ΕΚ ΤΩΝ ΦΟΒΕΡΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ, ΤΩΝ ΦΟΝΙΚΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ...

 

Μία κυρία γύρω στα εξήντα, είχε κόρη παντρεμένη επτά χρόνια, που δεν έκανε παιδιά και τελικά χώρισε γι’ αυτό το λόγο...

Κλαίγοντας η μητέρα της αποκάλυψε:

 

«Δικές μου αμαρτίες πληρώνει το κορίτσι μου...

Παντρεύτηκα το 1940, με τον Πόλεμο. Ο άντρας μου πολέμησε και γύρισε τραυματισμένος αλλά ευτυχώς σώθηκε. Ύστερα ήλθε η Κατοχή με την φοβερή πείνα. Έμεινα τέσσερις φορές έγκυος. Όμως όλα τα έριξα, δύο θηλυκά και δύο αρσενικά…

Λιγοψύχησα... Πώς θα τα μεγάλωνα μέσα στην Κατοχή και την πείνα;

Τούτη την κόρη (που δεν μπορεί να κάνη παιδιά) τη γλύτωσα από το μαχαίρι του δημίου γιατρού, από Θαύμα!

Η ΕΚ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!!!

Η ΟΡΘΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΧΩΡΙΟΥ: (Ρωμαίους ΣΤ’7’)!!!

 

<< «Ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας» (Ρωμαίους ΣΤ΄7΄)!!!
Μερικοί αυτό το Χωρίο του Αποστόλου Παύλου το παρεξηγούν και λένε ότι έχει την εξής έννοια: «Όποιος πεθάνει δεδικαίωται, είναι δικαιωμένος. Πάει, αφού πέθανε ο άνθρωπος, μην τον κατηγορής τώρα, είναι δικαιωμένος, πάει σώθηκε».
Όχι, δεν είναι αυτή η έννοια του Χωρίου!

Η ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ, ΔΙΑ ΤΑΣ ΠΡΟΣΒΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΑΣ ΥΒΡΕΙΣ!!!

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΟΡΘΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ, ΤΩΝ ΣΟΒΑΡΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΥΓΙΕΙΑΣ!!!

 

Είπε ο Άγιος Παΐσιος σε κάποιον με σοβαρό πρόβλημα οράσεως: 

«Όταν οι άνθρωποι δεν καταλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, βασανίζονται και με τις ευλογίες και με τις ευκαιρίες που τους δίνει ο Θεός γιά την σωτηρία τους.

Ενώ, όποιος τοποθετείται σωστά, όλα τα χαίρεται!

Και κουτσός να είναι, το χαίρεται!

Και να μην του κόβη πολύ, το χαίρεται!

Και πτωχός να είναι, το χαίρεται!

Καταλαβαίνω, βέβαια, πόσο δυσκολεύονται οι ανάπηροι και προσεύχομαι πολύ γι’ αυτούς, και πιό πολύ γιά τις κοπέλες! Γιά ένα αγόρι μία αναπηρία δεν είναι και τόσο βαρειά· γιά μία κοπέλα όμως, που θέλει να αποκατασταθή, είναι δύσκολο...

Ιδίως οι τυφλοί, πόσο δυσκολεύονται…

Οι καϋμένοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν· όταν περπατούν, σκοντάφτουν... Στην προσευχή μου ζητώ από τον Θεόν να δώση στους τυφλούς τουλάχιστον λίγο φως, γιά να μπορούν κάπως να αυτοεξυπηρετούνται»!!!

ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ, ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ!!!

 

ΑΠΟ ΤΑΣ ΩΦΕΛΙΜΟΥΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΝΟΤΙΟΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ!!

 

<<Ένας κορυδαλλός είχε τη φωλιά του σ’ ένα χωράφι σπαρμένο με σιτάρι.

Είχε πλησιάσει όμως η εποχή του θερισμού και η μητέρα ήξερε ότι, κάποια μέρα θα έλθουν οι θεριστές, θα ανακαλύψουν τη φωλιά και ίσως να κινδυνεύσουν τα πουλάκια της που ήταν μικρά ακόμη και δεν μπορούσαν να πετάξουν...

