Ο «Γέρος του Μωριά», ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν πληροφορήθηκε ότι το απάνθρωπο συμβούλιο της Αντιβασιλείας ήταν έτοιμο, μέσα από κατευθυνόμενες «δικαστικές» διαδικασίες, να τον καταδικάσει σε θάνατο, σταυροκοπήθηκε και είπε:
Ο «Γέρος του Μωριά», ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν πληροφορήθηκε ότι το απάνθρωπο συμβούλιο της Αντιβασιλείας ήταν έτοιμο, μέσα από κατευθυνόμενες «δικαστικές» διαδικασίες, να τον καταδικάσει σε θάνατο, σταυροκοπήθηκε και είπε:
Ο Εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, επίστευε βαθειά στον Ιησού Χριστό!
Μία ημέρα που περπατούσε σ’ έναν κήπο γεμάτο λουλούδια, κάποιος φίλος του, που ευρέθηκε εκεί, τον ερώτησε:
«Μιλάς γιά τον Χριστό τόσο συχνά. Μπορείς να μου πεις, τί σου έκανε ο Χριστός στη ζωή σου;;».
Ο Όσιος Αρσένιος, με Θεία Εντολή, άφησε τα Βασιλικά παλάτια και πήγε στη Σκήτη της Νιτρίας. Εκεί αναδείχθηκε μεγάλος Ασκητής και εραστής της ησυχίας και της σιωπής. Ο Θεός εδεχόταν τους κόπους της ησυχαστικής ζωής του Οσίου Αρσενίου όμοια με τους κόπους εκείνων των Οσίων, που επιδίδονταν στην γεμάτη αγάπη, φιλοξενία!! Το παρακάτω περιστατικό, που μνημονεύει το Γεροντικό, μας αναφέρει τα εξής:
Υπέπεσε στην αντίληψη μας ένα πολύ σπουδαίο κείμενο, που εγράφη πριν από λίγους μήνες, από τον αείμνηστο (τώρα) πνευμονολόγο Αντώνη Χατζηγεωργίου.
Επειδή ο αοίδιμος ιατρός έδωσε τον δικό του αγώνα, ως καθ’ ύλην αρμόδιος, διά να μας βοηθήσει να ξεφύγουμε από τις επιπόλαιες και άκαιρες αφοριστικές κρίσεις μας και συγχρόνως, να αφυπνισθούμε ως προς το φλέγον πρόβλημα του Covid-19, αξίζει να παραθέσουμε τις βαρυσήμαντες θέσεις του, που εδημοσιοποίησε ολίγες ημέρες, πριν από την εις Κύριον εκδημία του.
Ειρήσθω εν παρόδω ότι, ο ίδιος αποτελεί ένα ευλογημένο μάρτυρα του καθήκοντος, διότι του μετεδόθη ο θανατηφόρος Κορονοϊός από ασθενή του, τον οποίο με αυταπάρνηση ενοσήλευε!
Το συγκλονιστικό αυτό κείμενο, οφείλει να ευρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα, διότι, δυστυχώς, αρκετοί συνάνθρωποί μας είτε από φανατισμό είτε από παραπληροφόρηση είτε από άγνοια είτε δι΄ άλλους λόγους, συνεχίζουν να αμφισβητούν το υπαρκτό αυτό πρόβλημα, που αποτελεί ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΑΣΤΙΓΑ…
Ακολουθεί η επαναδημοσίευση του κειμένου του μακαριστού ιατρού Αντώνη Χατζηγεωργίου:
“Η ζήλεια, όταν έχει κακότητα, μπορεί να κάνει ζημιά. Αυτή είναι η βασκανία και είναι μία δαιμονική ενέργεια. Ιδίως οι άνθρωποι που έχουν ζήλεια και κακότητα (λίγοι είναι τέτοιοι), αυτοί είναι που ματιάζουν.
Μιά γυναίκα λ.χ. βλέπει ένα παιδάκι χαριτωμένο με την μάνα του και λέει με κακότητα: «Γιατί να μην το είχα εγώ αυτό το παιδί; Γιατί να το δώσει ο Θεός σ’ αυτήν;». Τότε το παιδάκι εκείνο, μπορεί να πάθη ζημιά, να μην κοιμάται, να κλαίει, να ταλαιπωρείται, γιατί εκείνη το είπε με κακότητα. Και αν αρρώσταινε και πέθαινε το παιδί, θα ένιωθε χαρά μέσα της.
