<<Ο προικισμένος από σπάνια ηθικά και πνευματικά χαρίσματα π. Γερβάσιος, ο οποίος έφερε επάνω του την σφραγίδα της δωρεάς του Θεού, εχρημάτισε μαθητής του Άγίου του αιώνα μας, του Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως, εις την Ριζάρειον Εκκλησιαστικήν Σχολήν.
Ο Άγιος Νεκτάριος εδίδασκε Ποιμαντικήν, την οποίαν διήνθιζε με ποιήματά του προς την Θεομήτορα, μελοποιημένα από τον Ίδιον και τα οποία υπό την καθοδήγησίν του εψάλλαμε.
Σ’ ένα μάθημά Του, σχετικόν με τα καθήκοντα του «Ποιμένος» εγείρεται ο νεαρός π.Γερβάσιος και ζητεί ευλαβώς την άδειαν να ομιλήση.
«Ποιμήν καλός», λέγει, «είναι, όχι ο κατ’ επάγγελμα τυπικώς ενασκών τα καθήκοντά του, αλλά ο ολοψύχως και ενσυνειδήτως αφιερωμένος εις την Εκκλησίαν, που αδιάκοπα αγωνίζεται να κάμη βίωμα του ποιμνίου του, τας υποθήκας του Ευαγγελίου και των Γραφών, υπεισερχόμενος εις τας ουσίας και εκλαϊκεύων αυτάς. Ο στηλιτεύων τας αντιδράσεις και αντιμετωπίζων τον «φαρισαϊσμόν» με το μαστίγιον, όπως ο Κύριος εις τον Ναόν του Σολομώντος.
Αυτός πρέπει να είναι:
