Ο ΕΙΡΩΝ ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ…

 

«Η ειρωνεία είναι κάτι, που αξίζει να περιφρονεί κανείς»!!

Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.)

Μεγαλείον-Μακροθυμία-Ταπείνωσις!!!

 

ΚΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑ, ΚΑΙ Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!

 

«Η σωματική υγεία και η ψυχολογική ευεξία, είναι καλλίτερες από όλα τα πλούτη και το χρυσάφι του κόσμου! Καλλίτερα εύρωστο σώμα, παρά αμέτρητα πλούτη!»!!

 Μέγας Βασίλειος (330-379 μ.Χ.)

Η ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ!

 

ΟΙ ΣΩΣΤΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΙ!!

 

 «Ήθελα ακόμα Χριστιανοί μου, να είμαι πάντοτε μαζί σας, να σας λέγω  πότε  το  ένα,  πότε  το  άλλο, μα  τι  να  κάμω,  οπού  είναι χιλιάδες   Χώρες,  οπού  δεν  ήκουσαν  λόγον  Θεού  ποτέ  και  με περιμένουν;;  Διά  τούτο  σας  παρακαλώ,  άγιοι  Ιερείς,  και  σας παραγγέλνω, να φροντίσητε διά τους κοσμικούς πώς να σωθήτε και εκείνοι και σεις. Ομοίως πάλιν οι κοσμικοί να τιμάτε τους Ιερείς σας·  και  αν  τύχη  ένας  Ιερεύς  και  ένας  Βασιλεύς,  τον  Ιερέα  να προτιμήσης και αν τύχη ένας Ιερεύς και ένας Άγγελος, τον Ιερέα να προτιμήσης, διότι ο Ιερεύς είναι ανώτερος από τους Αγγέλους! Ο δε Ιερεύς  οπού  θέλει  το  καλόν  του,  να  διαβάση  τον  Νόμον,  να καταλάβη το χρέος του. Διά τους αγίους Ιερείς δεν έχω να σας πω τίποτε.  Εγώ  έχω  χρέος  όταν  απαντήσω  Ιερέα  να  σκύψω  να  του φιλήσω τα χέρια και να τον παρακαλέσω να παρακαλεί τον Θεόν δια τας αμαρτίας μου. Διότι, όλος ο κόσμος να παρακάλεση τον Θεόν δεν δύναται να τελειώσουν τα Άχραντα Μυστήρια!! Ένας Ιερεύς, έστω και αμαρτωλός, δύναται με την Χάριν του Αγίου Πνεύματος να τα τελείωση!!

«ΟΙ ΟΦΘΑΛΜΟΙ ΣΟΥ ΟΡΘΑ ΒΛΕΠΕΤΩΣΑΝ» (Παροιμ.Δ΄25΄)!!!

 

Η ΒΕΒΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΟΦΩΝ!!

 

Ερώτησε ένας άπιστος ιατρός κάποιον Χριστιανό ασθενή του:
«Πιστεύεις, πως έχεις ψυχή;».
«Και βέβαια», άπαντα ο Χριστιανός.
«Την βλέπεις την ψυχή; Την ακούς την ψυχή; Τη γεύεσαι την ψυχή; Την πιάνεις την ψυχή;» ξαναρωτά ο ιατρός.
«Όχι», απαντά ο Χριστιανός.

Η ΦΙΛΑΥΤΙΑ, ΡΙΖΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ…

 

«Ο ΘΕΟΣ, ΑΥΤΟ ΖΗΤΑΕΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ»!!!

 

        << Εδώ και τριάντα χρόνια πάσχω από χρόνιο νευρολογικό σύνδρομο με παράλυση και «αταξία» και είμαι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.
        Το καλοκαίρι του 1981 ήμουν φιλοξενούμενος στην Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους. Εκεί με επλησίασε κάποιος προσκυνητής Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και μου είπε ότι αναλαμβάνει όλα τα έξοδα γιά την Αμερική, καθότι η Ιατρική έχει προχωρήσει και προβαίνει στην μεταμόσχευση νευρικών κυττάρων.
        Η επιθυμία να ξανασταθώ στα πόδια μου και να περπατήσω άναψε μέσα μου, με αποτέλεσμα να φουντώσουν οι λογισμοί, μήπως πρέπει να προβώ στο ανωτέρω εγχείρημα. Τους λογισμούς μου εξαγόρευσα στους Πατέρες της Ι. Μονής, που με φιλοξενούσε, αλλά αυτοί με αποθάρρυναν, λέγοντας:
        «Κώστα, κάθησε φρόνιμα… μην πας γυρεύοντας…».

ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΤΕΛΗ, ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΓΙΟΥ!!

 

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΟΣΙΑΚΗ ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ!!

 Μετά ἀπό θεοφιλῆ ποιμαντορία καί κοπιώδη διακονία, ἀναλισκόμενος στό ἔργο τῆς προσφορᾶς, προσβάλλεται ἀπό τήν ἀσθένεια τοῦ καρκίνου, μέ τήν μορφή ὄγκου στόν ἐγκέφαλο. Πάντοτε εἶχε μνήμη θανάτου, ἀναλογιζόταν τό φθαρτό τῆς ζωῆς. Πάντοτε θεωροῦσε ὅτι τό μόνο ρῆμα πού ἔπρεπε νά γνωρίζουμε καί νά κλίνουμε σέ ὅλες τίς πτώσεις του εἶναι τό ρῆμα φεύγω, φεύγεις, φεύγει, φεύγομεν, φεύγετε, φεύγουσι. Πάντοτε ὁμιλοῦσε γιά τόν θάνατο ὡς ἕναν μεγάλο ὕπνο καί ἐπαινοῦσε τούς Μάρτυρες πού θυσιάζονταν γιά τόν Χριστό καί διηγεῖτο κλαίγοντας τήν κοίμηση τοῦ ἀββᾶ Σισώη τοῦ μεγάλου, εὐχόμενος παρόμοια τελευτή. Ἔπειτα, καλεῖται καί αὐτός νά δοκιμάση τήν ἀσθένεια καί τόν θάνατο στά ὅρια τῆς προσωπικῆς του ζωῆς. Ἀφήνεται κυριολεκτικά στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, προετοιμαζόμενος γιά τήν συνάντησή του μέ τό δικό του «ἀφεντικό», ὅπως αἰσθανόταν τόν Θεό.

Μέ τίς πρῶτες ἰατρικές γνωματεύσεις ἀντιλαμβάνεται πλήρως τήν κατάστασή του καί προετοιμαζόμενος γιά τήν συνάντηση μέ τόν Θεό, ἐν ὄψει μάλιστα ἐγχειρίσεως πού θά γινόταν στόν ἐγκέφαλο, προβαίνει σέ δύο ἐνέργειες, ἔνδειξη ὄχι μόνον καλοῦ Κληρικοῦ, ἀλλά καί ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ.

Ἡ πρώτη ἐνέργειά του εἶναι νά κάνη γενική ἐξομολόγηση τῆς ζωῆς του σέ γνωστό του Πνευματικό, καί μάλιστα αὐτήν τήν ἐξομολόγηση τήν χαρακτηρίζει ὡς «μπάνιο» καί χαίρεται σάν μικρό παιδί.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

 

Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ, ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ!!

 

        Όταν ο Γκάντι σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.
        Κάποια ημέρα, ο καθηγητής Peters, έπαιρνε το μεσημεριανό του γεύμα, στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου, όταν ο Γκάντι ήλθε με τον δίσκο του και κάθησε δίπλα του.
        Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι: «Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι, ένας χοίρος και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;». Και η απάντηση του Γκάντι ήταν: «Μην ενοχλήσθε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα…», και λέγοντας αυτά, πήγε και κάθησε σε κάποιο άλλο τραπέζι.

ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ ΚΑΙ ΑΙΔΩΣ… ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ!

 

ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΙΑ, ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ!!!

 

«ΜΙΜΝΗΣΚΟΥ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΣΟΥ» (Σοφία Σειράχ Z’36’)!!!

 

Η ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ!!

 

«Η σωφροσύνη των γονέων, αποτελεί το μεγαλύτερο παράδειγμα γιά τα παιδιά τους»!

 

Δημόκριτος (460-370 π.Χ.)

