Διηγείται η αδελφή του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Χριστίνα:
<<Ήλθα μία φορά στο Στόμιο, να δω τον Γέροντα και του έφερα μάλιστα και δύο γάτες, διότι είχε πολλά ποντίκια που ήταν σκέτη μάστιγα…
«Πάτερ Παΐσιε», του λέω, «σου έφερα τις γάτες να ησυχάσεις από τα ποντίκια».
Την επομένη φορά που επισκέφθηκα την Μονή, μπαίνοντας στην κουζίνα, βλέπω γάτες και ποντίκια να τρώνε μαζί, από το ίδιο σκεύος…
Και αμέσως του λέω:
Κάποιος αδελφός, ερώτησε τον αββά Ησαΐα:
«Πώς πρέπει να ησυχάζει κανείς μέσα στο κελλί του;»
Και αποκρίθηκε ο Γέροντας:
«Το να ησυχάζει κανείς στο κελλί του, σημαίνει, να εκθέτει συνεχώς τον εαυτό του ενώπιον του Θεού και να επιστρατεύει όλη του τη δύναμη, γιά να αντιστέκεται σε κάθε λογισμό, που σπέρνει ο εχθρός, γιατί αυτό σημαίνει αναχώρηση από τον κόσμο»!
Και ξαναρώτησε ο αδελφός:
«Και τί σημαίνει κόσμος, αββά;»
Και απαντά ο αββάς:
<< Όπως βγαίνει ο άνθρωπος από την κοιλιά της μητέρας του, έτσι βγαίνει και η ψυχή γυμνή από το σώμα, την ώρα του θανάτου. Άλλη καθαρή και φωτεινή, άλλη λερωμένη από τα σφάλματα της και άλλη μαύρη από τις πολλές αμαρτίες της…
<<Η γνώση γίνεται νοητή, μετά τον εθισμό στη θεωρία των αισθητών. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι, ο γνωστικός θα δει Άγγελο. Διότι, πώς ο άνθρωπος, που ούτε τη δική του ψυχή δε βλέπει, θα μπορέσει να δει άϋλη ουσία και γνωστή μόνο στον Ποιητή της;;
Γιά κοινή ωφέλεια και κατά Πρόνοια του Θεού εμφανίζονταν πολλές φορές οι Άγγελοι στους πατέρες μας. Σ' εμάς όμως ούτε αυτό γίνεται, γιατί το θέλομε από υπερηφάνεια, και ούτε γιά την κοινή ωφέλεια φροντίζομε, ούτε υποφέρομε τίποτε κατά Θεόν…
«Επιδιώρθωνα κάποτε τα δωμάτια της Μονής», διηγείται ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης. «Λίγο πριν το μεσημέρι, ξάπλωσα κουρασμένος στο κρεββατάκι ενός δωματίου, του οποίου διώρθωνα το ταβάνι.
Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα βίαια ένας στρατιώτης. Είχε μόνο ένα μάτι στο μέτωπο, και φώναζε: “Εδώ είσαι λοιπόν; Ε, τώρα θα δεις τί θα πάθεις…”.
Πίσω του, ακολουθούσαν κάπου δεκαοκτώ δαίμονες, άλλοι με την μορφή ανθρώπου και άλλοι με την μορφή πιθήκου. Όλοι ώρμησαν πάνω μου και άρχισαν να με κτυπούν. Προσπαθούσα να κάνω το Σταυρό μου, αλλά με εμπόδιζαν. Τρεις από αυτούς κρατούσαν το χέρι μου και ένας μου άνοιγε τα δάκτυλα, γιά να μην μπορώ να σχηματίσω το σημείο του Σταυρού... Τα χτυπήματα και τα βάσανα που υπέφερα, δεν περιγράφονται... Σε λίγο από το στόμα και από τη μύτη μου, έτρεχε αίμα… Τα ράσα μου ανοιγμένα, τα χέρια μου ήταν στραμπουληγμένα και ο ώμος μου, σχεδόν βγαλμένος… Στα αυτιά μου, αντηχούσαν, τα γεμάτα μίσος λόγια τους...
Ένας γέροντας, έλεγε γιά τον αββά Ξόϊο τον Θηβαίο:
<< Είχε πάει κάποτε ο αββάς Ξόϊος στο Σινά και εκεί τον συνάντησε ένας αδελφός και του είπε στενάζοντας:
«Στενοχωρούμεθα αββά μου, επειδή δεν βρέχει…».
Του απαντά, τότε ο μεγάλος αββάς, με πραγματική απορία:
«Γιατί δεν προσεύχεσθε και δεν παρακαλείτε τον Θεόν;».
Του αποκρίνεται αμέσως ο αδελφός, λέγοντας:
«Και προσευχόμεθα και λιτανείες κάνομε και πάλι δεν βρέχει γέροντα…».
Και ο γέροντας του λέει:
Νέα Μηχανιώνα: Το Πάσχα του καλοκαιριού στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς είναι πάντοτε ξεχωριστό, και ιδιαίτερα στην Νέα Μηχανιώνα, όπου φυλάσσεται η Ιερά Εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης, από την Κύζικο της Μικράς Ασίας!
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, στην τελευταία παράκληση της Παναγίας, στις 13 Αυγούστου 2022, εορτάσθηκε η έξοδός της Ιεράς Εικόνος, από το μόνιμο προσκυνητάρι και η τοποθέτησή της στο προσωρινό!
Πηγή video: Κώστας, Χαρούλα και Ειρήνη.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μας διδάσκει ότι, ο Θεός στο Πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, συνένωσε την χάρη και την ωραιότητα όλων των δημιουργημάτων (ορατών και αοράτων), αναδεικνύοντας την Μητέρα Του, ως το σύνορο μεταξύ κτιστού και Ακτίστου! Γράφει χαρακτηριστικά σε ελεύθερη μετάφραση:
Η επαξίως Καταστάσα Μήτηρ του Θεού ημών, εν τοις Ουρανίοις δώμασι μεθίσταται σήμερον!!
Η Θεοδόχος Γαστήρ, εν ταις Χερσί του Θεανθρώπου Υιού Αυτής, εναποτίθεται την Παναγίαν Αυτής Ψυχήν!!
ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΑΡΙΑ ἢ ΜΑΡΙΑΜ
1η Ερμηνεία:
2η Ερμηνεία:
3η Ερμηνεία:
<< Άλλα από τα πάθη είναι σωματικά και άλλα ψυχικά. Τα σωματικά έχουν τις αφορμές τους από το σώμα, τα ψυχικά από τα εξωτερικά πράγματα. Και τα δύο αυτά είδη παθών τα αφανίζουν η αγάπη και η εγκράτεια! Η πρώτη τα ψυχικά, η δεύτερη τα σωματικά!
Από τα πάθη, άλλα ανήκουν στο θυμικό μέρος της ψυχής, άλλα στο επιθυμητικό. Και τα δύο αυτά είδη κινούνται δια μέσου των αισθήσεων. Και κινούνται τότε, όταν η ψυχή ευρίσκεται έξω από τα όρια της εγκρατείας και της αγάπης.
