«Η ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΙΣ, ΘΕΟΥ ΟΜΙΛΙΑ ΕΣΤΙΝ»!!!

«Έργο σου διαρκές να είναι η μελέτη των Θείων Γραφών!

Να μελετάς το Ψαλτήρι και να μαθαίνεις τους Ψαλμούς!

Με την ανατολή του ο ήλιος, να σε βλέπει με τα ιερά βιβλία στα χέρια σου!»!!!

 Μέγας Αθανάσιος  (296-373 μ.Χ.)

ΤΙΠΟΤΕ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ, ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ!!

ΟΙ ΜΟΝΑΧΕΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑ, ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΓΙΟΥΡΑΣΚΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΑΦΤΟΝ.

         Αυτές οι τρεις μοναχές, αδελφές όχι μόνο κατά τον μοναχικό τους βίο αλλά και κατά σάρκα, κατάγονταν από το χωριό Ιποτέσκ, της επαρχίας του Μποτοσάνι. Ήσαν θείες του μεγάλου ποιητού Μιχάϊ Εμινέσκου (από τη μεριά της μητέρας).

          Ασπάσθηκαν την μοναστική ζωή, στο ονομαστό γυναικείο Μοναστήρι που αποκαλούνταν «Άγαφτον», μεταξύ του 1855 και του 1860. Αργότερα, έφεραν κι άλλες συγγενείς τους, ανάμεσα στις οποίες και τη φημισμένη μοναχή Ξενία Βελισάρη, ξαδέλφη αυτή του ποιητού. Η Φεβρωνία, η Σοφία και η Ολυμπιάς, ανταπεξέρχονταν με γενναιότητα στις δοκιμασίες του μοναστικού βίου, με προσευχή, νηστεία και υπακοή, συνοδεύοντας καθετί που έκαναν, με δάκρυα κατανύξεως.

«ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ» (ΜΑΤΘ. ΚΣΤ’42’)!!!

Η ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.

«Τίποτε άλλο δεν προσφέρει μεγαλύτερη ευχαρίστηση και θάρρος, από το να έχει κάποιος ακατάγνωστη συνείδηση»!!!

 Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.).

«ΑΓΙΕ ΑΓΓΕΛΕ Ο ΕΦΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΜΟΥ ΨΥΧΗΣ…»!!!

Ο Γ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

                 Ο γ. Γεώργιος Λαζάρ, υπήρξε ένας εκλεκτός άνθρωπος του Θεού, με μιά ζωή χωρίς προηγούμενο σ' όλη τη χώρα. Δεν έζησε μέσα σε Μοναστήρι, αλλά πέρασε από πάρα πολλές δοκιμασίες… Επίσης δεν κρύφθηκε μέσα στα όρη και τα βουνά, αλλά έζησε όλη του τη ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους, όπου τον έβλεπαν και να τον άκουγαν οι πάντες, προσφέροντας έτσι, σε όλους, το παράδειγμα μιάς ζωής αφιερωμένης ολοκληρωτικά στον Χριστό. Πολλοί άνθρωποι τον γνώρισαν και ωφελήθηκαν από το παράδειγμά του.

          Αυτός ο ασυνήθιστος και εξαιρετικά πιστός άνθρωπος, γεννήθηκε στην κοινότητα του Σουσάγκ της επαρχίας της Άλμπα. Ήδη από την παιδική του ηλικία, έβλεπαν στο πρόσωπό του, ένα χαρισματούχο άνθρωπο. Αργότερα, ενυμφεύθηκε και απέκτησε πέντε παιδιά. Αυτός ασχολιόταν με τα ζώα και η γυναίκα του με το νοικοκυριό. Το σπίτι τους ήταν μιά πραγματική Εκκλησία. Διάβαζαν τακτικά το Ψαλτήρι, νήστευαν και έκαναν κάθε μέρα ελεημοσύνη. Συγχρόνως, εκαλλιέργησε την νοερά προσευχή, που τον ανέβαζε πνευματικά.

          Στα 1884, μαζί με άλλους συγχωριανούς του και με τη συγκατάθεση της συζύγού του, έφυγε για προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Ακολουθώντας τις συμβουλές ενός αναχωρητού, πήγε μόνος του στην έρημο του Ιορδάνου και από εκεί, μέσω του Σινά, έφθασε στην έρημο του Νείλου. Για τρία χρόνια, αγωνίσθηκε με νηστεία, προσευχή και μελέτη. Δεν είχε μαζί του παρά το Ευαγγέλιο και το Ψαλτήρι. Μ’ αυτά τα δύο βιβλία άφησε τη Χώρα του. Μ’ αυτά τα δύο γύρισε πίσω και αυτά κρατώντας τα στα χέρια του, παρέδωσε την ψυχή του!!

