«Η Θεία Χάρις στέλνει τα χαρίσματα ως “αμοιβή” σ’ όσους έχουν καθαρισθή από τα πάθη!
Τους επισκέπτεται χωρίς θόρυβο και σε ώρα που δεν γνωρίζουν!
Η Χάρις δεν έρχεται σ’ αυτόν που είναι υποδουλωμένος εις την αμαρτία, αφού καμμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξη μεταξύ Φωτός και σκότους…
«Τί λόγο θα δώσης εις τον Θεόν, εσύ που ντύνεις τους τοίχους και όχι τους ανθρώπους;
Εσύ που στολίζεις ένα ζώο και αδιαφορείς γιά τα κουρέλια που φοράει ο συνάνθρωπός σου;
Εσύ που σου σαπίζουν τα φαγητά και δεν δίνεις σ’ αυτούς που πεινάνε;
<<Λέγει η Αγία Γραφή:
«Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον… ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄Ιωάνν. Δ΄18΄)!!! Γνωρίζω ότι, δεν είμαι τέλειος εις την αγάπη, αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι και εγώ αγαπώ τον Θεόν. Και, ιδού, αυτή ακριβώς η αγάπη γεννά σ’ εμένα τον φόβο, μήπως παραμείνω ανάξιος απολογίας ενώπιον του Θεού. Συντρίβονται τα Οστά μου, όταν βλέπω εντός μου, έστω και μικρές ταλαντεύσεις.
«Ήταν βράδυ, παραμονή του Αγίου Αρτεμίου (19 Οκτωβρίου 1978), ο Γέροντας Παΐσιος προσευχόταν γονατιστός στο κελλί Του “Τίμιος Σταυρός”!
Πάνω στο προσκέφαλό Του είχε μία χάρτινη Εικόνα μέσα σε νάϋλον, αντίγραφο τής Εικόνας του Χριστού, όπως του είχε εμφανισθή παλαιότερα!
Σε μιά στιγμή είδε ένα Φώς πάνω στο προσκέφαλό Του, να πηγαινοέρχεται από την μιά άκρη στην άλλη, σαν κινούμενος φακός και διεπίστωσε ότι εκπεμπόταν από την Εικόνα! Γεμάτος ουράνια αγαλλίασι γιά αρκετή ώρα την ασπαζόταν και την ψηλαφούσε με ευλάβεια, και πάλι φωτοβολούσε!
<<Κάποτε ένας ναυτικός ευρέθη ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί, μόνος και έρημος... Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξη μία ξύλινη καλύβα, γιά να μπορέση να προστατευθή από τις τροπικές καταιγίδες.
Πράγματι, είχε μόλις τελειώσει την καλύβα, όταν άρχισε να βρέχη ασταμάτητα…
Την δεύτερη κιόλας μέρα, ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη...
Ο ναυαγός, που πρώτα εδόξαζε τον Θεόν, που τον έσωσε από σίγουρο πνιγμό, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα...
<<Όταν ο Άγιος Παΐσιος ευρέθη στο αεροδρόμιο γιά πρώτη φορά και θα εταξίδευε με το αεροπλάνο, βλέποντας όλη τη διαδικασία και τον έλεγχο (Check In) που γινόταν πριν ξεκινήση το αεροπλάνο, αναλογιζόταν με τον νου του, την ώρα που θα βγαίνη η ψυχή και την λεπτομερή κρίσιν, που μέλλει να συναντήση, και έλεγε:
<<Κάποτε ο μεγάλος φιλόσοφος Σωκράτης, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος ήθελε να τον ενημερώση γιά κάτι, πολύ σημαντικό, που άκουσε γιά κάποιον από τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης πριν ακούση τί είχε να του πη, ζήτησε να κάνουν πρώτα την δοκιμασία της τριπλής διϋλίσεως»!
«Τριπλή διΰλιση;», ερώτησε με απορία ο γνωστός του.
<<Κάποιος μοναχός ζούσε σε μιά Σκήτη της Αιγύπτου, και γιά αρκετά χρόνια έκανε υπακοή σε γέροντα. Από φθόνο όμως του μισοκάλου δαίμονα, αθέτησε την υπακοή του και έφυγε από την καθοδήγησι του γέροντα του, χωρίς εύλογη και βλαπτική γιά την ψυχή του αιτία. Καταφρόνησε μάλιστα και το επιτίμιο, το οποίο του επέβαλε ο γέροντας, γιά την αθέτησι της υπακοής.
Έφυγε λοιπόν και κατέβηκε εις την Αλεξάνδρεια.
