Ερώτησε κάποιος τον γ. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:
«Γέροντα, υπάρχει η αντίληψι σε μερικούς νεωτέρους Θεολόγους ότι, εδώ στη γη πρέπει ν’ απολαύσωμε κάθε χαρά και ότι, τα αγαθά τα έδωσε ο Χριστός, γιά να χαίρωνται οι άνθρωποι... Πέστε μας κάτι πάνω σ’ αυτό».
<<Ήταν κάποτε ένας πενταθλητής, που οι συμπολίτες του συνέχεια τον χλεύαζαν γιά τη μαλθακότητά του. Έφυγε, λοιπόν ταξίδι, και όταν επέστρεψε ξανά στον τόπο του, μετά από πολύ καιρό, βάλθηκε να αραδιάζει καυχησιές, ομιλώντας γιά πολλά και διάφορα ανδραγαθήματα που (δήθεν) επιτέλεσε στη μία ή στην άλλη πόλη...
Ο μακαριστός Παναγιώτης Τρεμπέλας (Στεμνίτσα Γορτυνίας, 1886 - Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1977) ήταν από τους πολυγραφότερους και σημαντικότερους Έλληνες Θεολόγους, και Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γεννήθηκε το 1886 στη Στεμνίτσα της Γορτυνίας. Ωλοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο Β΄ Γυμνάσιο Πατρών και έπειτα εσπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της Οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας.
Το 1918, εξελέγη έκτακτος καθηγητής της έδρας της Ιστορίας των Ομολογιών, χωρίς όμως και να διορισθή.
Ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός, επέστρεφε κάποτε στην πόλη του, από τη γειτονική πόλη Κόμανα. Και επειδή σε όλους ήταν γνωστό ότι, πάνω απ’ όλα φρόντιζε γιά την ανακούφιση εκείνων που είχαν ανάγκη, δύο Εβραίοι, είτε αποβλέποντας σε κάποιο κέρδος είτε επιδιώκοντας τον εμπαιγμό του, ως δήθεν ευκολόπιστου, παραφύλαξαν στο δρόμο, απ’ όπου θα περνούσε.
Ο ένας ξάπλωσε ανάσκελα στην άκρη του δρόμου και έκανε τον πεθαμένο. Ο άλλος πάλι, θρηνώντας τάχα το νεκρό, μοιρολογούσε υποκριτικά και φώναζε στον Άγιο, που περνούσε από μπροστά τους:
«Αυτός ο δύστυχος πέθανε ξαφνικά και κείτεται γυμνός, απροετοίμαστος γιά την ταφή. Σε παρακαλώ, άνθρωπέ μου, μην παραβλέψεις το ιερό χρέος, αλλά να λυπηθής τη πτωχεία του και να προσφέρεις κάτι, ό,τι έχεις, γιά να μπει τελευταίο στολίδι στο σώμα του, πριν την ταφή του».
Ο Άγιος Γρηγόριος τότε, χωρίς καθόλου να εξετάσει την κατάσταση, έβγαλε το μανδύα του, τον έριξε πάνω στον ξαπλωμένο και συνέχισε το δρόμο του. Μόλις προσπέρασε και έμειναν μόνοι τους οι εμπαίκτες, εκείνος ο απατεώνας άλλαξε τον ψεύτικο θρήνο σε γέλιο και καγχάζοντας από ευχαρίστηση, γιά το κέρδος που αποκόμισαν με την απάτη καλούσε τον ξαπλωμένο σύντροφό του να σηκωθή. Ο άλλος όμως έμενε στην ίδια θέση ακίνητος χωρίς ν’ αποκρίνεται. Φώναξε τότε πιό δυνατά, τον σκούντησε και με το πόδι του, αλλά αυτός τίποτε, παρέμενε στην ίδια στάση, διότι είχε αποθάνη!
«Οι Πατέρες ετήρησαν τον λόγο του Θεού, που μας παραδόθηκε με την Αγία Γραφή!
Εβίωσαν την αλήθεια και μας έδωσαν το καλλίτερο παράδειγμα,
με την ζωή τους και την διδασκαλία τους!
<<Σε συμβουλεύουν;
Είναι μεγάλον πράγμα, να μάθης να σε συμβουλεύουν, διότι είναι αγών κατά του εγωϊσμού σου!
Σιωπούν;
Είναι μεγάλον πράγμα να υπομένης, να αγωνίζεσαι, χωρίς να αγωνιάς, διά την αδιαφορίαν των άλλων!
