Κάποτε, ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης, ερώτησε δύο νεαρούς που είχαν πνευματικές αναζητήσεις:
«Δεν μου λέτε, παιδιά, ποιό έχει περισσότερη δύναμη, το νερό ή η φωτιά;».
«Το νερό γέροντα», απάντησε ο ένας.
«Εάν έχουμε μία μεγάλη φωτιά και ρίξεις πάνω της, ένα ποτήρι νερό, θα την σβήσει;», ερώτησε πάλι ο γέροντας.
1. Όπως οι άνθρωποι στον κόσμο, μαζεύουν πλούτο από διάφορες εργασίες, το ίδιο συμβαίνει και στα πνευματικά. Άλλοι μαζεύουν τον Επουράνιο πλούτο από διάφορα χαρίσματα που τους δόθηκαν από τον Θεόν και άλλοι από διάφορες ασκήσεις και διάφορες πνευματικές εργασίες, που γίνονται μόνο διά τον Θεόν!
2. Όταν ο άνθρωπος καταπάτησε την Εντολή του Θεού και ξέπεσε από την Ζωή του Παραδείσου, επακολούθησε το δέσιμο του με δύο αλυσίδες. Η μία είναι ο δεσμός των βιοτικών φροντίδων και των σαρκικών ηδονών, όπως είναι ο πλούτος, η δόξα, η φιλία, η γυναίκα, τα παιδιά, οι συγγενείς, η πατρίδα, τα κτήματα και γενικά όλα τα ορατά. Η άλλη αλυσίδα είναι αόρατη και εσωτερική. Είναι, δηλαδή, δεμένη η ψυχή, με σκοτεινά δεσμά από τα πονηρά πνεύματα, εξ αιτίας των οποίων ούτε τον Θεόν να αγαπήσει μπορεί, ούτε να πιστέψει, ούτε να προσευχηθή, όπως θέλει. Διότι, μετά την παράβαση του Αδάμ, όλοι μας συναντάμε μέσα μας αντίσταση σε κάθε καλό και Θεϊκό έργο. Αυτή την αντίσταση και τον πόλεμο, με την Χάρη και την Δύναμη του Χριστού μπορούμε να την καταργήσωμε! Χωρίς όμως την βοήθεια του Θεού, είναι εντελώς αδύνατο να λυτρώσει κανείς τον εαυτό του, ώστε να ελευθερωθή από την πάλη των λογισμών!
Όταν ο Αίσωπος ήταν δούλος, ο κύριός του τον έστειλε μία ημέρα στην αγορά να του αγοράσει γιά το γεύμα του, το «καλλίτερο φαγητό» που θα έβρισκε.
Τότε ο Αίσωπος έφερε στον κύριο του, γλώσσες!
Ο κύριος του, βλέποντας τις γλώσσες απόρησε και αντέδρασε…
Ο Αίσωπος, τότε, του είπε:
Κάποτε, ένας ζωγράφος, επισκέφθηκε τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη στο κελλί του.
Ο Άγιος, με εκείνο το πηγαίο και διδακτικό χιούμορ που τον διέκρινε, τον ερώτησε:
«Βρε παιδάκι μου, θα μπορούσες να μου ζωγραφίσεις ένα πίνακα, με το θέμα που θα σου πω; Θέλω να τον τοποθετήσω στο κελλί μου».
Ο καλλιτέχνης, προθυμότατα, λέει στον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, μετά χαράς!! Αυτή είναι η εργασία μου. Τί θα θέλατε να έχει ο πίνακας ζωγραφικής που θα σας ετοιμάσω;».
«Μπορείς να ζωγραφίσεις μερικά βουνά;».
Ο Όσιος Παχώμιος, είχε συνήθεια μία ή και περισσότερες φορές την εβδομάδα, να συγκεντρώνει τους Μοναχούς του Κοινοβίου του και να τους διδάσκει τον Λόγο του Θεού. Κάποτε, αντί να διδάξει ο Ίδιος, πρόσταξε τον μοναχό Θεόδωρο, νέο ακόμη στην ηλικία και αρχάριο στη μοναχική ζωή, να μιλήσει στους αδελφούς.