          Έπειτα από τα τρία χρόνια της μονώσεως, επανήλθε στα Ιεροσόλυμα. Στη συνέχεια, επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και τέλος επέστρεψε στη Χώρα του. Η όψη του φωτιζόταν από την νοσταλγία του Δημιουργού, τα μάτια του ήσαν γαλήνια όπως ο ήλιος, η ψυχή του ειρηνική, η ομιλία του αργή και γεμάτη σοφία, το βάδισμά του ήρεμο, η προσευχή του αδιάλειπτος! Για να σκληραγωγήσει το σώμα του, ο Λαζάρ ο προσκυνητής, περπατούσε χειμώνα-καλοκαίρι ανυπόδητος και ασκεπής (χωρίς να καλύπτει το κεφάλι του). Στην πλάτη του είχε ένα παλιό γούνινο σακάκι κι ένα δισάκι όπου είχε το Ευαγγέλιο, στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μακρύ ραβδί μ' έναν σταυρό στο άκρο του και στο αριστερό του χέρι κρατούσε το Ψαλτήρι. Έτσι λοιπόν επέστρεψε στην Πατρίδα του ο π. Γεώργιος και έτσι έζησε σαν μέγας προσκυνητής, μέχρις ότου τον κάλεσε ο Κύριος.

«ΜΕΙΝΑΤΕ ΕΝ ΕΜΟΙ, ΚΑΓΩ ΕΝ ΥΜΙΝ» (Ιωάν. 15,4)!!!

ΑΔΗΡΙΤΟΣ ΑΝΑΓΚΗ, Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ!!

«Το τίμημα που πληρώνεις για την αδιαφορία σου στα κοινά, είναι φοβερό!! Αφήνεις το μέλλον σου, να καθορίζεται από ηλιθίους…»!!!

 

Πλάτων (427-347 π.Χ.)

«ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΥΘΥΤΗΤΑ ΚΑΡΔΙΑΣ»

ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ…

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ…

           Είμεθα υποχρεωμένοι, επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος προφυλάξεως, εκτός από την ενημέρωση, να επισημάνουμε τον κίνδυνο μιάς επικίνδυνης και διεθνούς απάτης, που απευθύνεται κυρίως σε αφελείς και ηλικιωμένους και έχει πολλά θανατηφόρα πλοκάμια…

          Πρόκειται, για τηλεφωνικές απάτες από διαφόρους απατεώνες, κυρίως μέσω διεθνών κλήσεων.

          Αλλοίμονο, σε όποιον ανταποκριθή και τηλεφωνήσει σ’ αυτούς τους αγνώστους τηλεφωνικούς αριθμούς, διότι οι χρεώσεις είναι υπερβολικές και ανεξέλεγκτες…

          Δυστυχώς, υπάρχουν πάμπολλα θύματα παγκόσμια, αλλά και στην Ελλάδα μας, απλών ανθρώπων, κυρίως ηλικιωμένων.

          Αυτοί οι γέροντες, έχοντας συνήθως στενούς συγγενείς στο εξωτερικό, δίχως να ελέγξουν τον εισερχόμενο (αναπάντητο) αριθμό, τηλεφωνούν σ’ αυτόν τον άγνωστο διεθνή προορισμό, νομίζοντας ότι, τηλεφωνούν στα παιδιά και στα εγγόνια τους… Το αποτέλεσμα είναι τραγικό…! Διότι, εάν καλοπροαίρετα ανταποκριθούν και τηλεφωνήσουν, οι αγαθοί αυτοί γέροντες, σ’ αυτούς τους τηλεφωνικούς αριθμούς, τότε οι χρεώσεις είναι πολύ υψηλές προς τις τηλεφωνικές εταιρείες και… γεμίζουν τις τσέπες αυτών που κρύβονται από πίσω και «νόμιμα» κατακλέπτουν τους αδαείς…!

«ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ»!!!

«ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ».

«Να μην πιέζεις τον εαυτό σου να καταγίνεται στην υπερβολική εργασία, διότι τότε η εργασία μετατρέπεται σε δουλεία… Το σωστό και ωφέλιμο είναι όλα να γίνονται με μέτρο και τάξη»!!