Είσαι μόνος;
<<Έχω την γνώμη ότι, το θέμα της ελεημοσύνης έχει περιορισθή κυρίως στο υλικό της μέρος. Πιστεύω ότι, πρέπει να θίγεται και μία άλλη πλευρά της ελεημοσύνης, την οποία μάλιστα, περιμένει ιδιαιτέρως ο σύγχρονος κόσμος, ο οποίος πάσχει ψυχικώς.
Αυτό σημαίνει, επί παραδείγματι, ότι οφείλομε:
Να παρηγορήσωμε ένα πενθούντα!
Να ενισχύσωμε ένα άνθρωπον, ο οποίος έχει ταλαιπωρηθή στη ζωή του!
Αυτά ονομάζονται, πνευματική ελεημοσύνη!!!
«Διά να προσεγγίσουμε την σάρκωσι του Θεού-Λόγου και την απόρρητον γέννησί Του από την Αειπάρθενο Μαρία, και να κατανοήσουμε καλά το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας διά την σωτηρία του γένους μας, το κεκρυμμένο προ των αιώνων (Εφεσίους Γ΄9΄), θα μας βοηθήση η εξής γνωστή εικόνα:
Κατά την δημιουργία της προμήτορος Εύας, ο Θεός πήρε την έμψυχη πλευρά τού Αδάμ και την ωλοκλήρωσε σε γυναίκα και δι’ αυτό, δεν εμφύσησε σ’ αυτήν πνοή ζωής, αλλά το μέρος που έλαβε από την σάρκα του Αδάμ, το τελειοποίησε σε ολόκληρο σώμα γυναικός, την δε απαρχή του πνεύματος που έλαβε μαζί με την έμψυχη σάρκα, την τελειοποίησε σε ψυχή ζωντανή, δημιουργώντας με τα δύο μαζί, έναν άλλον άνθρωπο!
Είπε ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:
«Όταν ακούω γιά τον θάνατο κάποιου νέου, λυπάμαι, αλλά λυπάμαι ανθρωπίνως. Γιατί, αν εξετάσουμε τα πράγματα πιό βαθειά, θα δούμε ότι, όσο μεγαλώνει κανείς,
και περισσότερο αγώνα πρέπει να κάνη, αλλά και περισσότερες αμαρτίες προσθέτει… Ιδίως, όταν είναι κοσμικός, όσο περνούν τα χρόνια, αντί να βελτιώση την πνευματική του κατάσταση, την χειροτερεύει με τις μέριμνες, με τις αδικίες κ.λπ..
Γι’ αυτό είναι
πιό κερδισμένος, όταν τον παίρνη ο Θεός νέο.
Και κάποιος προσκυνητής τον ερώτησε:
Κάποιος Εβραίος είχε φίλο έναν Χριστιανό, τον οποίο εμπιστευόταν και όταν επρόκειτο να ταξιδεύση, του άφηνε πολλές φορές, διάφορα χρηματικά ποσά προς φύλαξιν.
Μία φορά, λοιπόν, ο Εβραίος εμπιστεύθηκε στον Χριστιανό φίλο του ένα βαλάντιο με πεντακόσια νομίσματα και έφυγε γιά κάποιο μακρινό προορισμό. Όταν μετά από καιρό επέστρεψε ο Εβραίος, ζήτησε από τον φίλο του, να του παραδώση τα πεντακόσια νομίσματα. Ο Χριστιανός όμως, αρνήθηκε, λέγοντας:
«Αυτή τη φορά δεν μου είχες αφήσει τίποτε...
Τί μου ζητάς λοιπόν;».
Σήμερα, 10/11/2024, συμπληρώνονται 35 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου. Αισθανόμεθα την ανάγκη, να θυμηθούμε δύο λόγια ευγνωμοσύνης, σεβασμού και αγάπης, έτσι όπως τα είχε καταγράψει ο αείμνηστος αδελφός του Πολυνείκης:
Κάποτε έφεραν στον Άγιο Αρσένιο, μία Τουρκάλα δαιμονισμένη, δεμένη με αλυσίδες, γιά να την διαβάσει. Ο Όσιος τούς δέχθηκε, παρ’ ότι εκείνη την ημέρα ήταν έγκλειστος.
