<<Πηγή μου ζωηφόρος, που δροσίζεις
με το βαθὺ ποτάμι, με το νάμα Σου
τόσες ψυχές, και μένα την ψυχή μου,
ο κρότος των νερών Σου μέσ’ στα ρέματα
κι ανάμεσα στους βράχους, στα βουνά,
κι ως κάτω, έως το κύμα της θαλάσσης,
ο ρόχθος των υδάτων Σου ακούεται!
Ένας γιός, πήγε τον ηλικιωμένο πατέρα του σε ένα καλό εστιατόριο, γιά να του προσφέρει ένα όμορφο γεύμα. Ο πατέρας, εκτός της μεγάλης ηλικίας του, ήταν και αρκετά αδύναμος. Ενώ, λοιπόν, έτρωγε, λερωνόταν, λόγω της φυσικής αδυναμίας του. Κάποιοι πελάτες σε διπλανά τραπέζια, παρακολουθώντας τον γέροντα πατέρα, έδειχναν αδιάκριτα την δυσφορία τους. Ο γιός ήρεμος τελείωσε το γεύμα του, και άρχισε σιγά-σιγά να καθαρίζει και να περιποιείται με ευγένεια και υπομονή τον λερωμένο αλλά χαρούμενο πατέρα του.
Όλο το εστιατόριο, παρακολουθούσε τον νέο με απορία…
Ο Σέρβος ιατρός Στόγιαν Αδάσεβιτς, είναι ο γυναικολόγος, ο οποίος δημοσίως ωμολόγησε ότι, η έκτρωση είναι φόνος είναι παιδοκτονία. Και γι’ αυτή την πράξη, ευθύνονται τόσο ο ιατρός, όσο και η μητέρα.
Μόλις κυκλοφόρησε, εις τα σερβικά, το βιβλίο του: «Η Αγιότης της ζωής», το οποίο είναι μία συλλογή άρθρων και συζητήσεών του περί της ενδομητρίου παιδοκτονίας.
Εν συνεχεία παραθέτομε μία χαρακτηριστική συζήτηση–μαρτυρία, από το συγκεκριμένο βιβλίο, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Σερβικής Εκκλησίας «Ορθοδοξία»:
1η Ερώτηση:
Ποιά ήταν η στιγμή, που καταλάβατε ότι εκτελώντας την έκτρωση, φονεύετε το ανθρώπινο ον;
Απάντηση:
Είμαι γιατρός, γνωρίζω τις πράξεις μου, είμαι ένοχος γιά όλες τις φρικαλεότητες που έκανα εργαζόμενος ως γυναικολόγος και είμαι υποχρεωμένος να μαρτυρήσω, να αφυπνίσω, να προειδοποιήσω, ότι η διακοπή της εγκυμοσύνης, ουσιαστικώς είναι φόνος του αγέννητου ανυπεράσπιστου παιδιού. Μέσα στις οριζομένες υποχρεώσεις της εργασίας μου ήταν και οι «νόμιμες εκτρώσεις». Τότε δεν γνώριζα ότι πράττω φόνο, τώρα, όμως, υποστηρίζω και γνωρίζω ότι, η αμαρτία μου ενώπιον του Θεού είναι μεγάλη.
<<Θέλων ο Κύριος να μας φυλάξη από την κατάκρισιν, μας εχάρισεν ένα λόγον, τον οποίον αν φυλάξωμεν θα σωθώμεν.
Ποιός είναι ο λόγος ούτος;
«Ο συ μισείς, ετέρω μη ποιήσης»!
Δηλαδή:
«Εκείνο, το οποίον δεν θέλεις να σου κάμη άλλος, μη το κάμνεις και συ εις άλλον»!
Καθώς δεν θέλεις να σε κλέψουν, να σε συκοφαντήσουν, να σε υβρίσουν οι άλλοι, έτσι και συ να μη κλέπτης, να μη φονεύης τους άλλους.
Τώρα, σας συμβουλεύω να κάμετε και κομβολόγι, μικροί και μεγάλοι, να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον Σταυρόν σας και να λέγετε:
Η δασκάλα σήμερα, αποφάσισε να ξεκινήσει το μάθημα της, με την παρακάτω ιστορία:
«Ένα πλοίο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθή. Ένα ζευγάρι επιβατών, έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφθασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος γιά να σωθή μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο άνδρας πριν προλάβει να αντιδράσει η σύζυγος του, πήδηξε μέσα στη βάρκα... Τότε η γυναίκα του, η οποία παρέμεινε στο πλοίο που βυθίζονταν, φώναξε στον σύζυγό της κλαίγοντας, μία φράση…»
Πήγε κάποτε ένας από την Θηβαΐδα της Αιγύπτου στον αββά Σισόη θέλοντας να γίνει μοναχός. Ο γέροντας τον ρώτησε αν έχει κανένα στον κόσμο, και αυτός είπε:
«Ναι αββά, έχω έναν υιό».
