«Ο άνθρωπος που υβρίζει, τον εαυτόν του υβρίζει…
Αυτός που συκοφαντεί τον πλησίον του, τον εαυτόν του συκοφαντεί…
Συγχρόνως φανερώνει, μ’ αυτόν τον τρόπο, την ρυπαρότητα και την ακαθαρσία της ψυχής του...
Αυτός που υβρίζει, μιαίνει τον εαυτόν του και όχι εκείνον που υβρίζει...
Μας κάνουν ακαθάρτους, όλα εκείνα που εξέρχονται από μέσα μας...
Είς εκ των πατέρων της ερήμου, εδιηγήθη την εξής ωφέλιμον ιστορίαν:
«Κάποτε εις την Θεσσαλονίκην υπήρχεν ένα ασκητήριον παρθένων.
Μία Μοναχή, λοιπόν, από ενέργεια του πειρασμού έφυγεν από το Μοναστήρι και περιέπεσεν εις την πορνείαν. Εις αυτήν την βδελυράν αμαρτίαν της πορνείας παρέμεινεν αρκετόν χρόνον. Μετά ταύτα, διά της συνεργείας του Φιλανθρώπου Θεού, μετενόησε και επέστρεψεν εις το Μοναστήρι της.
Πριν όμως προλάβη να εισέλθη, απέθανε πρό του πυλώνος!
Εν τω μεταξύ απεκαλύφθη εις ένα άγιον άνθρωπον ο θάνατός της.
Κατά την αποκαλυπτικήν αυτήν οπτασίαν, μεταξύ άλλων, είδε τους Αγίους Αγγέλους, που ήλθον να παραλάβουν την ψυχήν της, και τους δαίμονας οπίσω αυτής.
Και οι μεν Άγιοι Αγγελοι έλεγον:
<<Ο Ανδρέας Μεγαλογένης, ο πατέρας τής μετέπειτα ηγουμένης Αγάθης της Ιεράς Μονής Κορωνάτου, από το Νεοχώριον Πάλλης, στην νεανική του ηλικία ήτο ατίθασος και νευρικός. Ήρχετο σε προστιβές με τους γονείς του, που τον συμβούλευαν. Μία μέρα, η μητέρα του τού έκανε μία παρατήρησι. Ο νέος ωργίσθη, ωμίλησε άπρεπα στην μητέρα του και από τον θυμό του παρασυρθείς, άπλωσε το χέρι του και την έδειρε άσχημα. Η μητέρα του πόνεσε, και κλαίοντας του είπε:
«Την κατάρα μου να έχης».
Ο Ανδρέας, μετά το γεγονός, ντύνεται και με το άλογό του ξεκίνησε γιά την χώρα. Ενώ πλησίαζε στο Ληξούρι, συναντά τον παπά-Μπασιά και κατά την συνήθειαν κατέβηκε από το άλογό του και έσκυψε να προσκυνήση τον ιερέα λέγοντας Του:
«Προσκυνώ άγιε Δέσποτα»!
Και ο Άγιος Παναγής δεν εδέχθη το προσκύνημα του Ανδρέα, αλλά με έντονο τόνο του λέει:
<<Μετά τον πόλεμο ήταν πολύ δύσκολα και οι άνθρωποι αγωνίζονταν, γιά να ζήσουν. Ο Άγιος Πορφύριος υπηρετούσε στην Πολυκλινική.
Η Έφη ήταν ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι, που έμενε το καλοκαίρι με τους γονείς της και τον αδελφό της στο Μπογιάτι. Είχαν περιβόλι με κηπευτικά και τα πουλούσαν. Ένα βράδυ η μητέρα της Έφης την έστειλε σ’ ένα μαγαζάκι εκεί κοντά, να αγοράση πετρέλαιο γιά την λάμπα. Σημειώστε ότι, δεν είχαν τότε ρεύμα. Επιστρέφοντας προς το σπίτι η Έφη συναντάει στο δρόμο ένα αγόρι, συμμαθητή της. Μιλούσαν γιά τα μαθήματα. Το σημείο, όμως, που είχαν σταματήσει, ευρισκόταν πίσω από ένα φορτηγό αυτοκίνητο. Τη στιγμή εκείνη πέρασε ο αδελφός της Έφης και τους είδε να κουβεντιάζουν. Το παρεξήγησε και πίστεψε ότι, κουβεντιάζουν πονηρά, και το είπε μάλιστα στην μητέρα τους.
«Η Έφη μας ντροπιάζει», είπε, «κουβέντιαζε στο δρόμο μ’ ένα αγόρι».