Ήθελε, μ’ αυτό τον τρόπο, να δοκιμάσει την υπακοή του νέου.
Ο καλός υποτακτικός, χωρίς αντιρρήσεις και ταπεινολογίες, υπάκουσε ευθύς στην προσταγή του Ηγουμένου του. Σηκώθηκε, λοιπόν, και άρχισε να διδάσκει τον Θείο Λόγο. Αυτό όμως δεν καλοφάνηκε στους γεροντότερους... Θύμωσαν και μάλιστα, επιδεικτικά, άφησαν την συγκέντρωση και έφυγαν γιά τα κελλιά τους.
Όταν τέλειωσε η διδασκαλία, έστειλε ο Όσιος και τους κάλεσε να παρουσιασθούν μπροστά του.
«Γιατί φύγατε από την σύναξη;», τους ερώτησε αυστηρά.
Έφεραν κάποια δαιμονισμένη κυρία, στον Όσιο Ιάκωβο τον Τσαλίκη, και αυτή είπε στον Άγιο γέροντα:
«Όταν ήμουν 13 χρονών, έβοσκα τα γελάδια σε μία ρεματιά και εκεί βλαστήμησα τον Χριστό και τον Αντίχριστο και δαιμονίσθηκα… Τότε, μπήκε μέσα μου ο δαίμονας... Από τότε δεν είμαι καλά... Παντρεύθηκα και με πήγε ο άντρας μου στην Αγγλία, στην Γερμανία, σε όλους τους γιατρούς. Οι γιατροί δεν βρήκαν τίποτε. Δεν ξέρουν ότι έχω δαίμονα. Τώρα, με έφεραν και σε εσένα».
Και ο Όσιος Ιάκωβος απάντησε στην δαιμονισμένη γυναίκα:
«Εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία!».
Και τότε αντέδρασε και φώναξε το δαιμόνιο, που είχε μέσα της:
Κάποτε, πήγε να εξομολογηθή στον πατέρα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, μία φοιτήτρια, η οποία είχε κάνει έκτρωση την περίοδο κατά την οποία ήταν αρραβωνιασμένη. Όταν μπήκε στο εξομολογητήριο και είπε στον π. Επιφάνιο το αμάρτημά της, μάλλον ψυχρά και χωρίς να συναισθάνεται τη βαρύτητά του, αυτός γιά να την φέρει σε συναίσθηση, την ερώτησε χωρίς περιστροφές:
«Αυτό που ενώνει περισσότερο τον άνδρα με την γυναίκα μέσα σε ένα γάμο, είναι η ευγνωμοσύνη! Ο ένας αγαπάει τον άλλον, γι' αυτό που του χαρίζει!
Η γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την υπακοή!
Ο άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά, ότι μπορεί να την προστατέψει!
Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος. Θέλει να απολαύσει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφθάσει όλα. Και γι’ αυτό βασανίζεται. Όποιος, όμως, φθάσει σε μία κατάσταση, που να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά, έστω και κι αν μπορεί να τα αποκτήσει, εκείνος είναι ευτυχισμένος.
Οι άνθρωποι, δεν βρίσκουν πουθενά ευτυχία, γιατί επιχειρούν να ζήσουν χωρίς τον εαυτό τους. Αλλά όποιος χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, που δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς! Γι’ αυτό είπε ο Χριστός: «Οὐκ ἔρχεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως, οὐδὲ ἐροῦσιν ἰδοὺ ὧδε ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ· ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν» (Λουκ.ΙΖ’21’)!!!
<<Όταν κάποιος είναι ευαίσθητος και ευρεθή σε ένα σκληρό περιβάλλον και του κάνουν την ζωή μαύρη, πώς να αντέξει;
Ή πρέπει να βρίζει κ.λπ. ή να φύγει. Αλλά και να φύγει δεν μπορεί, γιατί πρέπει να ζήσει.