 

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος (308-373 μ.Χ.).

ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΕΤΕ… ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ… ΥΠΟΜΕΝΕΤΕ!!

Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜ ΑΡΓΚΙΡΕΣΚΟΥ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΣΟΥΚΕΑΒΑ.

         Στον Μητροπολιτικό Ναό του Ιασίου, διακονούσαν πάντοτε δοκιμασμένοι κληρικοί, που προέρχονταν από διάφορα Μοναστήρια ολόκληρης της Μολδαβίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, ο σπουδαιότερος εξ απόψεως πνευματικής ζωής και καλών έργων (παραμένει αξεπέραστος μέχρι σήμερα), ήταν ο αρχιδιάκονος Βαρλαάμ, αυθεντικό κόσμημα του Ρουμάνικου Μοναχισμού.

          Ο Βαρλαάμ Αργκιρέσκου, καταγόταν από το Χάνγκον, του διαμερίσματος του Νεάμτς. Εισήλθε στην αδελφότητα της Mονής του Νεάμτς, σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Χάρις στην αγιότητα του βίου του και την ωραία του φωνή, χειροτονήθηκε διάκονος στα 1898. Η ψαλμωδία ήταν το διακόνημα που του είχαν αναθέσει.

          Περνούσε όλη την ημέρα στην Εκκλησία. Το βράδυ γυρνούσε πίσω στο κελλί του, προσευχόταν με ένταση γιά δύο περίπου ώρες, μετά μισοκοιμόταν ξαπλωμένος πάνω σε μία τάβλα χωρίς προσκέφαλο, γιά μιά ώρα. Τα μεσάνυκτα ήταν ο πρώτος που πήγαινε στην Ακολουθία. Όταν γυρνούσε στο δωμάτιό του, έκανε μερικές εκατοντάδες μετάνοιες και αναπαυόταν ακόμη γιά τρείς ώρες. Το πρωί ξανάρχιζε τις προσευχές, τον κανόνα του, την ανάγνωση του Ψαλτηρίου και μετά απ’ αυτά πήγαινε στην Εκκλησία.

          Ο καλός αυτός στρατιώτης του Χριστού, έκανε τον αγώνα του με την προσευχή, την ταπείνωση, την ελεημοσύνη και την υπακοή.

«ΑΝ ΤΙΝΩΝ ΑΦΗΤΕ ΤΑΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΑΦΙΕΝΤΑΙ ΑΥΤΟΙΣ» (Ιωάν.20,23)!!!

«ΜΗ ΙΣΘΙ ΩΣ ΛΕΩΝ ΕΝ ΤΩ ΟΙΚΩ ΣΟΥ» (Σοφ.Σειρ.Δ’30’)!!!

«Γλυκύς είναι ο πατέρας με την φρόνηση και την σωφροσύνη και όχι με τον θυμό και την οργή»!

 Στοβαίου ΠΓ’10.

«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ… ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ»!!!

Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ Ι.Μ.ΜΕΓ.ΛΑΥΡΑΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ-1994.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΗΣ ΞΕΝΑΓΗΣΗ, ΤΟ ΕΤΟΣ 1994.

          Με την ευχή και ευλογία του Αγίου Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτου, ο τότε Γεώργιος Μπουτσουρής (και τώρα, αείμνηστος μοναχός Εφραίμ), βιντεοσκοπεί την μοναδική και σπουδαία τράπεζα της Ι.Μ.Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους και σεβαστοί Γέροντες της Ιεράς Μονής, κάμνουν την λεπτομερή ξενάγηση, ολοκλήρου του Ιερού αυτού χώρου, δίδοντας ιδιαιτέρα έμφαση στις ξακουστές αγιογραφίες του περιφήμου αγιογράφου Θεοφάνους του Κρητός, που εδημιούργησε αθάνατα εικονογραφικά έργα, επί εποχής της Τουρκοκρατίας.

Αρχείο Γ & Β Μπουτσουρή.

«ΕΠΛΑΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ, ΧΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΓΗΣ» (Γενεσ. Β’7’)

        Ήταν κάποτε δύο αδέλφια σε ένα χωριό και είχαν κάποιες διαφορές γιά την ιδιοκτησία κάποιου χωραφιού. Είχαν φθάσει στο σημείο, ο ένας να πυροβολήσει τον άλλον...