Έκανε τότε, νόημα να την λύσουν και όταν λύθηκε, ώρμησε στον γέροντα, του άρπαξε το ένα πόδι και το δάγκωσε. Εκείνος κρατούσε το Ευαγγέλιο, δεν το άνοιξε, παρά την κτύπησε απαλά στο κεφάλι της τρεις φορές και το δαιμόνιο έφυγε αμέσως!! Η γυναίκα άρχισε να κλαίει και να φιλάει το δαγκωμένο πόδι! Ο πατέρας της μάλιστα, έπεσε στα πόδια του Αγίου και τον παρακαλούσε να δεχθή το πουγκί με τα χρήματά του:
《Μετά την κοίμηση του π.Επιφανίου, λάβαμε αρκετές συλλυπητήριες επιστολές, κάρτες και τηλεγραφήματα. Ιδιαίτερα μας εντυπωσίασε η συλλυπητήριος κάρτα, που μας εστάλη από την Αμερική και είχε ως αποστολέα έναν συμμαθητή του π. Επιφάνιου, στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο της Καλαμάτας.
Το κείμενο της κάρτας ήταν το εξής:
«Αγαπημένοι μας, σας συλλυπούμεθα εγκαρδίως γιά την εκδημία του π. Επιφανίου και ευχόμεθα ολοψύχως ο Θεός να αναπαύσει την αγιασμένη ψυχή του εις τον Παράδεισο!
Εσείς, να θυμάσθε τον αξιαγάπητο συγγενή σας!
Τα πνευματικά του τέκνα, να θυμούνται τον χαρισματικό πνευματικό τους πατέρα!
Οι αναγνώστες των βιβλίων του, να θυμούνται τον αξιόλογο συγγραφέα!
<<Πηγαίνοντας μία Κυριακή στην Εκκλησία της Σκήτης, ο Αββάς Μακάριος, που είχε χάρισμα από τον Θεόν να διακρίνει με τα μάτια της ψυχής, όσα οι άλλοι δεν έβλεπαν με τα σωματικά τους μάτια, είδε την καλύβη κάποιου μοναχού, τριγυρισμένη από πονηρά πνεύματα. Πολλά είχαν τη μορφή κακών παιδιών, που έκαναν κάθε λογής αταξία. Άλλα έμοιαζαν με άσεμνες γυναίκες που χόρευαν, πηδούσαν και έκαναν διάφορα ανόητα καμώματα...
Συλλογίσθηκε τότε, ο Όσιος, ότι ο αδελφός έχει κυριευθή από αμέλεια και έτσι βρήκαν τόσο θάρρος μαζί του οι δαίμονες...
Μόλις τελείωσε η Θεία Λειτουργία, πήγε και κτύπησε την πόρτα του μοναχού και του είπε:
«Αδελφέ μου, ήλθα να σου ζητήσω μία χάρι».
«Μετά χαράς, Αββά, αν περνά από το χέρι μου», απάντησε ο μοναχός.
«Ευρίσκομαι σε μεγάλη στενοχώρια και θέλω να προσευχηθής γιά μένα στον Κύριο να με ανακουφίση».
Απόρησε ο αδελφός, ακούγοντας τον Γέροντα να μιλά έτσι, και του λέει:
Ερωτήθη κάποτε ο π.Επιφάνιος, από κάποιο πνευματικό του παιδί:
«Γέροντα, πώς μπορούμε εμείς να οδηγήσουμε κάποιον στην πίστη;».
Και διακριτικός και σοφός γέρων του απήντησε:
«Πρώτον, με το παράδειγμά μας!
Όταν εμείς οι πιστοί είμασθε σωστοί, ολοκληρωμένοι πιστοί, κάνουμε και τον άλλο να διερωτηθή:
“Γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι έτσι; Είναι συνεπής, είναι ειλικρινής, είναι έντιμος, είναι καλός στην εργασία του. Γιατί; Διότι είναι Χριστιανός!!! Άρα ο Χριστιανισμός κάνει σωστούς ανθρώπους”!!!
Αυτό κάτι λέει!
Μία αληθινή διδακτική ιστορία από την Κορέα:
<<Ο οκτάχρονος γιός της οικογένειας είναι πολύ ζωηρός. Και στο παρελθόν έχει προκαλέσει προβλήματα και ανησυχίες στους γονείς του, αλλά η τελευταία πράξη του, τους άφησε άναυδους.
Συνήθως, όταν ο μικρός επιστρέφει από το σχολείο, η μητέρα του ελέγχει την σχολική του τσάντα και συζητάει μαζί του πώς πέρασε στο σχολείο, τί μαθήματα έκανε, τί βαθμούς πήρε κ.λ.π..