Αλλά εκεί τον έπιασε ο ειδωλολάτρης άρχοντας, του έβγαλε το Μοναχικό Σχήμα και τον επίεζε να θυσιάση εις τα είδωλα... Καθώς όμως με κανένα τρόπο δεν τον έπειθε να το κάνη, προσέταξε πρώτα να τον δείρουν αλύπητα με βούρδουλα, και έπειτα να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι και έγινε. Άρπαξαν τον Μοναχό οι παριστάμενοι ειδωλολάτρες, του έκοψαν το κεφάλι και πέταξαν το σώμα του έξω από την Πόλι, γιά να το φάνε τα σκυλιά…
<<Η αγάπη του Οσίου Παϊσίου τού Αγιορείτου και το ενδιαφέρον Του γιά τα παιδιά της Αθωνιάδος Σχολής ήσαν μεγάλα! Ένα από τα πρώτα λόγια που έλεγε σ’ όλα τα παιδιά, ήταν ότι, έπρεπε να έχουμε πνευματικό και μας παρώτρυνε να κοινωνούμε τακτικά, κάθε εβδομάδα!
Φυσικά, αυτό το έλεγε σ’ όλους που τον επισκέπτονταν, γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι με την προτροπή Του, άρχισαν να εξομολογούνται!
Έλεγε μάλιστα:
<<Ενθυμούμαι έναν άνθρωπο που είχε το παιδάκι του καρκίνο στο μάτι και ο Γέροντας Παΐσιος το σταύρωσε με το Λείψανο του Αγίου Αρσενίου.
Μετά από λίγο καιρό, ξαναείδα τον άνθρωπο αυτό, με γλυκά στα χέρια, να λάμπη το πρόσωπό του και να ευχαριστή τον Γέροντα διότι το παιδί του δε χρειάσθηκε ούτε εγχείρησι να κάνη, και έγινε τελείως καλά!
Ο πατέρας αυτός έλεγε στον Γέροντα:
Ο πατήρ Επιφάνιος σε μία από τις ομιλίες του στους Τρεις Ιεράρχες, είχε αναφερθή στην «μνήμη θανάτου». Πάνω σ’ αυτό το θέμα, μας εδιηγήθηκε ένα αληθινό περιστατικό από μνήμης, μέσα από το Μεγάλο Γεροντικό, το οποίο είναι πολύ συγκλονιστικό και πολύ διδακτικό:
<< Την ιστορία αυτή, την εδιηγήθηκε στον Πνευματικό της, μία αφιερωμένη εις τον Θεόν παρθένος, και εκείνος την έγραψε όπως ακριβώς την άκουσε από το στόμα της, γιά να την μάθουν και άλλοι και να ωφεληθούν:
«Οι γονείς που με έφεραν στον κόσμο», εδιηγήθηκε η κοπέλα, «ήταν εντελώς ασύμφωνοι στον χαρακτήρα και με αντίθετες κατευθύνσεις στη ζωή. Ο πατέρας μου ήταν πολύ αγαθός άνθρωπος, πράος, ταπεινός, επιεικής, αφάνταστα ελεήμων, σώφρων και εγκρατής. Πολύ ευαίσθητος στην υγεία του... Αφ’ ότου είμαι σε θέσι να θυμάμαι, τον έβλεπα τον περισσότερο καιρό άρρωστο στο κρεββάτι, ωχρό και αδύναμο... Υπέφερε όμως με θαυμαστή υπομονή! Ποτέ δεν τον άκουσε κανείς να παραπονιέται γιά τη βασανιστική αρρώστια του!
Συκοφαντήθηκε αδελφός σε κάποιο Κοινόβιο, και αμέσως επήγε να συναντήση τον αββά Αντώνιο. Και ήλθαν οι αδελφοί από το Κοινόβιο να τόν "διορθώσουν" και να τόν πάρουν μαζύ τους.
Και άρχισαν να τόν ελέγχουν:
«Έτσι έκανες...».
Ο δε απελογείτο:
«Τίποτε τέτοιο δεν έκανα».
Ο Απόστολος Ιάκωβος του Αλφαίου ήταν ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου, αδελφός του Αποστόλου Ματθαίου του Ευαγγελιστού και υιός του Αλφαίου. Ο Απόστολος Ιάκωβος, αφού αγωνίσθηκε γιά την αλήθεια του Χριστού εις την περιοχή της Ιερουσαλήμ, επήγε και σε άλλες Χώρες γιά να κηρύξη το Ευαγγέλιον.