Ελάβαμε ένα εξαιρετικό Χριστουγεννιάτικο μήνυμα, από τον εκλεκτό και αγαπητό φίλο κ.Στάθη Μαρίνο (που γιά μεγάλα χρονικά διαστήματα εργάζεται στην Κίνα), στοιχεία από το οποίο πρέπει να αναρτήσωμε στην ιστοσελίδα μας, διότι πιστεύομε ότι, πολύ θα μας ωφελήσουν, ίσως μάλιστα, να μας κινητοποιήσουν και πνευματικά:
«…Η εποχή μας, χωρίς αμφιβολίαν, μπορεί να χαρακτηρισθή ως εποχή δικαιωμάτων. Όλοι ζητούμεν και απαιτούμεν. Αξιούμεν και απειλούμεν…
Έρχεται λοιπόν επικαίρως ο Αποστολικός λόγος, δια να μας υποδείξη το αντίθετον. Να μας υπενθυμίση ότι, πρέπει να είμεθα ολοπρόθυμοι εις την ευεργεσίαν, την καλωσύνην, την προσφοράν.
«Η πραγματική ελευθερία, η αληθινή εξουσία, η επωφελής βασιλεία και ηγεμονία είναι, το να καταφέρεις να εξουσιάσης και να υποτάξης τα πάθη σου»!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.),
Ε.Π.Ε. 23,450.
Ο σεβαστός λόγιος μοναχός γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης, διηγήθηκε ότι, πήγε κάποτε να συναντήσει, τον θαυμάσιο στην ψυχή, Ρώσο ερημίτη παπα-Τύχωνα.
Όταν επλησίασε στο ασκητήριό του, άκουσε θεσπέσιες ψαλμωδίες! Ενόμισε ότι, γινόταν Θεία Λειτουργία και γι’ αυτό, από διάκριση και σεβασμό, περίμενε έξω από την καλύβη, μέχρι να τελειώση η ιερά Μυσταγωγία.
«Όταν βλέπεις τον αδελφό σου να αμαρτάνει, ρίχνε στους ώμους του τον μανδύα της αγάπης σου»!!!
Όσιος Ισαάκ ο Σύρος (ΣΤ´αιώνας).
Ένας
ευλαβής ιερέας, διηγήθηκε το εξής περιστατικό:
“Επισκέφθηκα τον Γέροντα Εφραίμ, στα Κατουνάκια, γιά να πάρω την ευλογία του και να τον παρακαλέσω να προσεύχεται γιά την οικογένεια μου και κυρίως γιά την πρεσβυτέρα μου, η οποία εσήκωνε μεγάλο βάρος, διότι, επί πλέον, γηροκομούσε και τους υπέργηρους γονείς μου.
Όταν εμπήκα στο κελί του Γέροντα, πριν προλάβω να του πω κάτι, γιά τα θέματα μου, τον άκουσα να μου λέει:
«Η πρεσβυτέρα σου είναι πολύ καλή! Να της πεις, να κάνει υπομονή στην γηροκόμηση των γονέων σας και θα έχει μεγάλο μισθό από τον Θεό!».
Στη συνέχεια με ερώτησε, πόσα παιδιά έχω. «Τέσσερα Γέροντα», του απαντάω.
Ο Γέροντας έμεινε σκεφτικός και μετά με ξαναρωτάει «Τέσσερα;».
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 4E - 9ο μέρος (Καλύβη Κοιμήσεως της Θεοτόκου -Άνω-)
O Φλάβιος Βελισσάριος ή απλά Βελισσάριος (505-565), ήταν Στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους στρατιωτικούς ηγέτες όλων των εποχών.
Γεννήθηκε στην πόλη Γερμέν (σημερινό Ορμένιο) της Θράκης. Σε νεαρή ηλικία πήγε στην Κωνσταντινούπολη και κατατάχθηκε ως αξιωματικός στην Αυτοκρατορική φρουρά. Εκείνη την περίοδο γνωρίσθηκε με τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, ο οποίος τον διώρισε στην προσωπική του φρουρά. Γρήγορα ο Βελισσάριος, ανέβηκε όλα τα αξιώματα, φθάνοντας στον βαθμό του Στρατηγού.
Σε μία μάχη, ο Στρατηγός Βελισσάριος, έπιασε αιχμάλωτο τον Βασιλιά των εχθρών, τον οποίο και φυλάκισαν.
«Κανείς δεν αρνείται τον Θεόν, παρά μόνο εκείνος, που πολύ θα χαιρόταν να μην υπάρχει»!!
ιερός Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.).
Έλεγε
ο Γέροντας:
«Όταν έστελνα τον υποτακτικό μου σε κάποια Μονή γιά υπηρεσία, πήγαινα και εγώ μαζί του νοερώς. Έβλεπα με την Θεία Χάρη, τον νου, τις σκέψεις του, τί θα του συμβή, ποιούς θα συναντήσει και γενικά συμπορευόμουν μέχρι να επιστρέψει. Γνώριζα όλα όσα είχαν συμβεί, πριν ακόμα μου αναφέρει αυτός κάτι.