Η ΥΨΙΣΤΗ ΘΕΙΑ ΔΩΡΕΑ, ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ!!

 

«ΟΥΚ ΟΙΔΑΤΕ ΟΤΙ ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΕΣΤΕ…;;» (Α’Κορινθ. Γ’16’)!!!

 

 

«Κάνε την καρδιά σου Μοναστήρι! Κτύπα εκεί το σήμαντρο, ψιθύρισε ακατάπαυστα προσευχές!    Ο Θεός είναι δίπλα σου!»!!

 

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως, ο Ιατρός (1877-1961).

«ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΘΛΙΒΟΜΕΝΟΙ, ΑΛΛ' ΟΥ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΜΕΝΟΙ» (Β´Κορινθ.Δ’8’)!!!

 

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ: ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΠΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ.

 

        << Αν ζητούμε κάτι από τον Θεόν, χωρίς να θυσιάζωμε και κάτι, δεν έχει αξία. Αν κάθωμαι και λέω: «Θεέ μου, Σε παρακαλώ, κάνε καλά τον τάδε άρρωστο», χωρίς να κάνω κάποια θυσία, είναι σαν να λέω απλώς καλά λόγια. Ο Χριστός, να δει την αγάπη μου, την θυσία μου και τότε θα εκπληρώσει το αίτημά μου, αν βέβαια αυτό είναι γιά το πνευματικό καλό του άλλου!
        Γι’ αυτό, όταν οι άνθρωποι σας ζητούν να προσευχηθήτε γιά κάποιον άρρωστο, να τους λέτε να προσευχηθούν και αυτοί ή τουλάχιστον, να αγωνισθούν να κόψουν τα κουσούρια τους.
        Μερικοί άνθρωποι έρχονται και μου λένε: «Κάνε με καλά, έμαθα ότι μπορείς να με βοηθήσεις». Θέλουν όμως να βοηθηθούν, χωρίς οι ίδιοι να καταβάλλουν καθόλου προσπάθεια. Λες λ.χ. στον άλλον: «Μην τρως γλυκά, κάνε αυτήν την θυσία, γιά να σε βοηθήσει ο Θεός». Και σου λένε: «Γιατί; Δεν μπορεί να με κάνει καλά ο Θεός;»

Ο ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΣ ΓΕΩΡΓΟΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟ «ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟ ΧΩΡΑΦΙ» ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!

 

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΟΥ «ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΟΥ» ΔΙΚΑΙΟΥ!!

 «Τόν ἑαυτόν μή ἀδικοῦντα, οὐδείς παραβλάψαι δύναται»!!!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.)

«ΝΗΣΤΕΥΣΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ… ΥΣΤΕΡΟΝ ΕΠΕΙΝΑΣΕ» (Ματθ. Δ’2’)!!!

 

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΩΣΤΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!

 

        << Ένας Βασιλιάς είχε πολλούς υπηκόους, τους οποίους υπεραγαπούσε. Μία ημέρα, έκανε σ’ όλους από ένα δώρο. Τους έδωσε από ένα πουγκί γεμάτο χρυσά νομίσματα. Το πήραν οι άνθρωποι, το άνοιξαν και άρχισαν να μετράνε τα νομίσματα. Μετρούσαν, μετρούσαν... Όλοι ευρήκαν το ίδιο ποσό. Μέσα σε κάθε πουγκί υπήρχαν 8.760 χρυσά νομίσματα! Μεγάλο το ποσό!
        Ο Βασιλιάς έκανε αυτή την προσφορά από καλωσύνη, ώστε οι άνθρωποι να χρησιμοποιήσουν τα νομίσματα γιά το δικό τους καλό και των άλλων. Αλλά αυτοί, τί έκαναν;;; Mπορείτε να φαντασθήτε;;; Αντί με τα νομίσματα αυτά να βοηθήσουν το σπίτι τους και την Κοινωνία τους, πήγαν στο ποτάμι, άνοιξαν τα πουγκιά και άρχισαν να πετάνε ένα-ένα τα χρυσά νομίσματα μέσα στο νερό…! Όλα τα πέταξαν στο ποτάμι…

ΟΛΟΙ ΕΙΜΕΘΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!