«Η κουκουβάγια με τις μεγάλες και γλαυκές κόρες των οφθαλμών δεν αισθάνεται την ζοφερή φρίκη του νυκτερινού σκότους. Όσο γίνεται η νύκτα σκοτεινότερη, αντίθετα προς τη συνήθεια των λοιπών πτηνών, ασκεί απρόσκοπτες πτήσεις. Όταν δε ανατείλη η ημέρα, και απλωθή το φως του ηλίου, η όρασί της εξασθενεί, σαν να περιπλανάται σε κάποιο σκοτάδι.
«Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, κατά την περίοδο της πρώτης παραμονής Του στο Νοσοκομείο, συνδέθηκε πνευματικά με κάποιες ευλαβείς και φιλομόναχες νέες. Τον επισκέπτονταν και του έδωσαν αίμα που χρειάσθηκε κατά την εγχείρησι.
<<Τα αποδημητικά πτηνά, στην αναζήτησι κάποιας ζεστασιάς, ρίχνονται στην περιπέτεια ενός μακρινού ταξιδιού. Δεν φθάνουν όμως όλα εις τον προορισμό τους...
Οι πλοίαρχοι διηγούνται ότι, κάθε πρωΐ βρίσκουν στο κατάστρωμα του πλοίου τους, χιλιάδες νεκρά πουλιά... Είναι εκείνα που έχασαν τον προσανατολισμό τους, διότι έχασαν την επαφή τους με τον αρχηγό του σμήνους. Τον Αρχηγό τους. Και η άγρια νύκτα τα βρήκε μόνα…
«Η Οσία Μεθοδία της Κιμώλου εγεννήθη εις την νήσο Κίμωλο εις τας 10 Νοεμβρίου του 1865, από ευσεβείς γονείς. Ο πατέρας της ωνομαζόταν Ιάκωβος Σάρδης και η μητέρα της Μαρία. Είχαν τρεις υιούς και πέντε θυγατέρες, από τις όποιες η δεύτερη ήταν η Ειρήνη η μετέπειτα μοναχή Μεθοδία.
Η Αγία από μικρή είχε κλίσι προς τα Θεία και πάντα επισκεπτόταν την Εκκλησία. Όταν ήλθε σε κατάλληλη ηλικία, γιά να μη λυπήση τους γονείς της, υπανδρεύθη έναν ναυτικό στο επάγγελμα. Αν και παντρεμένη, ο ζήλος της προς την Εκκλησία παρέμεινε αμείωτος! Κάποτε όμως, ο άνδρας Της, σε κάποιο του ταξίδι, εναυάγησε κοντά στη Μικρά Ασία και δεν ξαναγύρισε εις την Κίμωλο. Τότε η Ειρήνη έγινε Μοναχή εις τον Ιερό Ναό της Παναγίας της Οδηγητρίας στην Κίμωλο, από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σύρου Μεθόδιο, μετονομασθείσα σε Μοναχή Μεθοδία!
<<Στη Λαύρα του Αρσελάου, έζησε ο Αββάς Γεώργιος ο λεγόμενος Αρσελαΐτης, ονομαστός στην έρημο του Σινά, γιά τον Οποίο πολλοί αφηγούνται πολλά και θαυμαστά!
Κάποτε, όταν βάρβαροι είχαν καταλάβει τον δρόμο γιά την Παλαιστίνη, στο άγιο αυτό Όρος του Σινά έλειψε τελείως το λάδι. Κατέβηκε λοιπόν ο Ηγούμενος στη Λαύρα του Αρσελάου και παρεκάλεσε εκείνον τον άνθρωπο του Θεού, τον Γεώργιο, να ανέβη πάνω στο άγιο Όρος. Και Αυτός, καθώς δεν μπορούσε να παρακούση στον Ηγούμενο, έφυγε μαζύ του. Ο Ηγούμενος τον ωδήγησε στην αποθήκη με το λάδι και τον παρεκάλεσε να ευλογήση τα πιθάρια που δεν είχαν σταγόνα λάδι.