       Οι συγχωριανοί τους, βλέποντας ότι αυτή η έριδα δεν μπορούσε να συνεχισθή στο χωριό τους, ζήτησαν από τον σεβάσμιο γέροντα του χωριού, τον μπάρμπα-Νίκο, να μεσολαβήσει γιά να λύσει τη διαφορά τους.

       Συμφώνησε  ο  μπάρμπα-Νίκος  να  μεσολαβήσει, αφού  συμφώνησαν  και  τα αδέλφια να ακούσουν την συμβουλή του και να κάνουν ό,τι τους πει.

       Συνοδευόμενος ο μπάρμπα-Νίκος από τα δύο αδέλφια, πήγαν στο συγκεκριμένο χωράφι. Ο γέροντας, γονατίζοντας στην γη, άρχισε να ψιθυρίζει κάτι για πολλή ώρα...

«ΩΔΕ Η ΣΟΦΙΑ ΕΣΤΙΝ» (Αποκάλυψις ΙΓ’18’)!!!

Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗ.

            Όποιος  αγαπάει,  πληροφορείται  για  την  αγάπη  τού  άλλου,  αλλά  και πληροφορεί τον άλλον, για την αγάπη του. Καταλαβαίνει ο άλλος αν υποκρίνεσαι ή αν τον αγαπάς πραγματικά, γιατί πάει σαν τηλεγράφημα η αγάπη. Αν κάνουμε λ.χ. μία επίσκεψη σ’ ένα ορφανοτροφείο, τα παιδιά αμέσως θα καταλάβουν με τί διάθεση πήγαμε.

           Είχαν έλθη μιά φορά στο Καλύβι να ζητήσουν τη γνώμη μου κάποιοι, που ήθελαν να κάνουν ένα ίδρυμα γιά εγκαταλελειμμένα παιδιά.

          «Το κυριότερο από όλα», τους είπα, «είναι να πονέσετε τα παιδιά αυτά, σαν παιδιά σας και ακόμη περισσότερο. Αυτό είναι που θα πληροφορήσει τα παιδιά γιά την αγάπη σας. Αν δεν τα πονάτε, μην ξεκινάτε να κάνετε τίποτε».

          Τότε ένας γιατρός, πολύ ευλαβής, είπε:

Η ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ Η ΡΩΣΣΙΔΑ, Η ΑΟΜΜΑΤΟΣ.

«ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ …» (Λουκ. 23, 42)!!!

 

        “Εδώ και επτά χρόνια είμαι Ιερέας στο Παρεκκλήσι των Φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο της Μολδαβίας. Επειδή παράλληλα υπηρετώ και στην ενορία μου, στην Φυλακή κάνω Ακολουθίες τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Με βοηθούν κάποιοι κρατούμενοι ως εθελοντές, οι οποίοι έχουν  στα καθήκοντά τους και την προετοιμασία των κρατουμένων που θα συμμετάσχουν στην Ακολουθία. Την προηγούμενη ημέρα τους δίνουν να διαβάσουν είτε το Ωρολόγιο, είτε κάποιο από τα βιβλία που έχουμε στην μικρή μας βιβλιοθήκη.

        Θέλω όμως να σας διηγηθώ κάτι, που συνέβη το φθινόπωρο του 2008. Οι φυλακές Προύνκου είναι οι μοναδικές Φυλακές-Νοσοκομείο, που ευρίσκονται και άντρες και γυναίκες.

        Σε ένα κελί του χειρουργικού τμήματος ευρισκόταν και η Ζαμφίρα, μιά τσιγγάνα. Όταν ένας από τους εθελοντές πήγε στο κελί γιά να ρωτήσει ποιός θα συμμετείχε στην Ακολουθία της επομένης ημέρας, η Ζαμφίρα του είπε: «Εγώ θα έλθω, αλλά δεν έχω ανάγκη τα βιβλία σου».

        Η Ζαμφίρα ήταν 36 ετών, όμορφη και από όσα είχα καταλάβει, ήταν «ελαφρών ηθών». Ήταν στην φυλακή από τα δεκαέξι της χρόνια, επειδή είχε σκοτώσει το παιδί της, αλλά και γιά άλλα επίσης σοβαρά αδικήματα.