Όταν έφθασε στο σπίτι η Έφη, η μητέρα της την μάλωσε πολύ και την έδειρε. Η Έφη πικράθηκε πολύ. Επαναστάτησε γιά την αδικία και την καχυποψία του αδελφού της. Την άλλη μέρα γύρισε στο σπίτι ο πατέρας, αλλά εκείνος της φέρθηκε διαφορετικά, δηλαδή με κατανόησι και καλό τρόπο.
«Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά», της λέει. «Έλα, πάμε να ποτίσουμε το περιβόλι. Εσύ θα κάθεσαι και όπου βλέπεις πως ποτίζεται μιά βραγιά, θα μου λες να γυρίζω το νερό σε άλλη βραγιά».
Έτσι και έγινε.
Η Έφη, όμως, δεν είχε κοιμηθή καθόλου την προηγούμενη νύκτα. Η στενοχώρια και η αδικία την έπνιγαν. Απελπίσθηκε και αποφάσισε να θέση τέρμα στη ζωή της... Την ώρα, λοιπόν, που ξεκινούσαν με τον πατέρα της γιά το περιβόλι, έκανε ένα σχέδιο. Να πάρη ένα γεωργικό φάρμακο και να το πιή...
Σκεπτόταν:
«Να δω τότε, θα με αγαπούν;».
Πήρε λοιπόν το φάρμακο, το έβαλε στην τσέπη της και περίμενε να βραδιάση, γιά να το πάρη. Δεν άργησε να έλθη η δύσκολη ώρα. Ο πατέρας αμέριμνος της λέει:
«Το καλό είναι καλό, μόνο όταν αυτός που το κάνει, θυσιάζει κάτι από τον εαυτόν του, π.χ. ύπνο, ανάπαυσι κ.λπ..
Γι’ αυτό είπε ο Κύριος:
«Ἐκ τοῦ ὑστερήματος...» (Λουκ.ΚΑ΄4΄)!!!
Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία...
Οτε ήτο Καθηγητής Γυμνασίου (ο π.Ιωήλ) παρεκλήθη παρά τινος μαθητρίας μεγάλης τάξεως, αποτυχούσης εις τας γραπτάς εξετάσεις, να δώση βαθμόν, ώστε αύτη να μη απολέση το έτος.
(Και ο π.Ιωήλ της είπεν):
«Εάν σου λείπη μία μονάς διά την βάσιν, θα σου την δώσω.
Περισσότερον όμως όχι».
Η μαθήτρια, αρχίζει να κλαίη.
Εκκλησιασμός εις τον Ορθόδοξο Ιερό Ναό της Αναστάσεως
στην Σιγκαπούρη!!!
Ευχαριστούμε διά τα videos, τον αγαπητόν μας φίλο Κωνσταντίνο Τζ.
Αι βιντεοσκοπήσεις πραγματοποιήθησαν την Κυριακή 18 Μαΐου του 2025.
<<…Ο Σουλτάνος Μωάμεθ, είχε υποσχεθή στους στρατιώτες του τις τρεις ημέρες της λαφυραγωγίας, στις οποίες είχαν δικαίωμα.
Εκείνοι (τότε) ξεχύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολι…
Έσφαζαν όποιον συναντούσαν στους δρόμους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά αδιάκριτα. Το αίμα έτρεχε σε ποτάμια στους κατηφορικούς δρόμους, από τα υψώματα της Πέτρας προς τον Κεράτιο. Αλλά σύντομα η δίψα γιά αίμα κατευνάσθηκε. Οι στρατιώτες αντιλήφθηκαν ότι, οι αιχμάλωτοι και τα πολύτιμα αντικείμενα θα τους προσπόριζαν μεγαλύτερο κέρδος…
Άλλοι κατευθύνθηκαν στις Εκκλησίες… γιά να τις απογυμνώσουν…
Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες-κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου Βασιλέα Στεφάνου Δουσάν.
Καταγόταν από Βασιλική και ευλογημένη γενιά. Γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη Ορθόδοξη πίστι εις τον Θεόν! Αυτή η πίστι είναι που θα την οδηγή θα την φωτίζη, και θα την εμπνέη στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή Της.
Υπολογίζεται ότι ήταν 19 χρονών όταν παντρεύθηκε τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο (1390), λίγους μήνες πριν γίνη Αυτοκράτορας.
Η Ελένη - Αγία Υπομονή, απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμι. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθησι τόσο της θέσεώς Της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα. Αγαπούσε τον Λαό! Ήταν η μεγάλη μάνα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξη!
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος έχει κάνει πάρα πολλά θαύματα ειδικά σε παιδιά!