Του λέει, λοιπόν, το αφεντικό: «Σου έχω εμπιστοσύνη, γιατί δεν κλέβεις, πρέπει όμως να βάζεις και σάπια ανάμεσα στα καλά. Μέσα στις καλές μπάλες τριφύλλι, πρέπει να βάλεις και λίγες χωνεμένες…». Μάλιστα, τον κάνει και διευθυντή, για να τον κρατήσει, πρέπει όμως να κάνει και έτσι, γιατί αλλιώς θα τον πετάξει από την δουλειά…
«Όταν τρώμε, θα πρέπει να προσευχώμασθε! Όλες οι τροφές, έχουν μέσα τους την δημιουργική ενέργεια του Θεού! Έτσι, με προσευχή πλησιάζουμε την υλική τροφή, γιά να μας βοηθά!
Το φαγητό, δίνει ενέργεια στο σώμα! Το χρειαζόμεθα και γιά να εργαζώμεθα και γιά να έχωμε δυνάμεις γιά προσευχή! Στους προσευχομένους, η ενέργεια του φαγητού, μετατρέπεται σε πνευματική ενέργεια!
Κάποιος ευλαβής Χριστιανός, γιά πολλά χρόνια παρακαλούσε τον Κύριο, να του φανερώσει κάποιον άνθρωπο, που θα μπορούσε να του δείξει τον πιο σίγουρο δρόμο γιά την Βασιλεία των Ουρανών.
Κάποια ημέρα, λοιπόν, κατά την διάρκεια της προσευχής του, άκουσε την εξής φωνή:
«Πήγαινε στην έξοδο της Εκκλησίας και εκεί θα εύρης τον άνθρωπο που αναζητάς».
Πηγαίνει, λοιπόν, δίχως καθυστέρηση, στην έξοδο της Εκκλησίας, όπου ευρίσκει ένα γέροντα ζητιάνο, με κουρελιασμένα ρούχα και πληγωμένα γόνατα.
Αμέσως τον χαιρετά και του λέει:
«Καλό και ευτυχισμένο πρωϊνό, γέροντα».
Και ο γέροντας του απαντά:
«Διεπίστωσα ότι, εάν η Χάρις δεν φωτίσει τον άνθρωπο, τα λόγια, όσα και αν του ομιλήσεις, δεν προσφέρουν καμμία ωφέλεια... Προς στιγμήν τα ακούει και την άλλη στρέφει, πάλι αιχμάλωτος, στα ίδια... Εάν, όμως, ευθύς, μαζί με τον λόγο, ενεργήσει και η Χάρις, τότε γίνεται εκείνη την ώρα αλλοίωση, με την αγαθή προαίρεση του ανθρώπου! Και αλλάζει θαυμαστώς η ζωή του, από την ώρα εκείνη!
Στις 24 Μαΐου 1844, ο Σάμιουελ Μορς, καθόταν μπροστά σε ένα πλήθος από Αμερικανούς γερουσιαστές, στην αίθουσα του Καπιτωλίου στην Ουάσινγκτον, έτοιμος να στείλει το πρώτο επίσημο μήνυμα, στον συνεργάτη του στη Βαλτιμόρη, εγκαινιάζοντας την πρώτη στον κόσμο τηλεγραφική γραμμή, αποστάσεως 64ων χιλιομέτρων! Ήταν μία στιγμή μεγάλης αγωνίας, καθώς θα δοκιμαζόταν επίσημα η εφεύρεση, στην οποία είχε αφιερώσει τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής του!
«Μου λένε μερικοί», έλεγε ο Άγιος Παΐσιος:
«Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου, είμασθε αντίθετοι
χαρακτήρες.
Άλλος χαρακτήρας
εκείνη, άλλος εγώ. Πώς κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ο Θεός; Δεν
θα
μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις, έτσι ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, γιά να μπορούν να ζουν πνευματικά;».
Και τους απαντώ:
«Δεν καταλαβαίνετε ότι, μέσα στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού;; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία! Αλλοίμονο, αν ήσασθαν ίδιοι χαρακτήρες…
Σκεφθήτε, τί θα γινόταν, αν λ.χ. και οι δύο, θυμώνατε εύκολα. Θα γκρεμίζατε το σπίτι...
Ή, εάν και οι δύο ήσασθαν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασθαν όρθιοι...
