έκανε δυνατό κρύο, και κατευθύνθηκα προς την Εκκλησία, γιά την πρωϊνή Θεία Λειτουργία.
Καθώς προχωρούσα, παρόλο που ήταν πολύ πρωΐ, συνάντησα στο δρόμο ένα ζητιάνο. Έτρεμε από το κρύο. Έβγαλα τότε τον ζεστό μανδύα που φορούσα, τύλιξα τον ζητιάνο μ’ αυτόν, και συνέχισα τον δρόμο μου.
Λίγο πριν φθάσω στην Εκκλησία, συνάντησα ένα νέον άνδρα ωραιότατον, και όλως παραδόξως, ντυμένο στα λευκά.
«Αδελφέ μου» είπε, «σου προσφέρω αυτό το δώρο»!!
Κάποια φορά, ένα πνευματικοπαίδι του π. Επιφανίου, ευρήκε στα σκαλοπάτια της εισόδου της πολυκατοικίας που έμεναν, ένα χιλιάρικο.
Σκέφθηκε να το πάει στη θεία-Αλεξάνδρα, μήπως εγνώριζε ποιός το έχασε.
Όταν την ενημέρωσε σχετικά, εκείνη του είπε:
«Φέρ’ το εδώ παιδί μου, είναι του...».
Και ο ευρών την ερώτησε:
<<Όταν ο νους ελευθερωθή τελείως από τα πάθη, τότε πορεύεται προς την θεωρία των όντων χωρίς να γυρίζει πίσω, βαδίζοντας πλέον προς την γνώση της Αγίας Τριάδος!
Όταν πάντοτε, κατά τον καιρό της προσευχής, δεν ενοχλεί το νου σου κανένα νόημα του κόσμου, τότε να ξέρεις ότι, δεν είσαι έξω από τα όρια της απαθείας!
Όταν η ψυχή αρχίζει να αισθάνεται η ίδια την υγεία της, τότε και τις φαντασίες του ύπνου τις βλέπει χωρίς εμπάθεια και ταραχή!
Κάποτε, ένας διακριτικός γέρων ασκητής, ευρέθη σ’ ένα μεγάλο Μοναστήρι. Εκεί έξω από κάποιο Παρεκκλήσι, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που περίμεναν τη σειρά τους, γιά να εξομολογηθούν.
Κάποια στιγμή, ο ασκητής διέκρινε ένα δαίμονα ανάμεσα στον κόσμο, τον οποίο οι άλλοι δεν έβλεπαν. Διερωτήθηκε, ποιός ήταν ο σκοπός της παρουσίας του έξω από τον χώρο της εξομολόγησης. Αμέσως, λοιπόν, τον επλησίασε και τον ερώτησε τί ζητάει ανάμεσα στους ανθρώπους που περίμεναν να εξομολογηθούν. Αυτός όμως δεν αποκρινόταν…
Οι άλλοι, βλέποντας τον ασκητή να μιλάει μόνος του, απόρησαν…
«Όλα αυτά τα χρόνια, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ήταν και δεν ήταν μέλος τής κατά σάρκα οικογενείας του. Ίσως ακούγεται παράδοξο αυτό. Αλλά ο π. Επιφάνιος και εν προκειμένω επέτυχε, με την Βοήθεια Τού Θεού, να αποφύγει τα άκρα και να συνθέσει τα διεστώτα. Απέφυγε, τόσο την συναισθηματική προσκόλληση στους κατά σάρκα συγγενείς του, η οποία θα εζημίωνε το πνευματικό του έργο, όσο και την ψυχρότητα προς αυτούς, που θα τους ετραυμάτιζε ψυχικώς.