Μία ημέρα, λοιπόν, στην τσάντα του μικρού, η μητέρα ανακάλυψε χρήματα...
Μετά από αλλεπάληλες ερωτήσεις τελικώς ο μικρός ωμολόγησε ότι τα είχε κλέψει...
Όταν επρόκειτο να λειτουργήση ο Άγιος Γεώργιος ο Καρσλίδης, σηκωνόταν γύρω στα μεσάνυχτα γιά να προσευχηθή και να ετοιμασθή γιά το Μέγα Μυστήριο!!
Ήταν ακούραστος και ιεροπρεπής, ποτέ δεν βιαζόταν, και στεκόταν μπροστά εις την Αγία Τράπεζα, ως αναμμένη λαμπάδα, σε όλη την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας!
Όταν εξυπηρετούσε την αποστολή της, κάτι που της έλεγε ο Πνευματικός της, με το αστείρευτο χιούμορ της, η θεία-Αλεξάνδρα, έλεγε:
<<Ο Φλέμινγκ, μετά την ανακάλυψι της πενικιλίνης, είχε επισκεφθή την Αμερική.
Εκεί τον χειροκροτούσαν οι άλλοι, χειροκροτούσε και αυτός.
Κάποια στιγμή ερώτησε:
«Τί συμβαίνει; Γιά ποιόν χειροκροτούν;».
Ήταν κάποτε ένα Μοναστήρι, όπου οι μοναχοί ζούσαν ειρηνικά.
Κάποτε, έγινε επιδρομή από ληστές. Μπήκαν, λοιπόν, μέσα στο Ναό της Μονής και ο αρχηγός τους ζήτησε τον Ηγούμενο. Ένας μοναχός τον ειδοποίησε και εκείνος, που ευρισκόταν μέσα στο Ιερό, παρακάλεσε τον αρχιληστή να περιμένει λίγο, ώσπου να τελειώσει μία εργασία του. Γονάτισε τότε, μπροστά στην Αγία Τράπεζα και άρχισε θερμή προσευχή στον Κύριο, να τους σώσει από αυτόν τον κίνδυνο.
Ο αρχιληστής, στο διάστημα αυτό, περιεργαζόταν τις τοιχογραφίες του Ναού. Συγκεκριμένα, του τράβηξε την προσοχή η μεγάλη τοιχογραφία της μελλούσης κρίσεως και ιδιαίτερα του φοβερού δράκοντα, που κατάπινε τους κολασμένους…
Εκείνη τη στιγμή, βγήκε από το Ιερό ο Ηγούμενος.
Ο αρχιληστής, μόλις τον είδε, του είπε απότομα:
«Ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, αγαπούσε με την καρδιά του όλους μας, αν και προσπαθούσε (συνήθως ανεπιτυχώς), να το αποκρύπτει.
Μάλιστα, σεβόταν ιδιαιτέρως, τους μεγαλυτέρους στην ηλικία!
Απολαυστική ήταν η σκηνή των συναντήσεών του με τον κατά σάρκα πατέρα μας.
Ζωντανό θαύμα της Παναγίας έζησαν στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, οι στρατιώτες του 51ου ανεξαρτήτου Τάγματος, με Διοικητή τον Ταγματάρχη Πετράκη, στην κορυφογραμμή του Ροντένη, δεξιά της θρυλικής Κλεισούρας!
Κάθε βράδυ, από τις 22-1-1941 και έπειτα, στις 09:20 π.μ. ακριβώς, το βαρύ Ιταλικό πυροβολικό άρχιζε βολές εναντίον του Τάγματος Πετράκη και του δρόμου, απ’ όπου περνούσαν τα μεταγωγικά. Πέρασαν ημέρες και το κακό συνεχιζόταν, δημιουργώντας εκνευρισμό και απώλειες.
Τολμηροί ανιχνευτές των εμπροσθοφυλακών αλλά και αεροπόροι, εξαπολύθηκαν μέχρι βαθειά στις Ιταλικές γραμμές, αλλά επέστρεψαν άπρακτοι. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα Ιταλικά πυροβόλα, ίσως διότι οι Ιταλοί κάθε βράδυ τα μετακινούσαν. Ήταν όμως απόλυτη ανάγκη, να εντοπισθούν οι εχθρικές πυροβολαρχίες.
Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου, ακούσθηκαν πάλι οι ομοβροντίες των Ιταλικών κανονιών.