«Η ερημία και η ησυχία είναι πολύ καλή επιλογή!!
Αυτό μας το διδάσκει το Όρος Κάρμηλος του Προφήτη Ηλία,η έρημος του Ιορδάνου με τον Τίμιο Πρόδρομο και το Σαραντάριο Όρος, στο οποίο και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, επήγαινε συχνά»!!!
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (329–390 μ.Χ.),
Ε.Π.Ε. 5,246.
«Μιά φορά, είχε έλθη κάποιος, που είχε άρρωστο παιδί. Τον επήρα να τον δω μέσα στο Εκκλησάκι. Όταν άκουσα το πρόβλημά του, του είπα, γιά να τον βοηθήσω:
“Κάτι πρέπει να κάνεις και εσύ, γιά να βοηθηθή το παιδί σου. Μετάνοιες δεν κάνεις, νηστεία δεν κάνεις, χρήματα δεν έχεις, γιά να κάνεις ελεημοσύνες, πες τότε στον Θεό:
«Θεέ μου, δεν έχω κανένα καλό να θυσιάσω γιά την υγεία του παιδιού μου. Θα προσπαθήσω, τουλάχιστον, να κόψω το τσιγάρο»”.
Αυτός συγκινήθηκε και μου υποσχέθηκε πως θα το κάνει. Πήγα να του ανοίξω την πόρτα γιά να φύγει και εκείνος άφησε το τσακμάκι και τα τσιγάρα του, μέσα στο Εκκλησάκι, κάτω από την εικόνα του Χριστού! Εγώ δεν το πρόσεξα.
« Θέλουμε να πούμε στα παιδιά:
“Παιδιά, μη φεύγετε από την Εκκλησία. Να πηγαίνετε κάθε Κυριακή στην Εκκλησία. Να εκκλησιάζεσθε. Η Εκκλησία είναι το ταμείον της Χάριτος. Από εκεί πηγάζει όλη η ευτυχία του ανθρώπου. Την ειρήνη και την αγάπη, από την Εκκλησία θα τα πάρεις. Ούτε στα παιχνίδια ούτε μέσα στην Κοινωνία θα τα βρεις αυτά, όσο μέσα στην Εκκλησία”!
Εάν εσύ, αυτόν τον λόγο, τον οποίον λες, δεν τον έχεις σε πράξη, τα παιδιά δεν πληροφορούνται. Όχι. Πρέπει εσύ πρώτος να πας στην Εκκλησία, να γευθής την γλυκύτητα της Εκκλησίας, ούτως ώστε, όταν το πεις στα παιδιά, από μέσα “ερεύγεσαι” (=φανερώνεις, αποκαλύπτεις, βλ. Ματθ. 13, 35).
![]() |
|
Οδησσός 1922. Εορτασμός Πάσχα στο Ναό της Αγίας Σκέπης. Ο π. Νικόλαος στο κέντρο με το Σταυρό. |
«Ο κάθε άνθρωπος, σηκώνει το Σταυρό του.
Ένας άνθρωπος, μη μπορώντας ή μη θέλοντας να κάνει υπομονή στην άρση του Σταυρού του, παρακάλεσε τον Θεόν να του δώσει άλλο Σταυρό, πιό κατάλληλο γι’ αυτόν.
Του εμφανίζεται, λοιπόν, Άγγελος Κυρίου και του δείχνει ένα απέραντο κάμπο με Σταυρούς ανθρώπων δίνοντας του την δυνατότητα να επιλέξει όποιον ήθελε. Διαλέγει πρώτα ένα μικρό, αλλά καθώς τον έβαλε στην πλάτη του τον ενοχλούσε, διαλέγει δεύτερο, που φαινόταν ελαφρύς και πιο βολικός, αλλά και αυτός δεν τον ευκόλυνε…
Πήγε κάποιος στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη και του λέει:
«Γέροντα, κάνω 3000 μετάνοιες το εικοσιτετράωρο!».
Και του απαντά ο Άγιος:
«Το βάρος των θλίψεων που υπομένομε γιά τον Κύριόν μας, αποτελεί το αμάραντο στεφάνι της αιωνίου δόξης, που μας αναμένει»!!!
Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης (370-449
μ.Χ.)
Ηγούμενος από την περιοχή της Μακεδονίας, επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ, παρέα με δύο Θεολόγους και ένα φοιτητή.
Ένας από τους Θεολόγους, ζήτησε από τον Γέροντα, να τους εξηγήσει την ευωδία των Αγίων Λειψάνων.
Ο Γέροντας τότε, έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς του, αποξενώθηκε από τους συνομιλητές του και προσευχόταν.