Κάθε πρωΐ, λοιπόν, πριν φύγη γιά να τους μαζέψη τροφή, έλεγε στα πουλάκια της:

«Θέλω να ακούτε προσεκτικά τί λέει το αφεντικό όταν έρχεται στο χωράφι και να μου το λέτε όταν γυρίζω».

Πραγματικά τα πουλάκια έστηναν αυτί κάθε φορά που έβλεπαν το αφεντικό να φθάνη στο χωράφι.

Μία μέρα τα μικρά περίμεναν κατατρομαγμένα τη μητέρα τους:

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ!!!

 

ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗΣ ΒΙΟΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΝ ΜΑΚΡΙΝΑΝ!!!

«Θα σας πω κάτι που είδα. Αυτά τα δί­δει ο Θεός, γιά να ξέρω να σας κυ­βερ­νή­σω (εσάς τις μο­να­χές) και να δού­με πώς να σω­θού­με...

Είδα, λοι­πόν, ότι ευρέ­θη­κα σε μία εξέ­δρα με­τέ­ω­ρη, που δεν είχε βά­σεις και κρε­μό­ταν εις τον Ου­ρα­νόν. Από την μία (πλευρά της εξέδρας) ήταν ο βρυγ­μός των οδόν­των, μία Κό­λα­σι απέ­ραν­τη, ούτε να την φαν­τα­σθή κα­νείς… Και από την άλλη, ήταν ένα τάγ­μα Αγ­γέ­λων και Αγί­ων και στη μέση ήταν ο Χρι­στός μας, που κα­θό­ταν σε ένα μαρ­μά­ρι­νο Θρό­νο και το Πρόσωπό Του, από την λάμ­ψι, δεν μπο­ρού­σα να Τό αν­τι­κρύ­σω!

Εγώ κα­θό­μουν από την δε­ξιά πλευ­ρά, ενώ κάτω ήταν χάος μαύ­ρο…

ΕΙΣ ΜΕΓΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΟΙΔΙΜΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ, ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΩΣ!!!

 

Η ΝΗΠΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΟΜΙΛΕΙ ΕΚ ΠΕΙΡΑΣ!!!

 

Είπε ο Αββάς Ποιμήν :

«Καλό είναι ο άνθρωπος να αποφεύγη τα σωματικά πράγματα. Διότι, όταν ο άνθρωπος ευρίσκεται μέσα στον σωματικό πόλεμο, ομοιάζει με κάποιον που στέκεται μπροστά σ΄ έναν βαθύτατο λάκκο και όποια ώρα και αν θελήση ο εχθρός του, τον γκρεμίζει μέσα με πολύ μεγάλη ευκολία…

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ!!!

 

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΥΖΥΓΙΑΣ!!

 

«Κάποιος νέος που θέλει να νυμφευθή, να κοιτάξη να βρη μία καλή κοπέλα που να τον αναπαύη και να μην κοιτάξη να είναι πλούσια και όμορφη, αλλά προπάντων απλή και ταπεινή!

Πρέπει να δώση δηλαδή περισσότερη προσοχή στην εσωτερική ομορφιά και όχι στην εξωτερική!

Όταν η κοπέλα είναι θετικός άνθρωπος και προικισμένη με ανδρισμό, χωρίς να έχη περισσότερο από ό,τι χρειάζεται γυναικείο, αυτό πολύ βοηθάει στο να βρίσκη ο άνδρας, αμέσως, κατανόησι και να μην πονοκεφαλιάζη!

Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΤΕΛΛΕΤΑΙ!!!

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ - ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΗΣΟΝ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ!!! (3/3)

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ - ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΗΣΟΝ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ!!! (2/3)

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ, ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ!!!

 

Ο ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ!!!

Ο ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΗ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΣ!!!

Κάποτε, έξω από το Ιερό Ησυχαστήριο Τής Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, ο π. Επιφάνιος συνωμιλούσε με μία συγγενή του.

Εκείνη, κάποια στιγμή, πάνω στη συζήτησι, του είπε:

«Όμως, π. Επιφάνιε, εσείς είσθε ένας, μοναδικός και αναντικατάστατος!».

Εκείνος, τότε, της απάντησε:

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ!!!

ΟΥΤΩ ΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ, ΟΙ ΟΝΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!!!

<< ΑΓΙΑΣΕ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ!! >> ( Οσιος Πορφύριος, ο Καυσοκαλυβίτης )!!!