«Το παιδάκι γεννήθηκε με μία τρομερή αναπηρία. Τα πόδια του ήταν γυρισμένα και κολλημένα στις πλάτες του... Οι ωμοπλάτες του παιδιού και τα πόδια ήταν ένα... Η επιστήμη με αλλεπάλληλες επεμβάσεις αποκόλλησε τα πόδια, τα έφερε στην ευθεία. Έγιναν και νέα χειρουργεία αλλά οι γιατροί, κατέληξαν ότι το παιδάκι δε θα περπατήση ποτέ. Παρέμενε παράλυτο από την μέση και κάτω και ήταν αδύνατον όχι μόνο να περπατήση άλλα και να σταθή όρθιο...
Οι γονείς, μετά από χρόνια στα Νοσοκομεία, επήραν το παιδί και επέστρεψαν στο σπίτι τους στην Ιστιαία. Άφησαν το παράλυτο παιδάκι στο κρεββάτι και ο πατέρας του πήγε και στάθηκε μπροστά του, το κοίταξε και άρχισε να κλαίη… Στην συνέχεια απευθύνθηκε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο, λέγοντάς Του:
<<Υπηρετών (κάποτε, ο αοίδιμος π. Ιωήλ) εις Ναόν άλλης πόλεως (όχι δηλαδή των Καλαμών), ηξίωσε να καθορισθή τόπος διά τους άνδρας και έτερος διά τας γυναίκας, ώστε να μη εκκλησιάζωνται αναμίξ.
Εύρεν αντιδράσεις ισχυράς.
Επέμεινε και τελικώς επεβλήθη!
Κατά τινα Θείαν Λειτουργίαν, διακρίνει εις τας θέσεις των ανδρών μίαν γυναίκα. Ήτο σύζυγος Επιτρόπου, εκ των αντιδρασάντων. Καλεί τον Νεωκόρον και λέγει:
«Πήγαινε να της ειπής να φύγη αμέσως και να πάη εις τας θέσεις των γυναικών».
Ο Νεωκόρος επιστρέφει άπρακτος.
<<Μας έκαμεν ο Πανάγαθος Θεός, αδελφοί μου, ανθρώπους και δεν μας έκαμε ζώα!
Μας έκαμε τιμιωτέρους από όλον τον Κόσμον!
Μας έδωκεν ο Πανάγαθος Θεός, αδελφοί μου, τα μάτια, να βλέπωμεν τον ουρανόν, τον ήλιον, την σελήνην και τα άστρα και να λέγωμεν:
«Ώ, Θεέ μου, εάν ο ήλιος, οπού είναι πλάσμα Σου, είναι τόσον λαμπρός, αμή το Άγιόν Σου Όνομα, οπού είσαι Ποιητής του ουρανού και της γης, Ποιητής και Πλάστης, πόσον είσαι λαμπρότερος;;;!!! Ώ, Θεέ μου, αξίωσόν με να Σέ απολαύσω!»!
Μας έδωσεν, αδελφοί μου, τον νουν εις την κεφαλήν μας, και είναι ο νους μας ωσάν μέσα εις ένα πιάτο, να βάνωμεν όλα τα νοήματα του Ευαγγελίου και όχι να βάνωμεν μύθους και φλυαρίσματα της τέχνης του διαβόλου.
<<Κάποτε, επεσκέφθη τον γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ένας ευκατάστατος ιατρός, γιά να τον συμβουλευθή, πώς να διαθέση την περιουσία του, συντάσσοντας μάλιστα και την διαθήκη του. Ο ιατρός ήταν άτεκνος.
Ο Γέροντας, τον συνεβούλευσε να αρχίση να διαθέτη, σε φιλανθρωπίες, την περιουσία του, η οποία ήταν αρκετή, ενόσω δηλαδή, ήταν εν ζωή!
Ο ιατρός όμως ανθίστατο, λέγοντας στον γέροντα:
«Μά, πάτερ, αφού τα αφήνω όλα σε Φιλανθρωπικά Ιδρύματα…».
Ο π. Επιφάνιος του απαντούσε:
«Δεν τα αφήνεις, γιατρέ μου… Αυτά σε αφήνουν…».
Εκείνος πάλι έλεγε:
«Μά, πώς πάτερ, αφού τα γράφω εις την διαθήκη μου;».
Και ο π. Επιφάνιος του εξήγησε:
«Το ότι οι αναστενάρηδες, στην εορτή του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης (στις 21 Μαΐου), πατούν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και δεν καίγονται, αυτό είναι δαιμονικό και απατεωνιά...
Το ότι χορεύουν κρατώντας κάποια Εικόνα ή τον Σταυρό είναι αναίδεια και άρνησι πίστεως…
Απομακρύνεται η Χάρις του Θεού, γι’ αυτό και τους βοηθάει ο διάβολος…
Είναι δυνατόν να μην τους βοηθήση;;
"Δικαιούνται" την βοήθειά του...!
