Ηρωτήθη (και πάλιν) ο πατήρ Ιωήλ:
«Πάτερ Ιωήλ, γιατί δεν γίνεσαι Δεσπότης;»
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΑ ΓΛΥΠΤΑ, ΠΟΥ ΕΙΚΟΝΙΖΟΥΝ ΤΟ «ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ» ΤΟΥ ΑΓΕΝΝΗΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ!!!
Right to Life UK
Doha Qatar - Τα γιγάντια γλυπτά που εικονίζουν την ανάπτυξη του αγέννητου ανθρώπου, φιλοτεχνημένα από τον Άγγλο καλλιτέχνη Damien Hirst πριν μία δεκαετία, εξακολουθούν να είναι εκτεθειμένα στην πρωτεύουσα του Κατάρ, τη Ντόχα! Τα 14 μπρούτζινα γλυπτά του, φτάνουν σε ύψος τα 14 μέτρα και δείχνουν με εκπληκτική ανατομική λεπτομέρεια την ανάπτυξη ενός αγέννητου αγοριού από τη σύλληψη έως τη γέννηση!! Με εντολή της προέδρου της Αρχής Μουσείων του Κατάρ, Sheikha al Mayassa Hamad bin Khalifa al-Thani, τα γλυπτά του Hirst εκτίθενται σε περίοπτη θέση μπροστά από το Sidra Medical and Research Center, μία κλινική στο Κατάρ που ειδικεύεται στην υγεία των γυναικών και των παιδιών.
Τα έργα τέχνης φαίνονται από την έρημο και τον αυτοκινητόδρομο, και ζυγίζουν συνολικά 216 τόνους!!!
Στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Κυνηγού όπου ενίοτε λειτουργούσε ο παπά-Νικόλας ο Πλανάς, εργαζόταν μία νεωκόρος, η κα Μαρία, η οποία όμως, αντιπαθούσε τον παπά-Νικόλα.
Μία ημέρα μάλιστα, καθώς έμπαινε στον Ναό ο αγιασμένος αυτός γέροντας, αυτή τον μούντζωσε… Ο παπά-Νικόλας δεν την είδε. Την νύκτα όμως, η νεωκόρος βλέπει στον ύπνο της, τον Άγιο Ιωάννη να της λέει:
-Ακόμη και στις δεκαοχτώ έχει το μάτι του ανοιχτό!
-Ακόμη στις δεκαοχτώ, ψοφάει η πέρδικα στ' αυγό. Λένε και στις τριάντα, μα δεν ηξεύρω γιάντα!
-Αν κάνει ο Μάρτης δυό νερά κι ο Aπρίλης πέντε - δέκα, να δεις το κοντοκρίθαρο πώς στρίβει το μουστάκι, να δεις και τις αρχόντισσες πώς ψιλοκλεισιρίζουν, να δεις και τη φτωχολογιά πώς ψιλοκοσκινάει!
-Μάρτης άβροχος, μούστος άμετρος!
-Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης!
-Ο Μάρτης το πρωί χιόνισε, κι ο γάϊδαρος ψόφησε (από το κρύο). Το μεσημέρι βρώμισε (από τη ζέστη), και το βράδυ τον πήρε το ποτάμι (από τη βροχή)!
-Το Μάρτη ξύλα φύλαγε, μην κάψεις τα παλούκια!
Είπε ο Άγιος Παΐσιος:
<<«Όταν ο άνθρωπος πονά γιά τον συνάνθρωπό του, ο Θεός κατά κάποιον τρόπο συγκινείται, χαίρεται, γιατί ο άνθρωπος αυτός, με την αγάπη που έχει, συγγενεύει μαζί Του, και του δίνει θεία παρηγοριά. Αλλιώς, δεν θα μπορούσε να αντέξη τον πόνο γιά τον συνάνθρωπό του»!