 

Ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, εκοιμήθη την 10ην Νοεμβρίου του 1989.

--- 

Ισχύει και γιά τον π.Επιφάνιο το λεχθέν:

«Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς» (Σοφ.Σολομ.Δ΄13΄)!!!

 ---

Ο αείμνηστος Καθηγούμενος της Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης

που Τόν επεσκέφθη λίγο πριν την κοίμησί Του, είπε χαρακτηριστικά:

ΟΥΤΩ ΠΩΣ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟΣ!!!

 

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ, ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ!!! (3/3)

«ΩΣΑΝ ΝΑ ΕΚΟΙΜΑΤΟ» 

Το Λείψανο του Αγίου Νεκταρίου, τάφηκε εις το προαύλιο της Ιεράς Μονής Του, εις την Αίγινα και επί εικοσαετία παρέμεινε αδιάλυτο και ευωδιάζον!!!

Ο ιατρός της νήσου Αιγίνης, Γεώργιος Ξυδέας, εδημοσίευσε τα εξής συγκλονιστικά: 

«Δεν ενθυμούμαι συγκεκριμένως το έτος, πάντως μεταξύ του 1930 έως 1935, μίαν εσπέραν επιστρέφοντας από τον Μεσαγρόν, όπου είχον μεταβή διά ιατρικήν επίσκεψιν, καταληφθείς υπό ραγδαιοτάτης βροχής, ηναγκάσθην να καταφύγω εις την Ιεράν Μονήν Αγίας Τριάδος, όπου και παρέμεινα μέχρι πρωΐας.

Κατά την εποχήν εκείνην αυτοκίνητα δεν υπήρχον και ως μέσα συγκοινωνίας εχρησιμοποιούντο, ως γνωστόν, ζώα. Αι αδελφαί της Ι. Μονής, αι διακρινόμεναι πάντοτε διά την φιλοξενίαν των, άμα τη εισόδω μου εις την Ι.Μονήν έσπευσαν να με περιποιηθούν, προσφέροντάς μοι τροφήν και κατάλληλον υπνοδωμάτιον.

Πριν όμως κατακλιθώ, εθεώρησα υποχρέωσίν μου, να προσκυνήσω τον Τάφον του Αγίου Νεκταρίου, συνοδευόμενος δε από μίαν αδελφήν, η οποία λόγω του σκότους εκράτει και φανόν, μετέβην εις τον Τάφον και εξεπλήρωσα την επιθυμίαν μου.

Η ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΟΣ!!!

 

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ, ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ!!! (2/3)

 

Ο πατήρ Άγγελος Νησιώτης, θυμάται:

<<Το πρωΐ της 9ης Νοεμβρίου 1920 μας αναγγέλθηκε η εις Κύριον μετάστασίς Του!

Παρεκλήθην να συνοδεύσω το Σκήνος Του εις την Αίγινα, αμέσως, διότι ο αείμνηστος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τότε Διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής, θέλησε να Τόν τιμήση με πράξι του Δ. Συμβουλίου και του Καθηγητικού Συλλόγου της Σχολής, γιά να ψαλή η νεκρώσιμη Ακολουθία εις τον Ιερό Ναό της Σχολής και να κηδευθή εις την αυλή της…

Η αείμνηστος Ευφημία, αδελφή της Ι. Μονής Αγίας Τριάδος, πού συνόδευε τον Άγιο Νεκτάριο κατά την ασθένειά Του εις την Αθήνα, με παρεκάλεσε, πρίν ληφθούν αποφάσεις, να Τόν μεταφέρουμε εις την Αίγινα, ώστε να ενταφιασθή εκεί ως Κτίτορας της Ιεράς Μονής.

Τούτο και έγινε!

ΠΟΤΕ(!!!), ΑΠΟΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ, ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ!!! (1/3)

 

Εις το Μοναστήρι Του εις την Αίγινα επέρασε τίς τελευταίες ημέρες της ζωής Του ο Άγιος Νεκτάριος. Η μοναχή Αγαπία (μετέπειτα Νεκταρία) διηγήθη εις τον Μητροπολίτη Τίτο (Ματθαιάκη) τις τελευταίες μέρες του πνευματικού τους Πατέρα, όπως τις έζησε, ως πιστή βοηθός και συμπαραστάτις Του. 