Του λέει
τότε ο χαρισματικός γέροντας:
«Πήγαινε ρίξε τον υιό σου στο ποτάμι και έπειτα γίνεσαι μοναχός».
Όταν έφυγε αυτός με σκοπό να ρίξει τον υιό του στο ποτάμι, ο γέροντας έστειλε ένα αδελφό γιά να τον εμποδίσει.
<<Ένοιωθα κάποια δυσκολία να προσευχηθώ στο Χριστό. Την Παναγία την έχω σαν Μητέρα, την Αγία Ευφημία το ίδιο, στον Χριστό όμως ένοιωθα δύσκολα και την εικόνα Του με φόβο την φιλούσα.
Και να τί συνέβη:
1. Οι ψυχές που αγαπούν τον Θεόν και την αλήθεια, δεν υποφέρουν ούτε την παραμικρή ελάττωση της αγάπης τους προς τον Κύριον. Αλλά, καρφωμένες ολοκληρωτικά στο Σταυρό Του, αισθάνονται μέσα τους την Πνευματική προκοπή! Πληγωμένες λοιπόν από τον πόθο Του, κι’ αν ακόμη αξιωθούν Θεία Μυστήρια και μετάσχουν ευφροσύνης και Χάριτος, δεν έχουν πεποίθηση στον εαυτό τους, ούτε νομίζουν ότι είναι τίποτε! Αλλά, όσο αξιώνονται πνευματικά χαρίσματα, τόσο επιζητούν τα Ουράνια. Και όσο περισσότερη προκοπή αισθάνονται, τόσο περισσότερο επιθυμούν τα Θεία!
Εκπληκτικές φωτογραφίες αγέννητων μωρών αποδεικνύουν πως η ανθρώπινη ζωή αρχίζει κατά τη σύλληψη!
LIVEACTION
Από τη Becky Yeh, 16 Ιουλίου 2017
Σας παρουσιάζουμε απίστευτες εικόνες αγέννητων παιδιών, που δείχνουν το θαύμα και την ομορφιά της ανθρώπινης ζωής, κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Αυτές οι εκπληκτικές εικόνες δείχνουν ότι, τα αγέννητα παιδιά δεν είναι «μάζες κυττάρων» ούτε απλοί «ιστοί», αλλά άνθρωποι που διαθέτουν εγγενή αξιοπρέπεια και δικαίωμα στη ζωή!
Αν και είναι μικρά, τα παιδιά αυτά μέσα στη μήτρα, είναι πρόσωπα που αξίζουν την αγάπη και την προστασία της κοινωνίας, απλά και μόνο επειδή είναι άνθρωποι!
Δείτε μόνοι σας αυτές τις εκπληκτικές εικόνες, που χρονολογούνται με βάση τη στιγμή της γονιμοποίησης (σύλληψης).
Ανθρώπινο έμβρυο με αναπτυσσόμενο καρδιακό όγκωμα, στις 3-4 εβδομάδες.
<<Ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, εχρημάτισε μαθητής του Άγιου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως εις την Ριζάρειον Εκκλησιαστικήν Σχολήν. Ακολουθεί μία ανάμνησις, ενός τότε συμμαθητή του, που δείχνει την ευρύτητα της σκέψεως τού π. Γερβασίου κατά την φοίτησή του στην Ριζάρειο:
«Μέσα στον απέραντο κήπο-αγρό της Ριζαρείου Σχολής, ήτο το Γυμναστήριόν μας, τελείως εξωπλισμένον με σουηδικά όργανα κ.λπ., που αμφιβάλλω αν υπάρχη σήμερα όμοιό του. Το ποδόσφαιρον, διά πρώτην τότε φοράν έκαμνε την εμφάνισίν του εις την Αθήνα, από αγγλοφέρνοντας αριστοκράτας, διά τα μεταξύ των παιχνίδια.
Ένας απ’ αυτούς ο πατρινός τραπεζίτης και μετέπειτα Πρωθυπουργός της Ελλάδος, Δημήτριος Μάξιμος, επειδή συμμαθητής μας ήτο ο ανεψιός του Γεώργιος Νικολαΐδης, ο σημερινός διπλωμάτης, μας εχάρισε μιά μπάλλα με όλα τα σύνεργά της γιά το παιχνίδι. Οι «πουριτανοί» της Σχολής εξενίσθησαν. Και η μπάλλα εκρατήθη εις τα γραφεία. Εμείς, συμβούλια και διαβούλια, να μας την δώσουν. Μοναδική μας σκέψις η μπάλλα.
<<Η πριγκίπισσα Ειρήνη, επισκέφθηκε τον Γέροντα Σίμωνα και εξομολογήθηκε. Φεύγοντας, πήρε την ευχή του και τον παρακάλεσε να περάσει την επομένη από το Γραφείο της στο Παλάτι.
