Για το Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Νέα Μάκρη και τη αοίδιμη γερόντισσα Μακαρία, έχει γράψει ο περίφημος αγιογράφος-συγγραφέας Φώτης Κόντογλου. Ο ίδιος έχει φιλοτεχνήσει μάλιστα, αγιογραφία του Οσίου Εφραίμ.
Για το Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Νέα Μάκρη και τη αοίδιμη γερόντισσα Μακαρία, έχει γράψει ο περίφημος αγιογράφος-συγγραφέας Φώτης Κόντογλου. Ο ίδιος έχει φιλοτεχνήσει μάλιστα, αγιογραφία του Οσίου Εφραίμ.
«Όπως μία αρρώστια, έστω και ασήμαντη, εξασθενίζει το σώμα, έτσι και οι μικρές αμαρτίες εξασθενίζουν την ψυχή και της αφαιρούν κάτι από την προθυμία της γιά το καλό. Κάθε αμαρτία, όσο μικρή και αν φαίνεται, μας χωρίζει από τον Χριστόν, όπως αναφέρει και ο Προφήτης: “Ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑμῶν διϊστῶσιν ἀναμέσον ὑμῶν καὶ ἀναμέσον τοῦ Θεοῦ” (Ησαΐας ΝΘ΄2΄)!!!
«Στις παλαιότερες εποχές, υπήρχαν άνθρωποι αγιασμένοι, που αγιογραφούσαν Εικόνες με πολλή νηστεία και προσευχή! Τί το θαυμαστό, αν ο Θεός βραβεύοντας την αγιότητα αυτών των ανθρώπων, έδιδε θαυματουργικό χάρισμα στα έργα των χειρών τους, δηλαδή, στις Εικόνες που αγιογραφούσαν;;;
<<Ησυχαστής, είναι αυτός που αγωνίζεται να περιορίση το ασώματον μέσα σε σωματικό οίκο. Πράγμα θαυμασίως παραδοξότατο!!!
Ησυχαστής, είναι εκείνος πού εβόησε δυνατά και καθαρά: «Ετοίμη η καρδία μου, ο Θεός» (Ψαλμ. ΡΖ΄2΄)!!!
Ησυχαστής, είναι εκείνος που είπε: «Εγώ καθεύδω, και η καρδία μου αγρυπνεί» (Άσμα Ασμάτων Ε΄2΄)!!!
Στην εποχή του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελής, ο Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον εγνώριζε, όλοι μάλιστα τον συμπαθούσαν. Πολλοί τού πρόσφεραν ρούχα (παντελόνι, σακάκι…), αλλά αυτός δεν καταδέχονταν να τα πάρει, διότι δεν ήταν ζητιάνος αλλά ποιητής, ρήτορας και φιλόσοφος (έτσι πίστευε…). Καθημερινά στεκόταν σε μιά πλατεία και αράδιαζε ότι του κατέβαινε...
«Κοίταξε, έχω τυπικό, πρώτα να δώσω στον άλλον να καταλάβει, ότι χρειάζεται το μάλωμα και ύστερα να τον μαλώσω.
Καλά δεν κάνω;
Εγώ, επειδή μαλώνω τον άλλον, όταν βλέπω να κάνει κάτι βαρύ, γίνομαι “κακός”. Αλλά τί να κάνω; Να αναπαύω καθέναν στο πάθος του, γιά να είμαι τάχα καλός μαζί του, και μετά να πάμε όλοι μαζί στην κόλαση;;
Ποτέ δεν με πειράζει η συνείδηση, όταν μαλώνω κάποιον ή του κάνω παρατήρηση και εκείνος στενοχωριέται, γιατί από αγάπη το κάνω, γιά το καλό του! Βλέπω ότι, δεν καταλαβαίνει πόσο πλήγωσε τον Χριστό με αυτό που έκανε, γι' αυτό τον μαλώνω!
«Αυτοί που διακονούν αρρώστους, αναπήρους κ.λπ. με αγάπη και υπομονή, αν έχουν αμαρτίες, σβήνουν τις αμαρτίες τους με την θυσία που κάνουν και αν δεν έχουν αμαρτίες, αγιάζονται!
Κάποτε, μία γυναίκα μου διηγήθηκε μερικά γεγονότα από την ζωή της πολύ θαυμαστά! Απόρησα, γιατί ήταν καταστάσεις που συναντούμε στους βίους των Αγίων και αυτή ήταν μιά απλή γυναίκα!
«Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου, από το πρωΐ μέχρι το βράδυ, χωρίς να κοιτάξουν καν τον ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον ήλιο, χωρίς να σκεφθούν, ούτε με μία σκέψη τον ήλιο;;;
Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το Φως, την Δύναμη και τη Βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεόν, χωρίς να σκεφθούν, ούτε με μία σκέψη τον Θεόν;;;
Και ο ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα!
Το 1140, ο Βασιλιάς Conrad της Γερμανίας, αποφάσισε να εισβάλλει σε μία πόλη της Βαυαρίας, το Weinsberg. Ο ηγεμόνας της πόλεως, ο δούκας Welf, συγκέντρωσε τους άντρες του και στην αρχή κατάφερε να αποκρούσει τις επιθέσεις του Βασιλιά. Τελικά, όμως, μετά από επίμονες επιθέσεις, το Weinsberg έπεσε στα χέρια του Βασιλιά Conrad.