        Την επομένη, λοιπόν, η Ζαμφίρα ήλθε στην Ακολουθία στο Παρεκκλήσι. Την ημέρα εκείνη διαβάσαμε τον Ικετήριο κανόνα προς τον Ιησού Χριστό, την

Παράκληση της Παναγίας και τον κανόνα της Θείας Μεταλήψεως. Η Ζαμφίρα, όμως, στο πίσω μέρος του Ναού απαντούσε σε κάθε προσευχή κοροϊδευτικά και έκανε άσχημες χειρονομίες. Ενοχλούσε και εμένα αλλά και τους άλλους κρατουμένους, οι οποίοι ήταν περίπου 35 άνδρες και γυναίκες. Κανείς δεν τολμούσε να της κάνει παρατήρηση, επειδή είχε κάποιο «κύρος» στον υπόκοσμο. Παρότι ήταν 36 ετών, ήταν ψηλά στην ιεραρχία, κάτι που όλοι οι κρατούμενοι σέβονταν απολύτως. Έδωσε ολόκληρη παράσταση και κάποιους τους διασκέδαζε με τα αστεία της. Την άφησα ήσυχη και μόνο την ερώτησα:«Πώς σε λένε;»

        «Ζαμφίρα», μου απάντησε.

«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΕΣΤΕ ΟΤΑΝ ΟΝΕΙΔΙΣΩΣΙΝ ΥΜΑΣ» (ΜΑΤΘ Ε’11’)!!!

«ΤΙ ΔΩΣΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΥΤΟΥ» (Ματθ. 16,26) !!!

        

           Κάποιος πιστός γιατρός, προσπαθούσε να βοηθήσει και πνευματικά έναν ασθενή του, και του έκανε την σύσταση να εξομολογηθή, λέγοντας του ότι, η θεραπεία της ψυχής θα βοηθήσει και την σωματική του υγεία.

          Εκείνος τον άκουγε ευχαρίστως, ανέβαλε όμως συνεχώς την μετάνοια του.

          Τότε ο γιατρός χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα. Όταν επισκέφθηκε ξανά τον ασθενή του, άφησε ένα φάρμακο και ετοιμάσθηκε να φύγει.

          «Πότε θα το πάρω το φάρμακο γιατρέ;», ρώτησε ο ασθενής, με αγωνία.

          «Μπορείς να το πάρεις… ,μετά από ένα μήνα», απάντησε ο γιατρός.

          «Τί λες γιατρέ μου! Μπορεί να πεθάνω μέχρι τότε…», αντέδρασε ο ασθενής.

«ΟΦΘΑΛΜΟΙ ΚΥΡΙΟΥ ΕΠΙ ΔΙΚΑΙΟΥΣ…» (Ψαλμ. ΛΓ’16’)!!!

«ΕΓΩ (ΕΙΜΙ) ΤΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ» (Αποκάλυψις ΚΒ’13’)!!!

        

            

            Ερώτησε κάποιος κοσμικός, ένα νεαρό πιστό παλικάρι:

          «Καλά, βρε παιδί μου! Συ το πιστεύεις, ότι με τη Θεία Κοινωνία έρχεται μέσα σου ο Χριστός;  Σε πόσους πια...  Αφού είναι Ένας! Πως καταφέρνει και επισκέπτεται τόσο κόσμο την ίδια στιγμή;;;».

          Ο νεαρός έμεινε για λίγο συλλογισμένος. Και μετά τον ερώτησε:

          «Εδώ μένεις;».

          «Ναι!» του απαντά εκείνος.

          «Μπορείς να μου πεις πόσα παράθυρα έχει η πόλη μας;», τον ερωτά ο νέος.

      «Δεν τα εμέτρησα», του απαντά εκείνος. «Αλλά πολλά. Εκατοντάδες χιλιάδες. Εκατομμύρια. Τί σημαίνει αυτό;;», πρόσθεσε ο άνθρωπος.

Η ΜΕΣΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ!!

Η ΣΩΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ!!

        

                   Ο  αείμνηστος  πατήρ  Ευσέβιος  Ματθόπουλος  (1859-1929)  συνήθιζε  να πηγαίνει σε κάποιο καφενεδάκι του Μεσολογγίου και εκεί μελετούσε ή μάλλον βυθιζόταν στην Καινή Διαθήκη, που κρατούσε πάντα μαζί του.      

                   Κάποιος Μεσολογγίτης, περνώντας μία μέρα από εκεί τον ρώτησε:

       «Τι διαβάζεις, π. Ευσέβιε;».

       «Το Λόγο του Θεού, παιδί μου, το Ευαγγέλιο».

       «Και τι λέει εκεί που διαβάζεις;».

       «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστίν η Βασιλεία

των Ουρανών» (Ματθ. Ε’3’)!!!  