Γέροντα, πώς μπορείς να νοιώσης τον πόνο των άλλων;
«Όταν έχης και εσύ κάποιον πόνο, σκέπτεσαι τον πόνο του άλλου, έρχεσαι στην θέση του και πονάς πιο πολύ γιά ‘κείνον. Ο πόνος ο δικός σου δηλαδή, σε βοηθάει να καταλάβης τον πόνο των άλλων. Και όταν δέχεσαι με χαρά τον δικό σου πόνο, τότε δίνεις και στους πονεμένους, παρηγοριά!
Πάντως, άλλο είναι να μαθαίνεις ότι αρρώστησε κάποιος και άλλο είναι να αρρωσταίνεις ο ίδιος. Τότε καταλαβαίνεις τον άρρωστο. Άκουγα «χημειοθεραπείες» και νόμιζα ότι είναι «χυμοθεραπείες», δηλαδή, ότι κάνουν στους καρκινοπαθείς θεραπεία με χυμούς, με φυσικές τροφές! Πού να ξέρω; Τώρα όμως κατάλαβα τί ταλαιπωρία είναι...»!
Οι χημειοθεραπείες, Γέροντα, είναι πιο δύσκολες από τις ακτινοβολίες;
<<Όπου κι αν ευρεθή ο άνθρωπος, να μην απελπίζεται!
Να μην τα χάνει!
Να μην σαστίζει!
Γιά τον άλφα και τον βήτα λόγο, ο Θεός γνωρίζει και σε δοκιμάζει!
Σε δοκιμάζει!
Μπορείς να κρατήσεις αυτή την θλίψη;
Λέει ο Γέροντας, ξεκινώντας την Ακολουθία:
«Ἐξεγερθέντες τοῦ ὕπνου, προσπίπτομέν σοι, Ἀγαθέ, καὶ τῶν Ἀγγέλων τὸν ὕμνον βοῶμέν σοι, Δυνατέ· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος…»!!
Και ξαφνικά «Κουά, κουά, κουά, κουά» αρχίζουν τα βατράχια να κοάζουν…
«Βρε παιδί μου», λέει ο γέροντας στον υποτακτικό του, πήγαινε στα βατράχια και πες τους:
«Α, να σας πω, ο Γέροντας λέει, σταματήστε τώρα, γιατί θέλουμε να διαβάσουμε την Ακολουθία»!!
«Να είναι ευλογημένο, Γέροντα», λέει ο υποτακτικός.
Αυτός είναι υποτακτικός!
Βλέπεις;;
Δεν είπε: «Έ, Γέροντα, στα βατράχια να πάω να πω τέτοιο πράγμα;;», αλλά έκαμε υπακοή!!
Πάει λοιπόν ο υποτακτικός και λέει στα βατράχια:
<<Μιά φορά, έφεραν ένα τσουβάλι με πατάτες, κάτω εις τον αρσανά μας. Ζήτησα λοιπόν από κάποιον αρχάριο υποτακτικό (τώρα πιά δεν είναι στη συνοδεία μας), να πάει να το φέρει επάνω, αλλά αυτός είπε ότι είναι κουρασμένος και δεν πήγε να το φέρει.
Έτσι πήγα εγώ να το φέρω.
Όταν έφθασα κάτω, ήταν σταματημένο εκεί ένα κρις-κράφτ. Τους έκανα νόημα, και ήλθαν πιο κοντά μου. Ήταν δύο κύριοι μέσα. Ήσαν μάλιστα καθηγηταί Πανεπιστημίου.
«Γέροντα», λέει ο ένας, «μήπως γνωρίζετε τον παπα-Εφραίμ, που μένει εκεί επάνω;»
«Εγώ είμαι», απήντησα.
Τότε, εκείνος είπε:
«Γέροντα, εσείς οι μοναχοί είσθε όντως μακάριοι, διότι ζείτε ακριβώς και με συνέπεια την Χριστιανική ζωή!»!