<<Η αρρώστεια (καρκίνος εις τον προστάτη), επί ενάμιση χρόνο, από το 1919 τον εβασάνιζε· έκανε όμως υπομονή! Δεν έλεγε τίποτε! Στο τέλος του Αυγούστου του 1920, οι πόνοι έγιναν ανυπόφοροι… Εζήτησε να ετοιμάσουν το μουλάρι, γιά να επισκεφθή το Μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσολεοντίσσης, να προσκυνήση και να παρακαλέση την Θαυματουργή Παναγία γιά την υγεία Του.

Δεκαπέντε ημέρες έμεινε εκεί, γράφοντας και προσευχόμενος να Τού παρατείνη ο Θεός την ζωή Του, γιά να τακτοποιήση τις όποιες εκκρεμότητες. Το έβλεπαν όλοι, το καταλάβαινε και Εκείνος, πως οι δυνάμεις Του ολοένα Τόν εγκατέλειπαν… Τα πόδια Του είχαν πρησθή…

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ - ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΗΣΟΝ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ!!! (1/3)

 

ΤΟ ΕΠΩΦΕΛΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΥ ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΥ!!!

ΤΟ, ΕΚ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΕΙΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΨΗΛΑΦΗΤΟΝ ΣΚΟΤΟΣ...

 

Ο ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΑΠΕΙΝΟΣ, ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ!!!

 

<<Ο (αείμνηστος) π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σατίριζε πολλές φορές τίς σωματικές του αδυναμίες και ατέλειες και το λιγοστό του φως, χωρίς γογγυσμό, χωρίς παράπονο, μ’ ένα τέτοιο τρόπο, που σ’ έκανε να τα χάνης, ειδικά με το χαριτωμένο λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιούσε γιά τον εαυτό του.

Κάποτε είχαμε πάει στο Νοσοκομείο «Κ.Α.Τ.», γιά να επισκεφθή ένα πρώην «μάρτυρα του Ιεχωβά», συνομήλικό μας, ο οποίος είχε πολεμήσει τον π. Αντώνιο δεκαετίες ολόκληρες, με πολύ φανατισμό και μεγάλο πείσμα…

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ, ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ!!!

 

Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 στην Αργυρούπολι του Πόντου και το βαπτιστικό Του όνομα ήταν Αθανάσιος. Έμεινε από μικρός ορφανός, μάλιστα, οι δύο γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της Χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη μάμμη Του, με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια Του και άρχισε να μιλάη, έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος εις τον Θεόν!

Παιδί ακόμη, προσευχόταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών επήγε και επροσκύνησε εις την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος Μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών! Η κουρά Του σε Μοναχό έγινε το 1919 σε ηλικία 18 ετών και εις την συνέχεια εχειροτονήθη Διάκονος!

ΤΟ ΑΦΘΑΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ!!!

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟΥ ΝΕΟΥ, ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ!!!

 

Ο π. Γα­βρι­ήλ (ο Γεωργιανός) δεν επέ­τρε­πε στα πνευ­μα­τι­κά του παι­διά να ομιλούν με αι­ρε­τι­κούς, διότι έτσι άνοι­γαν επι­κοι­νω­νία με το «κακό».

Μία μέρα, δύο Ιε­χω­βά­δες επή­γαν σ’ ένα γει­το­νι­κό μου σπί­τι και οι γεί­το­νες κά­λε­σαν εμέ­να να τους μι­λή­σω. Τους μί­λη­σα…, αλλά αυ­τοί δεν ήθε­λαν να κα­τα­λά­βουν τί­πο­τε…

Εγώ βια­ζό­μουν να πάω στον π. Γα­βρι­ήλ και έτσι τους άφη­σα...

Στον Γέ­ρον­τα δεν έκα­να λόγο κα­θό­λου γι’ αυτό.

Κά­ποια στιγ­μή όμως μου είπε:

ΕΚ ΤΩΝ ΛΟΓΙΩΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ!!!

Η ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΝ!!!

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΟΜΙΛΕΙ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΤΙΚΩΣ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΩΣ ΝΟΟΥΜΕΝΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!!!

 

<<Ο Χριστός εζητούσε, (από τους ασθενούντας), πρώτα την πίστιν εις την Δύναμιν του Θεού και ύστερα έκανε το Θαύμα!