Εξωργισμένος, από την ηρωϊκή αντίσταση που συνάντησε, ο Conrad, αποφάσισε να καταστρέψει το Weinsberg και να θανατώσει τους υπερασπιστές του. Ωστόσο, άλλαξε απόφαση μετά από διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με το λατινικό χρονικό Chronica regia Coloniensis (συντάχθηκε τη δεκαετία του 1170), δόθηκε το προνόμιο, μόνο στις γυναίκες της Πόλης, να φύγουν με ό,τι μπορούσαν να κουβαλήσουν.
Στις αρχές της μοναχικής του ζωής, ο αββάς Ευπρέπιος επισκέφθηκε κάποιον διακριτικό και σοφό Γέροντα και του είπε:
«Αββά, πες μου κάποιον λόγο, γιά το πώς θα μπορέσω να σωθώ».
Και εκείνος του απάντησε:
1.Μπορούμε να πούμε ότι, η κατοικία και η ανάπαυσις
του Αγίου Πνεύματος είναι η ταπεινοφροσύνη, η αγάπη, η πραότητα και όλες οι
άλλες Εντολές του Χριστού μας! Εκείνος που θέλει να φθάσει μέσω όλων αυτών των
αρετών, στην τελειότητα, ας κάνει σύντροφό του την προσευχή! Μέσω της
προσευχής, αποκτά όλες τις αρετές, αλλά και την μητέρα τους, που είναι η
ταπεινοφροσύνη! Ο ταπεινός δεν πέφτει ποτέ! Πού, δηλαδή, να πέσει εκείνος
που έχει τον εαυτό του κάτω από όλους;; Ώστε η υψηλοφροσύνη είναι μεγάλη
κατάπτωση, ενώ αντίθετα μεγάλη εξύψωση και μεγάλο αξίωμα είναι η ταπεινοφροσύνη!
«Βλέπεις έναν άνθρωπο υπερήφανο, εγωϊστή, κακεντρεχή και φθονερό, να γίνεται πράος και ταπεινός, επιεικής και υποχωρητικός, γενναιόδωρος προς όλους, να απαρνείται τον εαυτόν του, προς χάριν της δόξας του Θεού και της ωφελείας του πλησίον του;;
Αυτό είναι έργο της Χάριτος του Θεού!
Βλέπεις έναν άπιστο να γίνεται πιστός και να τηρεί με ζήλο τις εντολές του Ευαγγελίου;;
Η αλλοίωσί του αυτή οφείλεται, στην Χάρι του Θεού!
Βλέπεις ένα φιλάργυρο άνθρωπο, άπληστο, άδικο, σκληρόκαρδο προς τους πτωχούς, να αλλάζει ξαφνικά και να γίνεται ανιδιοτελής, δίκαιος, γενναιόδωρος, στοργικός;;
<<Η μητέρα μου, έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μιά αρχοντιά! Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, γιά να μην με στενοχωρήσει! Εμένα, όμως, αυτή η συμπεριφορά, μου ράγιζε την καρδιά!
«Κοίταξε», έλεγα μέσα μου, «εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει»!
Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω!
Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;
Ήταν δύο φίλοι που βαδίζανε μαζί στον ίδιο δρόμο, όταν ξαφνικά παρουσιάσθηκε μπροστά τους μία αρκούδα. Τότε, ο ένας από αυτούς, πρόφθασε να σκαρφαλώσει σε κάποιο δένδρο και κρύφθηκε εκεί. Όσο γιά τον άλλον, ακριβώς τη στιγμή που κινδύνευε να τον αρπάξει η αρκούδα, αυτός σωριάσθηκε κάτω στο έδαφος και υποκρινόταν τον πεθαμένο.
Η αρκούδα, λοιπόν, έφερε κοντά του την μουσούδα της και τον οσφραινόταν γύρω-γύρω· ο ανθρωπάκος, όμως, κρατούσε την ανάσα του. Φημολογείται, βλέπετε, ότι το θηρίο αυτό δεν αγγίζει τους πεθαμένους.
«Η Χάρις του Θεού, είναι όπως το ρεύμα στο τρόλεϋ.
Δεν έχει κανένα κόπο το τρόλεϋ να μετακινηθή, αρκεί οι 2 κεραίες του, να είναι ανεβασμένες στο σύρμα με το ρεύμα. Αν είναι κατεβασμένες οι κεραίες του τρόλεϋ, τότε το τρόλεϋ δεν μπορεί να μετακινηθή, ακόμα και αν 100 άτομα το σπρώξουν. Το μόνο που θα καταφέρουν μετά κόπων, είναι η διολίσθηση του, γιά 1 - 2 μέτρα…
Το ημέτερον Πάσχα, αρχήν χρονικήν λαμβάνει από της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού!!
«Και ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν»!!! (Ιωάνν.Α΄14΄), πληροφορεί από των πρώτων στίχων του ομωνύμου Ευαγγελίου Του, το πλήρωμα της Εκκλησίας διαχρονικώς, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος!!
Ερώτησε κάποιος, τον γέροντα Επιφάνιο:
«Γέροντα, πιστεύετε ότι, ήταν ιδανική η μορφή της Κοινωνίας, τότε που δεν ήταν ανεπτυγμένη η τεχνολογία;».
Και ο αείμνηστος σοφός γέροντας απήντησε:
«Όχι! Δεν ήταν τότε, ιδανική η Κοινωνία. Οι άνθρωποι όμως, ήταν ευτυχέστεροι!
Ιδανική Κοινωνία δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει ποτέ στην γη.