 

Ο ΔΥΣΒΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΑΞΙΟΖΗΛΕΥΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ!!

 

«Είναι δύσκολη η Αρετή και όσοι θέλουν να την επιτύχουν, είναι ανάγκη να περάσουν από δυσκολίες και να ιδρώσουν»!

 

Αισχίνης (389 – 314 π.Χ.)

ΝΑ ΘΡΗΝΕΙΣ ΔΙ’ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙ!!

 

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΙ΄ ΑΠΟΚΤΗΣΙΝ, ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΗΣΥΧΙΑΣ!

 

<<Σκοπός είναι, ο άνθρωπος να τα αξιοποιεί όλα γιά αγώνα! Να προσπαθήσει να αποκτήσει την εσωτερική ησυχία. Να αξιοποιήσει τον θόρυβο βάζοντας δεξιό λογισμό. Όλη η βάση είναι η καλή αντιμετώπιση. Όλα με καλούς λογισμούς να τα αντιμετωπίζει. Μέσα στον θόρυβο, αν πετύχει την εσωτερική ησυχία, έχει πολλή αξία! Αν δεν πετύχει την ησυχία μέσα στην ανησυχία, ούτε στην ησυχία θα ησυχάσει! Όταν έλθη στον άνθρωπο η εσωτερική ησυχία, ησυχάζουν όλα μέσα του, και τίποτε δεν τον ενοχλεί! Αν θέλει την εξωτερική ησυχία, γιά να ησυχάσει εσωτερικά, όταν βρεθή στην ησυχία, την ημέρα θα πάρει ένα καλάμι και θα διώχνει τα τζιτζίκια και το βράδυ θα διώχνει τα τσακάλια, γιά να μην τον ενοχλούν… Θα διώχνει, δηλαδή, αυτά που θα μαζεύει ο διάβολος… Τί νομίζετε; Ποιά είναι η δουλειά του; Όλα μας τα φέρνει ανάποδα ο διάβολος, μέχρι που μας αναποδογυρίζει...

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ, «ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΑΝΑ!»!!!

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΟΣΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ΤΩΝ ΠΤΩΧΩΝ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΝ!!!

 

«Ήτο προστάτης των φτωχών, πατέρας των ορφανών, δάσκαλος των αμαρτωλών. Και είχε τέτοια καθαρότητα και Αγιότητα, που του δόθηκε η Χάρη άνωθεν, να κάνει πολλά θαύματα και ως εκ τούτου, ονομάσθηκε Θαυματουργός! Mε την προσευχή Του μάζευε τα σύννεφα και έβρεχε σε καιρό ξηρασίας, γιάτρευε τις αρρώστιες, “τιμωρούσε” τους πονηρούς ανθρώπους, όπως έκανε με κάποιους μαυραγορίτες που γκρέμνισε θαυματουργικά τις αποθήκες τους, όπου φυλάγανε το σιτάρι, ενώ ο κόσμος πέθαινε από την πείνα, και καταπλακωθήκανε μαζί με το σιτάρι: “Καί μελετώμενον λιμόν παρά τῶν σιτοκαπήλων, ἔλυσε, συμπεσουσῶν αὐτοῖς, τῶν ἀποθηκῶν αἷς τόν σίτον συνέσχον”!

ΑΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΩΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ!!

 

Η ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ!

 

        Ένας νέος, από Χριστιανική οικογένεια, άρχισε να δείχνει αδιαφορία γιά την Εκκλησία, τα πνευματικά, αλλά και γιά την οικογένεια του και τους συνανθρώπους του. Η μητέρα του ήταν απαρηγόρητη, που τον έβλεπε να απομακρύνεται διαρκώς από την σωστή οδό.

        Μιά Κυριακή πρωΐ, κάλεσε τον γιό της και του είπε:
        «Αγαπητό μου παιδί, σε παρακαλώ πολύ, πάρε αυτό το δέμα και πήγαινέ το στην τάδε οδό, εκεί υπάρχει ένα πτωχό σπιτικό, στο οποίο ζει μιά πολύ πτωχή χήρα, με πολλά παιδιά. Δώσε της αυτό το δέμα...»
        «Εγώ να πάω αυτό το δέμα; Αποκλείεται... Δεν είμασθε καλά...»