Λέει το Ευαγγέλιο:

«Ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; Λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. Τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν» (Ματθ. Θ΄29΄)!!!

Όχι όπως λένε λανθασμένα μερικοί σήμερα:

ΤΟ ΕΚ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΟΦΕΛΟΣ!!!

ΣΟΦΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΑΙ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ, ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΜΑΤΘΟΠΟΥΛΟΥ!!!

 

<<Η εξο­μο­λό­γη­σι γί­νε­ται σω­στά όταν έχει τα εξής χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά:

Εί­ναι έγ­και­ρη, χω­ρίς ανα­βο­λές και ολέ­θριες κα­θυ­στε­ρή­σεις!

Όπως και στις σωματικές αρ­ρώ­στιες, με το πρώ­το σύμ­πτω­μα τρέ­χου­με αμέ­σως στον ια­τρό, έτσι και με τις αμαρ­τί­ες, δεν πρέ­πει να τις αφή­νου­με να γί­νων­ται «χρό­νιες πα­θή­σει­ς».

Εί­ναι απλή και σύν­το­μη!

Χω­ρίς άκαι­ρα λό­για και πε­ριτ­τές δι­η­γή­σεις, αλλά μόνο τα χρεια­ζού­με­να.

Εί­ναι τα­πει­νή!

Χω­ρίς καυ­χη­σιο­λο­γί­ες και επί­δει­ξι αρε­τών, αλλά με συ­ναί­σθη­σι της αμαρτω­λό­τη­τάς μας. Δεν ρί­χνου­με τα βάρη σε άλ­λους, παρά μόνο εις τον εαυ­τόν μας. Δεν εξο­μο­λο­γού­μα­σθε γιά λο­γα­ρια­σμό άλ­λων…, αλλά γιά τον εαυ­τόν μας.

Ο ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΤΡΙΚΩΣ!!!

ΜΙΑ ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΧΗ, ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ!!!

 

 

<<Θυμάμαι όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής.

Ήμουν εις το χειρουργικό τμήμα και τότε είχαμε ένα νεαρό παιδί που πέθαινε από ένα τεράστιο απόστημα εις το πόδι του. Τον είχαν τοποθετήσει, μάλιστα, σε ξεχωριστό δωμάτιο λόγω της φρικτής μυρωδιάς...

Τον επισκέφθηκα μαζί με την προϊσταμένη.

Ο νέος, ήταν κάπου 16-17 ετών, εγύρισε προς την μεσόκοπη γυναίκα και της είπε:

«Προϊσταμένη, θα πεθάνω πριν από το επισκεπτήριο…

Δεν θα προλάβω να αποχαιρετήσω την μητέρα μου…

Δεν θα προλάβω να με φιλήση πριν πεθάνω…

Φίλησέ με εσύ αντί γι’ αυτήν»!

Η προϊσταμένη έκανε βήματα πίσω και είπε:

ΤΟ ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΟΝ, ΑΛΛΑ ΒΙΑΙΩΣ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΜΕΝΟΝ, ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ!!!

ΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΑΙ ΑΡΕΤΑΙ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΘ' ΗΜΕΡΑΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ!!!

 

<<Οι Μοναχοί οφείλουν να έχουν τελεία υπακοή στον Πνευματικό!

Ισχύει όμως το ίδιο και γιά τους κοσμικούς;

                Όχι. Όμως, γιά την Ορθόδοξη Εκκλησία, η αριστοκρατία η πνευματική είναι ο μοναχικός βίος, ο Μοναχισμός. Και όσο περισσότερο θέλουμε να πλησιάζουμε τις ανώτερες βαθμίδες της πνευματικής ζωής, τόσο περισσότερο πρέπει να ασκούμε τις μοναχικές αρετές.

Ο Μοναχός ασκεί παρθενία, ασκεί ακτημοσύνη, ο Μοναχός ασκεί τελεία υπακοή.

Ο κοσμικός άνθρωπος δεν μπορεί να κάνη τα ίδια.

Πώς θα ασκήση παρθενία αφού είναι έγγαμος;

Πώς θα έχη τελεία ακτημοσύνη, αφού πρέπει να στεγάση την οικογένειά του;

Πώς θα έχη τέλεια υπακοή, αφού έχει οικογένεια και υποχρεώσεις;

Η ΑΦΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟΣ ΓΛΥΚΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!!