Όταν επέστρεψα στο κελλί, λέω εις τον υποτακτικό το περιστατικό με τους καθηγητάς. Τότε λέει αυτός, με πολλή αναίδεια:
" Ο δρόμος ήταν γεμάτος με καταστήματα παιγχνιδιών. Το παιδάκι που κρατούσε ο πατέρας από το χέρι, τσίριζε αδιάκοπα, παρ’ όλο που μόλις πριν λίγο του είχε αγοράσει παιγχνίδι. Φαίνεται πως ήθελε και κάτι άλλο. Και έκλαιγε και τσίριζε και τράβαγε τον πατέρα του προς τα κει που ήθελε αυτό.
Εκείνος, διατηρώντας την ψυχραιμία του, ψιθύριζε σιγανά και ευγενικά:
«Ήρεμα, Αντωνάκη... Μη θυμώνεις, Αντωνάκη... Συγκρατήσου, Αντωνάκη…»!
Η κυρία που ερχόταν πίσω τους, αγανάκτησε με το κακομαθημένο παιδί. Και παράλληλα θαύμασε τον πατέρα γιά την αυτοσυγκράτησή του! Θέλησε μάλιστα να τον ενθαρρύνει, λέγοντάς του:
Ηρωτήθη παρά τινος αφελούς Χριστιανού (ο πατήρ Ιωήλ ο Γιαννακόπουλος):
«Πάτερ Ιωήλ, γιατί δεν γίνεσαι Δεσπότης;».
Την Κυριακή (4/2/2024), πραγματοποιήσαμε στο ξενοδοχείο “Αμαλία”, στην περιοχή του Συντάγματος, την ετήσια εορταστική εκδήλωση του Συνδέσμου μας, των Ορθοδόξων Γυναικών Ευρώπης (Σ.Ο.Γ.Ε.), γιά την κοπή της πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας. Συναντηθήκαμε, ανταλλάξαμε απόψεις, ακούσαμε επιστημονικούς και εποικοδομητικούς λόγους και χαρήκαμε, όπως οι Χριστιανοί γνωρίζουν να χαίρωνται!!
Ακολουθούν φωτογραφίες από την εκδήλωση, γιά τις οποίες ευχαριστούμε τους αγαπητούς μας Ανάργυρο και Δημήτριο:
«Τούτο σας λέγω και σας παραγγέλω:
Κάν ο ουρανός να κατεβή κάτω, κάν η γη να ανεβή επάνω, κάν όλος ο κόσμος να χαλάση, καθώς μέλλει να χαλάση, σήμερον-αύριον, να μη σας μέλη τί έχει να κάμη ο Θεός!! Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν· τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν· μη σας μέλλη· δώστε τα· δεν είναι ιδικά σας.
Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται!!!
Αυτά τα δύο, όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να τα πάρη, εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας! Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μη τα χάσετε!!!
Τώρα, αδελφοί μου, τι σημείον καρτερούμεν;;
Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του ιερού ψαλμωδού:
«Μετὰ ὁσίου ὅσιος ἔσῃ, καὶ μετὰ ἀνδρὸς ἀθῴου ἀθῷος ἔσῃ, καὶ μετὰ ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτὸς ἔσῃ» (Ψαλμ.ΙΖ΄26,27’)!!!
Αυτός ο αιώνιος προφητικός λόγος, επαληθεύεται πάντοτε, εννοείται και εις την εποχή την ιδική μας!!
Οπτικοακουστικό υλικό του νεοφανούς Αγίου Ανθίμου (1869–1960), όπου εκτός των άλλων ακούγεται ο Άγιος Άνθιμος, σε μεγάλη ηλικία, να ψέλνει το κάτωθι Θεοτοκάριο:
Σήμερα, συμπληρώνονται σαράντα δύο έτη, από την κοίμηση του σεβαστού λαϊκού Ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγοπούλου (1916-1982). Αυτός εκήρυττε γιά τουλάχιστον 30 χρόνια την μετάνοια και την επιστροφή στον Χριστό!!