                  Μετά  από  ημέρες,  ξαναπέρασε  ο  Μεσολογγίτης  και  τον  βρήκε  πάλι  να διαβάζει.

Η ΣΩΣΤΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!!

Ο ΜΙΣΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ!!!

                

                « Σήμερα, μου είπε μία νεφροπαθής, που χρόνια τώρα κάνει αιμοκάθαρση:

                “Παππούλη, σταυρώστε, σας παρακαλώ, το χέρι μου. Οι φλέβες είναι όλο πληγές και δεν μπορώ να κάνω αιμοκάθαρση”.

                “Αυτές οι πληγές”, της είπα, “στην άλλη ζωή, θα είναι διαμάντια, μεγαλύτερης αξίας από τα διαμάντια αυτού του κόσμου. Πόσα χρόνια κάνεις αιμοκάθαρση;”

                “Δώδεκα”, μου λέει.

                “Δηλαδή, δικαιούσαι ένα ''εφάπαξ'' και μία σύνταξη μειωμένη”, της είπα.

«ΘΕΟΣ ΩΝ ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟΣ»!!!

«ΚΑΙ ΕΙΠΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΓΕΝΗΘΗΤΩ…» (Γενεσ. Α’3’)!!!

            

            

            Ο  Ισαάκ  Νεύτων,  είχε  φτιάξει  σε  μικρογραφία  ένα ακριβές αντίγραφο του πλανητικού μας συστήματος. Στο κέντρο του βρισκόταν μιά μεγάλη χρυσή σφαίρα, που αντιπροσώπευε τον ήλιο και γύρω της περιστρέφονταν μικρότερες σφαίρες, που ήταν προσαρμοσμένες στις άκρες ράβδων και είχαν διάφορα μεγέθη.  Αντιπροσώπευαν τον Ερμή, την Αφροδίτη, την Γη, τον Άρη και τους άλλους πλανήτες.  Όλα  αυτά  ήταν  συνδεδεμένα  με  οδοντωτούς  τροχούς, και κάποιοι ιμάντες τα έκαναν να περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο αρμονικά.

          Μιά μέρα, καθώς ο Νεύτων μελετούσε το κατασκεύασμα, ένας φίλος του, που δεν πίστευε στην Βιβλική εξήγηση της Δημιουργίας του Κόσμου, τον επισκέφθηκε. Καθώς είχε μείνει έκθαμβος με το κατασκεύασμα και παρακολουθώντας τον επιστήμονα, ο οποίος έκανε τα ουράνια σώματα να κινούνται γύρω από τις τροχιές τους, του είπε με θαυμασμό:

          «Φίλε,  Ισαάκ,  τί  υπέροχο  κατασκεύασμα  είναι  αυτό!  Ποιός το έφτιαξε;;;»

«ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΕΡΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΗΜΙΝ ΝΕΦΟΣ ΜΑΡΤΥΡΩΝ» (Εβρ. ΙΒ’1’)!!!

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΑΡΣΙΖΙΟΣ

Μάρτυρας του Χριστιανισμού.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας στις 15 Αυγούστου.

          Ο Άγιος μάρτυς Ταρσίζιος, μαρτύρησε στη Ρώμη, σε πολύ νεαρή ηλικία, τον καιρό που ήταν αυτοκράτορες, ο Ουαλεριανός και ο Γαλιηνός (257 μ.Χ.). Ήταν μαθητής του Αγίου Ιερομάρτυρος Στεφάνου, επισκόπου Ρώμης, που η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις3 Αυγούστου. Από μικρή ηλικία ο Ταρσίζιος, βοηθούσε τους Ιερείς στις λειτουργικές συνάξεις και γι’ αυτό το λόγο, τα μαρτυρολόγια τον αναφέρουν ως «Ακόλουθο», που σημαίνει ακόλουθος-βοηθός των Ιερέων στο έργο τους. Το χαρακτηριστικό γεγονός με τον Άγιο Ταρσίζιο είναι το εξής:

Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΥΠΑΚΟΗ!!

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!!

           Ήταν το καλοκαίρι του 1974.

       Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου, συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 Χριστιανούς.

       Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου.

Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός... Τραγικές στιγμές, για τους μελλοθανάτους... Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθη και να διατάξει «πυρ»...

       Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου».

       Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται.

       Κοιτάζει  τους  στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους καταδικασμένους. Ρίχνει μιά ματιά προς τα πάνω. Μιά κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, γιά να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των μελλοθανάτων.