«Σε κάποια Πόλι, οι πολίτες είχαν έθιμο να επιλέγουν γιά Βασιλιά τους έναν άγνωστο, που δεν ήξερε τους νόμους και τα έθιμά τους. Αφού τον έστεφαν Βασιλιά, τον έντυναν με πανέμορφα ρούχα, τον έτρεφαν αφειδώς και τον περιέβαλαν με κάθε πολυτέλεια. Ωστόσο, μόλις περνούσε ένας χρόνος από την στέψι του, τον εκθρόνιζαν, του έπαιρναν πίσω τα ρούχα και όλες τις ανέσεις που του έδωσαν και τον ωδηγούσαν τελείως γυμνό σε κάποιο απομακρυσμένο νησί, όπου θα πέθαινε από τις κακουχίες και τη δυστυχία. Ύστερα, οι πολίτες αυτής της Πόλεως επέλεγαν άλλον ξένο γιά Βασιλιά τους, μόνο γιά ένα χρόνο πάλι… Κατόπιν, διάλεγαν έναν τρίτο ξένο, ύστερα έναν τέταρτο, πέμπτο, έκτο κ.ο.κ..
«Η ώρα που θα σου τύχη μιά βρισιά, μιά κατηγορία, μιά περιφρόνησι…, είναι η στιγμή που θα κερδίσης!!
Μην αφήσης λοιπόν το κέρδος σου, να το πάρη ο Σατανάς.
Να σιωπήσης!!!
Διότι, εάν θυμώσης και δεν υπομείνης, πες μου:
<<Σε ένα κοριτσάκι, όταν ήταν εννέα χρονών, παρουσιάσθηκε όγκος στο μάτι του και οι γιατροί τού αφήρεσαν το ένα μάτι. Τα παιδιά στο σχολείο το κορόϊδευαν και αυτό το καϋμένο βασανιζόταν…
Ο πατέρας του ήλθε στο Καλύβι και μου είπε το πρόβλημά του.
«Σκέφθηκα, Γέροντα», μου είπε, «πώς, αν του παίρνω ό,τι μου ζητάει, θα το βοηθήσω, γιατί θα χαίρεται και θα ξεχνάη την στενοχώρια γιά την αναπηρία του. Ναι, αλλά πως να το κάνω αυτό; Έχω άλλα πέντε μικρά παιδιά, που ζηλεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν».
«Τί είναι αυτά;», του λέω. «Αυτά είναι μία ψεύτικη παρηγοριά· δεν είναι λύσι. Αν του παίρνης τώρα όποιο φόρεμα σου ζητάει, μετά από λίγα χρόνια θα σου ζητήση να του πάρης και μερσεντές. Πώς θα τα βγάλης πέρα; Ύστερα θα μάθη ότι, μερικοί έχουν αεροπλάνα στην ταράτσα τους και θα σου ζητήση να του πάρης αεροπλάνο… Τί θα κάνης τότε;
Κάποιος Αμερικανός, που από πτωχό παιδί κατάφερε και έγινε εκατομμυριούχος, διηγήθηκε σ’ ένα φίλο του, την παρακάτω προσωπική του ιστορία:
Κάποτε, ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είχε μία συνομιλία με έναν διανοούμενο και ευφυή άπιστο. Ο άνθρωπος αυτός είχε πολλές απορίες πάνω σε πνευματικά θέματα και έψαχνε απαντήσεις. Ο π. Επιφάνιος με μεγάλη προθυμία του απάντησε σε όλες τις απορίες του και με επιχειρήματα επεδίωξε να του δείξη το σωστό. Όμως, εκείνος, εξακολουθούσε να έχη τις ενστάσεις του και τις αμφιβολίες του...
Τότε ο π. Επιφάνιος του είπε:
<<Άκουσε, παιδί μου: Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα του Κωνσταντίνου Καλλινίκου από το βιβλίο του “Δάφναι και Μυρσίναι”, που έχει τον τίτλο “Ερωτηματικά”: (και ο Γέροντας άρχισε να διαβάζη)
Ο σεβαστός μας κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης (διευθυντής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως), όπως πάντοτε, γλαφυρώς και διδακτικώς, ομιλεί περί της σπουδαίας και ευλογημένης γεροντίσσης Μελάνης, της Ιεράς Μονής Σαββαθιανών Ηρακλείου Κρήτης!
Τον ευχαριστούμεν, εκ μέσης καρδίας, διά την παραχώρησιν αυτής της βιντεοσκοπήσεως:
10/04/2025.