Στην Αθήνα, έδρα της κηρυγματικής
του δραστηριότητος ήταν κυρίως η αίθουσα «των Τριών Ιεραρχών», στην οδό
Μενάνδρου 4! Εκεί ωμιλούσε μιά φορά την εβδομάδα, εκτός 2-3 μήνες το καλοκαίρι,
από το 1956 έως την 11-2-1982. Πραγματοποιήθηκαν, με την χάρι του Κυρίου, περίπου
χίλιες τριακόσιες ωριαίες ομιλίες, μόνον στην αίθουσα αυτήν! Κατά δε τους πλέον
συντηρητικούς υπολογισμούς, το ποσοτικό κηρυκτικό του έργο, υπερβαίνει τις
πέντε χιλιάδες ομιλίες!!
Τρεις ημέρες πριν κοιμηθή ο αείμνηστος Δημήτριος Παναγόπουλος, του παρουσιάσθηκε η Θεοτόκος και τον ενημέρωσε ότι, ο Κύριος θα τον έπαιρνε στην Ουράνια Βασιλεία Του! Με αφορμή λοιπόν την αποκάλυψη που του έκανε η Θεοτόκος, αποφάσισε την επομένη ημέρα, να κάνει την τελευταία του ομιλία, με Θέμα: «Περί θανάτου»!
Σ’ εκείνη την ομιλία, ήταν εμφανώς συγκινημένος, διότι αποχαιρετούσε το ακροατήριό του, χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν! Κατέληγε την ομιλία του, με τα εξής διδακτικά λόγια:
<<Ήλθε κάποτε ένας νέος και μου είπε, ότι δεν πιστεύει πώς υπάρχει Αιώνια Ζωή...
Ξαφνικά, μία ημέρα πέθανε ο καλλίτερός του φίλος, πολύ νέος άνθρωπος... Από τον πόνο που αισθάνθηκε, ήλθε και με βρήκε. Μιλήσαμε αρκετά, και στο τέλος του ζήτησα να κάνει, γιά τον φίλο του, κάθε μέρα ένα κομποσχοινάκι τριαντατριάρι και ας μην πιστεύει.
Έτσι και έγινε.
Μετά όμως από λίγο καιρό, σταμάτησε να κάνει κομποσχοίνι.
Κάποτε Τούρκοι ληστές (τσέτες) ώρμησαν στα Φάρασα της Καππαδοκίας και αφού έπιασαν τους δώδεκα προεστούς του χωριού, ειδοποίησαν τις οικογένειές τους, να τους πάνε 500 χρυσές λίρες, αλλιώς θα τους σφάξουν όλους... Επίσης εμήνυσαν στους Φαρασιώτες, ότι η παραμικρή κίνησή τους γιά να τους κτυπήσουν, θα ήταν εις βάρος των ομήρων, διότι πρώτα θα τους έσφαζαν και μετά θα άρχιζαν την μάχη...
Τα Φάρασα είχαν αναστατωθή, άλλοι έτρεξαν να συγκρατήσουν τα παλλικάρια του χωριού, γιά να μην κάνουν καμμιά τρέλλα και κτυπήσουν τους Τούρκους, και άλλοι έτρεξαν στον Άγιο Αρσένιο, που ήταν η μόνη τους ελπίδα μετά τον Θεόν, μιάς και οι Τσέτες ήταν πολλοί και καλά οχυρωμένοι.
Ένα χαρούμενο και πανέμορφο οικολογικό βιντεάκι από την μακρινή Μαδαγασκάρη!
-Αν της Υπαπαντής δεν φανή ο ήλιος, θα βρέχη 40 ημέρες. Αν φανή θα έλθη καλή χρονιά!
-Άγιε Πολύκαρπε βόηθα το σπόρο να φυτρώσει και να πολυκαρπίσει!
-Άμα αγκιάξει ο Κουτσοφλέβαρος το πόδι του, θα μας χώσει στα χιόνια!
-Αν δεν βγει ο Φλεβάρης, δεν μπαίνει ο Μάρτης!
-Άσπρος Φλεβάρης, χαρούμενος ο χωραφιάρης!
-Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το!
-Γενάρης με τα κρούσταλλα, Φλεβάρης με τα χιόνια!
-Γεναριάτικο αρνί και Φλεβαριάτικο κατσίκι!
-Ζεστός Φλεβάρης, το Πάσχα κρύο!