Ο Γέροντας, την άλλη ημέρα φόρεσε τα παληά του ράσα και ένα παληό τριμμένο καλυμμαύχι, άφησε και τα μαλλιά του ελεύθερα και αφρόντιστα, τα τράβηξε και λίγο μπροστά του, γιά να φαίνονται ακατάστατα. Πήγε, λοιπόν, στο Παλάτι, τον ωδήγησαν στο Γραφείο της Πριγκίπισσας και στάθηκε μπροστά της. Εκείνη τα έχασε βλέποντας την μεγάλη ταπείνωση του Γέροντα Σίμωνα. Έμεινε γιά λίγη ώρα ακίνητη και αποσβολωμένη και μόλις συνήλθε,
Όταν κάποτε, επισκέφθηκαν τον Μέγα Αρσένιο, κάποιοι επιφανείς φίλοι του συγκλητικοί που τον εσέβοντο ιδιαιτέρως και τον είδαν να συμβουλεύεται έναν Αιγύπτιο ασκητή, εξεπλάγησαν και τον ερώτησαν:
«Γέροντα Αρσένιε, εσύ που κατέχεις τη Ρωμαϊκή και την Ελληνική παιδεία, πώς ερωτάς αυτόν εδώ τον αγροίκο γιά τις σκέψεις σου;»
Και ο σοφός αββάς Αρσένιος, τους απαντά:
Γέροντας, ηγούμενος σε κάποιο Μοναστήρι, διηγείται ένα θαυμαστό περιστατικό που έζησε, όταν ήταν εννέα ετών παιδί, κατά την διάρκεια επισκέψεώς του, με συγγενικά του πρόσωπα, σε κάποιο γυναικείο Μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στην Παναγία μας:
<<Είχαμε περπατήσει αρκετή ώρα στο ανηφορικό μονοπάτι γιά το Μοναστήρι. Όταν φθάσαμε, ήταν μεσημέρι και ευρήκαμε την θύρα της Μονής κλειστή. Ήταν η ώρα της Τράπεζας, οπότε όλες μέσα έτρωγαν, ενώ εμείς κουρασμένοι και νηστικοί περιμέναμε έξω, μέχρι να ανοίξει το απόγευμα η Μονή. Εγώ ήμουν όλο παράπονο διότι η κούραση και ιδιαίτερα η πείνα με πολεμούσαν…
Δεν πέρασε πολύ ώρα αναμονής και έρχεται μία Μοναχή με ένα ωραίο δίσκο γεμάτο με ζεστό σταρένιο ψωμί, ελιές και φρούτα. Χαρήκαμε όλοι, ευχαριστήσαμε την Μοναχή και θα τα τρώγαμε όλα, αλλά αφήσαμε κάποιο υπόλοιπο γιά να μη φανεί πόσο πεινούσαμε.
<< Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της πραγματικής Πίστεως;
Πριν απ’ όλα, οφείλουμε να πούμε ότι, το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, δηλαδή, των πατέρων και των μητέρων. Εάν οι γονείς έρχονται προς συνεύρεση διά την σύλληψη ενός νέου ανθρώπου με την σοβαρότητα και με την συνείδηση ότι, το μέλλον να συλληφθή έμβρυο, είναι πραγματικά υιός ανθρώπου και "κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου", δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται γιά την πράξη αυτή (πνευματικά) και δεν ενεργούν όπως συνήθως...
<<Είχαμε πάει το προηγούμενο καλοκαίρι στη Μάτσβα, σε ένα μικρό σταθμό και περιμέναμε το τραίνο. Παρατήρησα τότε μία ηλικιωμένη χωριάτισσα δίπλα στις ράγες. Μαραμένο, γέρικο πρόσωπο, όμως, φωτισμένο μ’ εκείνο το παράξενο μυστηριώδες φως, που συχνά παρατηρείται στα πρόσωπα πνευματικών ανθρώπων.
Την ερώτησα:
«Ποιόν περιμένεις αδελφή;».
«Ε… Όποιον μου στείλει ο Κύριος», απάντησε εκείνη.
Από τη συζήτηση που ακολούθησε μάθαμε ότι, κάθε ημέρα ερχόταν στον σταθμό, γιά να δει, εάν υπάρχει κάποιος πτωχός ταξιδιώτης που να χρειάζεται ψωμί και φιλοξενία. Και όταν τύχαινε κάποιος τέτοιος, τον δεχόταν με χαρά, σαν από τον Κύριο σταλμένο! Εν συνεχεία, τον πήγαινε στο σπίτι της που ευρισκόταν ένα χιλιόμετρο μακριά!
Πηγή: Αρχείο Γ & Β Μπουτσουρή