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΗΝΕΚΗΣ!!

 

Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ!

 

<<Φυσικά, επειδή οι σημερινοί άνθρωποι χρησιμοποιούν, δυστυχώς, θορυβώδη μέσα ακόμη και γιά μικρές εξυπηρετήσεις, αν βρεθή κανείς γιά ένα διάστημα κάπου που έχει φασαρία, θα πρέπει να καλλιεργήσει καλούς λογισμούς. Δεν μπορείς να πεις, «μη χρησιμοποιείς αυτό, μη χρησιμοποιείς εκείνο, γιατί κάνει θόρυβο», αλλά να φέρνεις αμέσως καλό λογισμό. Π.χ. ακούς ψεκαστήρα και νομίζεις περνά ελικόπτερο. Να σκεφθής: “Μπορεί να ήταν αυτήν την ώρα μία αδελφή άρρωστη βαρειά και να ερχόταν ένα ελικόπτερο να την πάρει γιά το Νοσοκομείο. Τι στενοχώρια θα είχα τότε; Δόξα τω Θεώ, είμασθε όλες καλά”! Εδώ χρειάζεται το μυαλό και η εξυπνάδα, η τέχνη να φέρεις καλό λογισμό. Ακούς π.χ. τον θόρυβο της μπετονιέρας, του αναβατόρ κ.λπ. Να πεις: “Δόξα σοι ο Θεός, δεν γίνεται βομβαρδισμός, δεν γκρεμίζονται σπίτια. Οι άνθρωποι έχουν ειρήνη και χτίζουν σπίτια”!

Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ!!

 

«ΤΩ ΑΙΤΟΥΝΤΙ ΣΕ ΔΙΔΟΥ» (Λουκ. ΣΤ’30’)!!!

 

       Ερώτησε κάποτε κάποιος έναν εμπνευσμένο γέροντα:
        «Δεν γινόμασθε ένοχοι, όταν δίνουμε ελεημοσύνη σε κακούς και σπάταλους ανθρώπους;».
        Και ο γέροντας απάντησε:

Ο ΑΝΕΝΔΕΗΣ ΕΙΝΑΙ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΕΤΟΣ ΥΨΙΠΕΤΗΣ!!

 

ΗΣΥΧΙΑ, ΓΑΛΗΝΗ, ΗΡΕΜΙΑ!!

 

<<Όταν δεν είμασθε εμείς αιτία γιά τον θόρυβο που υπάρχει, δεν πειράζει, ο Θεός βλέπει. Αλλά, όταν εμείς είμασθε αιτία, τότε είναι κακό. Γιʹ αυτό πάντα πρέπει να προσέχουμε, να μην ενοχλούμε τους άλλους. Αν ένας δεν θέλει να προσευχηθή, τουλάχιστον να μη βάζει παράσιτα και στους άλλους. Αν καταλαβαίνατε την μεγάλη ζημιά που κάνετε στον άλλον που προσεύχεται, θα προσέχατε πάρα πολύ! Γιατί, αν κανείς δεν το νιώσει σαν μία ανάγκη προσωπική και σαν βοήθεια γιά το σύνολο, ώστε να το κάνη με την καρδιά του από αγάπη, και όχι αναγκαστικά ή σαν πειθαρχία, αυτό δεν θα έχει καλά αποτελέσματα. Όταν το κάνη με σφίξιμο, σαν μία πειθαρχία, και λέει, “τώρα πρέπει να περπατήσω έτσι, γιά να μην ενοχλήσω, τώρα πρέπει να μην περπατήσω ελεύθερα...”, είναι βάσανο! Σκοπός είναι να το κάνη με την καρδιά του, με χαρά, επειδή ο άλλος προσεύχεται, επικοινωνεί με τον Θεό!! Πόσο διαφέρει το ένα από το άλλο! Ό,τι κάνει κανείς με την καρδιά του, το χαίρεται και τον βοηθάει! Όταν το αισθανθή σαν ανάγκη να σεβασθή τον άλλον που προσεύχεται, αισθάνεται ένα δέος μετά! Και όταν κανείς σέβεται τον άλλον, τότε τον εαυτό του δεν τον υπολογίζει, γιατί δεν έχει φιλαυτία αλλά φιλότιμο.