Τότε ο Αββάς Γεώργιος είπε ταπεινά στον Ηγούμενο:
<<Μερικοί πονηροί άνθρωποι, κεντημένοι από φθόνο εναντίον του Αγίου Πατρός Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, που σκορπούσε πλούσια τον λόγο της Χάριτος και επότιζε όλους όσους Τόν επλησίαζαν με τα άφθονα νάματα της διδασκαλίας Του, Τόν κατηγορούσαν (ως: «Λάλον και φλύαρον»), προσπαθώντας με τον τρόπο αυτόν, να σταματήσουν την τόση ωφέλεια που προσέφερε…
Εκείνος δε, γνωρίζοντας ότι: «Πάντα ισχύει εν τω Ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ» και μη θέλοντας να παιδαγωγή μόνο με τα λόγια όσους τον επλησίαζαν γιά ωφέλεια, αλλά πολύ περισσότερο με την σιωπή και την μελέτη του παραδείγματός Του, επί πλέον δε -καθώς λέγει και η Γραφή-, γιά να κόψη την αφορμή «των ζητούντων αφορμήν», εσιώπησε γιά ωρισμένο διάστημα και σταμάτησε το μελιστάλακτο ρείθρο του διδασκαλικού Του λόγου. Και το έκανε αυτό, διότι έκρινε καλλίτερο, να "ζημιώση" γιά ολίγο αυτούς που επιθυμούσαν τα καλά, τους οποίους όμως με την σιωπή θα ωφελούσε, παρά να εξερεθίση περισσότερό τους αγνώμονας εκείνους επικριτάς και να αυξήση έτσι την μανία της κακίας τους.
«Η προσευχή:
Φυλάσσει την σωφροσύνη, χαλιναγωγεί τον θυμό, καταστέλλει την υπερηφάνεια, καθαρίζει από τη μνησικακία, διώχνει το φθόνο, καταργεί την αδικία, επανορθώνει την ασέβεια!
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙ: ΤΟ «ΣΒΗΣΤΗΡΙ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ!
«Στην ζωή μας κάνουμε πολλά λάθη. Κάναμε λάθη όταν ήμασταν παιδιά, όταν γίναμε έφηβοι και νέοι, αλλά πολύ περισσότερο κάναμε λάθη και αργότερα όταν γίναμε γονείς. Η ζωή μας είναι γεμάτη λάθη. Πολλά απ’ αυτά ήταν ανώδυνα, αλλά και πολλά απ’ αυτά είχαν μεγάλες συνέπειες στη ζωή μας.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα λάθη που κάναμε. Κάναμε λάθη απέναντι στον Θεό. Οι περισσότεροι αποκοπήκαμε και γυρίσαμε τις πλάτες σ’ Αυτόν. Νομίσαμε πώς μακριά Του θα ήμασθαν ευτυχισμένοι... Κυνηγήσαμε την χαρά και την ευτυχία στις ηδονές, στη σάρκα, στον κόσμο… Χαράξαμε μία ζωή υλιστική, με γλέντια, διασκεδάσεις, τζόγο και εύκολη "ζωή"... Ρουφήξαμε την αμαρτία μέχρι τελευταίας σταγόνας… Δοκιμάσαμε τα πάντα, και όμως η πίκρα είναι απλωμένη στη ζωή μας, το κενό που υπάρχει μέσα μας αυξάνει καθημερινά… Νομίζουμε πως αυτή είναι η μοίρα μας και το τέλος μας...
«Εγώ, όταν ακούω εμβατήρια, δεν μπορώ να συγκρατηθώ· με πιάνουν τα κλάματα. Ο νους μου πηγαίνει στον πόλεμο, στον αγώνα γιά την απελευθέρωσι, στους ήρωες που σκοτώθηκαν, που έχυσαν το αίμα τους οι καϋμένοι!
Όταν ακούω ένα τροπάριο κατανυκτικό, συγκλονίζομαι, η καρδιά μου γίνεται συντρίμμια!
Ακούω ένα δοξαστικό πασχαλινό, αγάλλομαι!
Και όταν ψέλνω, ο νους μου είναι εις τον Θεόν και φτερουγίζει η καρδιά μου!
Το παρακάτω περιστατικό το διηγήθηκε η γερόντισσα Δαμιανή, ησυχάστρια, μητέρα του αββά Αθηνογένη, επισκόπου Πετρών:
«Στο Άγιο Όρος Σινά, έζησε ένας Ηγούμενος, Γεώργιος τ’ όνομα του, πολύ ξακουσμένος ασκητής!
Αυτός ο αββάς Γεώργιος, ενώ καθόταν μέσα εις το κελλί του, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, κυριεύθηκε από μία επιθυμία και είπε:
“Λαχτάρησα να κάνω την Αγία Ανάστασι εις την Αγία Πόλι (Ιεροσόλυμα) και να κοινωνήσω από τα Άχραντα Μυστήρια στον Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου!”.
Ολάκερη λοιπόν την ημέρα ο Γέροντας έμεινε να συλλογίζεται βαθειά ετούτα και προσευχόταν.
Όταν έφθασε το βράδυ, μπήκε μέσα ο μαθητής του και του είπε:
“Με την άδεια σου, πάτερ, ώρα γιά τον κανόνα”.
Και ο Γέροντας του αποκρίθηκε:
“Πήγαινε εσύ και την ώρα της Θείας Μεταλήψεως πες μου και έρχομαι κι εγώ”.