«Εάν γνώ­ρι­ζε κάθε άν­θρω­πος την γλυ­κύ­τη­τα του Χρι­στού, ΟΛΑ θα τα εγ­κα­τέ­λει­πε, ΟΛΑ θα τα άφη­νε, γιά να ακο­λου­θή­ση τον Χρι­στό!

ΟΛΑ τα βου­νά θα γι­νόν­ταν σπή­λαια, γιά να κοι­νο­βιά­σουν Μο­να­χοί!

Και εμείς τώρα θε­ω­ρού­με την Μο­να­χι­κή (και κατ’ επέ­κτα­σι την Χρι­στια­νι­κή) πολιτεία βα­ρειά…

Για­τί την θε­ω­ρού­με βα­ρειά;;;

ΝΑ ΠΟΡΕΥΩΜΕΘΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ, ΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!!

 

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΙΣ!!!

 

ΕΙΣ ΙΕΡΕΥΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΤΑΣ ΗΡΩΪΚΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΟΥ 1940!!!

«Κεράσοβο Πωγωνίου, 1940.

Στις 11 περνάνε Ιταλικά αεροπλάνα και βομβαρδίζουν πάνω από τα κεφάλια μας. Οι βόμβες λυσσάνε, μα πέφτουν πιό πέρα, μέσα στη χαράδρα...

Τη νύκτα τακτοποιηθήκαμε σε μιά μικρή Εκκλησιά, ήλθαν μάλιστα και κάποιοι άλλοι στρατιώτες και στριμώχθηκαν κοντά μας. Έβρεχε πολύ ο Θεός. Εμείς, λόγω της πολυκοσμίας νοιώθαμε ζεστασιά έτσι ο ύπνος ήλθε γρήγορα.

Την αυγή ξυπνάμε και βλέπουμε να μπαίνη μέσα στο Εκκλησάκι, ένας νέος ιερέας, ήταν μούσκεμα από την βραδινή βροχή. Απορούμε και μαθαίνουμε κάτι το πρωτάκουστο:

ΕΙΘΕ ΝΑ ΑΝΑΒΙΩΣΟΥΝ ΗΜΕΡΑΙ ΥΓΙΟΥΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΑΛΜΟΥ!!!

 

Η ΣΗΜΑΙΑ 

 

Πάντα κι όπου σ’ αντικρύζω

με λαχτάρα σταματώ,

υπερήφανα δακρύζω,

ταπεινά σε χαιρετώ.

 

Δόξα αθάνατη στολίζει

κάθε θεία σου πτυχή

και μαζί σου φτερουγίζει

της Πατρίδος η ψυχή.

ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ, ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ!!!

 

 

Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Αργολίδος Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος (+1985) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας στην Αλβανία, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940.

Η παρακάτω μαρτυρία που ακολουθεί, είναι από το προσωπικό του ημερολόγιο και από προφορικές διηγήσεις του και αποδεικνύουν, πώς η Θεία Λειτουργία και η Θεία Κοινωνία, ήσαν οι μεγάλες δύναμεις, και εθωράκιζαν τους Έλληνες αγωνιστές εις το μέτωπον! 

<<...9 Μαρτίου 1940.

Ημέρα Κυριακή. Κυριακή της Ορθοδοξίας και μνήμη των Αγίων Σαράντα.

Στο μέτωπο της Αλβανίας είναι παρών και ο ίδιος ο Μουσολίνι, που κατευθύνει προσωπικά την περίφημη εαρινή επίθεσι.

Νοιώθω μία ψυχική αγαλλίασι, συνδυασμένη με έντονη νευρικότητα. Ενώ δηλαδή νωρίς το πρωΐ ετοιμαζόμασθαν γιά να τελέσουμε στο σπίτι που διαμέναμε την Θεία Λειτουργία, ξαφνικά άρχισε καταιγισμός πυρός από όλμους του αντιπάλου πυροβολικού.

«Παπούλη  μου»,  μού  λέει  ο  Διοικητής, «πώς  να  κάνουμε  σήμερα  Θεία Λειτουργία;».

«Σήμερα ακριβώς επιβάλλεται να Λειτουργήσουμε! Έτσι θα μπούμε κάτω από την Προστασία του Θεού!!!», απήντησα εγώ.