Η ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ!!

 

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ!!

 

        << Ήμουν λαϊκός ακόμη, φοιτητής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Λαμίας, το έτος 1986 με το όνομα Ιωάννης. Ανέβηκα στο Άγιον Όρος και επισκέφθηκα, μετά από ευλογία που είχα από τον Γέροντά μου Ιάκωβο, τον Γέροντα Παΐσιο, γιά να τον συμβουλευθώ, αν πρέπει να γίνω μοναχός ή όχι.
        Ο Γέροντας Ιάκωβος ευλαβείτο τον Γέροντα Παΐσιο και όταν πήγα, μου έδωσε, να του δώσω κάτι γιά ευλογία και πρόσθεσε:
        «Να πης στον Γέροντα Παΐσιο, όταν βγει στην Θεσσαλονίκη, ας έλθη να μας δει. Εγώ, Γιαννάκη μου, είναι δύσκολο να δω τον Γέροντα, γιατί πρέπει να περάσω βουνά, λαγκάδια, θάλασσα, που δεν το επιτρέπει η υγεία μου και εξ άλλου ο Γέροντας Παΐσιος είναι Άγιος, ενώ εγώ είμαι αμαρτωλός και ανάξιος».
        Επίσης μου έδωσε και 5.000 δραχμές να ανάψω κερί στο Εκκλησάκι του.

ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ, Η ΓΛΥΚΥΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΝ!!

 

ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ!

  

Ερώτηση: Πάτερ, δεν μπορώ να πείσω τον πατέρα μου να πηγαίνει στην Εκκλησία. Αν πεθάνει δίχως να κοινωνήσει, τί γίνεται;

Απάντηση: Καλό είναι να του δίνεις πνευματικά βιβλία να διαβάζει και να προσεύχεσαι γι᾿ αυτόν...

«ΧΑΙΡΕ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΤΗΣ ΕΥΑΣ Η ΛΥΤΡΩΣΙΣ» (εκ του Ακαθίστου Ύμνου)!!!

 

«ΤΗΝ ΦΑΣΑΡΙΑ, ΑΝ ΘΕΛΕΙ, ΤΗΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ»

 

<<Όταν δεν είμασθε εμείς αιτία γιά τον θόρυβο που υπάρχει, δεν πειράζει, ο Θεός βλέπει. Αλλά, όταν εμείς είμασθε αιτία, τότε είναι κακό. Γιʹ αυτό πάντα πρέπει να προσέχουμε, να μην ενοχλούμε τους άλλους. Αν ένας δεν θέλει να προσευχηθή, τουλάχιστον να μη βάζει παράσιτα και στους άλλους. Αν καταλαβαίνατε την μεγάλη ζημιά που κάνετε στον άλλον που προσεύχεται, θα προσέχατε πάρα πολύ! Γιατί, αν κανείς δεν το νιώσει σαν μία ανάγκη προσωπική και σαν βοήθεια γιά το σύνολο, ώστε να το κάνη με την καρδιά του από αγάπη, και όχι αναγκαστικά ή σαν πειθαρχία, αυτό δεν θα έχει καλά αποτελέσματα. Όταν το κάνη με σφίξιμο, σαν μία πειθαρχία, και λέει, “τώρα πρέπει να περπατήσω έτσι, γιά να μην ενοχλήσω, τώρα πρέπει να μην περπατήσω ελεύθερα...”, είναι βάσανο! Σκοπός είναι να το κάνη με την καρδιά του, με χαρά, επειδή ο άλλος προσεύχεται, επικοινωνεί με τον Θεό!! Πόσο διαφέρει το ένα από το άλλο! Ό,τι κάνει κανείς με την καρδιά του, το χαίρεται και τον βοηθάει! Όταν το αισθανθή σαν ανάγκη να σεβασθή τον άλλον που προσεύχεται, αισθάνεται ένα δέος μετά! Και όταν κανείς σέβεται τον άλλον, τον ίδιο τον εαυτό του σέβεται και τότε τον εαυτό του δεν τον υπολογίζει, γιατί δεν έχει φιλαυτία αλλά φιλότιμο.