Λειτουργούσε κάποτε ο πατήρ Τύχων ο Ρώσος, τον οποίο, μάλιστα, διακονούσε ο Άγιος Παΐσιος! Κατά την Μεγάλη Είσοδο, εισήλθε ο πατήρ Τύχων στο Άγιο Βήμα και βλέπει ξαφνικά τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ!!!
Ο γέροντας τότε με απλότητα τους λέει, με σπαστά Ελληνικά:
«Εσύ Μιχαήλο ντεξιά και Εσύ Γαβριήλο αριστερά»!
«Δεν υπάρχει τίποτε περισσότερο βδελυρό και πονηρό, από μία ψυχή που αρέσκεται στην βασκανία...
Διότι, απ' αυτό ανατράπηκαν Εκκλησίες, γεννήθηκαν αιρέσεις και αυτό όπλισε το χέρι του αδελφού… Ο βάσκανος, έχει πονηρό μάτι, που ματιάζει τα αγαθά. Είναι φθονερός…, δεν νοιάζεται γιά την σωτηρία της ψυχής του…, ένα μόνο τον νοιάζει: Η καταστροφή του άλλου.
Τον βάσκανο, ακόμη και αν τον καλέσεις δαίμονα και θηρίο, δεν αμαρτάνεις.
«Για δύο λόγους, σήμερα, οι γάμοι αποτυγχάνουν:
Πρώτον, διότι δεν είναι όλοι γιά γάμο και δεύτερον, διότι δεν "ερωτήθη" ο Θεός, εάν αυτός ή αυτή, που θέλει κάποιος ή κάποια να παντρευθή, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος.
Μόνο ο Θεός γνωρίζει, ποιός είναι ο Αδάμ και ποιά είναι η Εύα του καθενός και της καθεμιάς. Βλέπεις ζευγάρια που συμβίωναν γιά δέκα χρόνια και μόλις παντρεύθηκαν, να χωρίζουν σε δέκα ημέρες...
Ο Πατριάρχης Παύλος εφρόντιζε ο Ίδιος τον εαυτόν του εις όλας τας ανάγκας του! Μόνος του ετοίμαζε το φαγητό του, καθώς η διατροφή του, καθ' όλον το έτος, ήταν σχεδόν νηστίσιμη. Συνήθως έτρωγε βραστά λαχανικά, και λάδι πρόσθετε μόνον κατά τας εορτάς! Σπανιότατα έτρωγε λίγο ψάρι· κρέας δεν έτρωγε ποτέ! Το αγαπημένο του ρόφημα ήταν ο χυμός ντομάτας. Επίσης έτρωγε και βραστές τσουκνίδες. Όταν δεν ήταν περίοδος νηστείας, κατέλυε γαλακτοκομικά. Τα ενδύματά του τα έραπτε, τα επιδιώρθωνε και τα έπλενε ο Ίδιος! Επίσης, διώρθωνε και τα υποδήματά του!
-Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια!
-Απ’ τ’ Άη-Λιός, ο καιρός γυρίζει αλλιώς!
-Γαμπρός αλωναριάτικος, κακό χειμώνα βγάνει!
-Έτσι το 'χει το λινάρι, να ανθεί τον Αλωνάρη!
-Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ' αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη!
Ήταν ένας αγρότης, που ζύγωνε στο τέλος της ζωής του.
Ο γέροντας, πάντα επιθυμούσε να γίνουν οι γιοί του πεπειραμένοι καλλιεργητές, οπότε πριν πεθάνει τους φώναξε κοντά του και τους ωρμήνευε, ενώ τους αποκάλυψε και το εξής «μυστικό»:
«Παιδάκια μου, να ξέρετε ότι, σε κάποιο από τα αμπέλια μου είναι θαμμένος ένας θησαυρός, ο οποίος είναι όλος δικός σας!»!
Μόνο ο Θεός μπορεί είτε να
δικαιώσει, είτε να κατακρίνει τον καθένα, διότι Αυτός μόνο
ξέρει του καθενός την κατάσταση και την δύναμη και το περιβάλλον και τα
χαρίσματα και την ιδιοσυγκρασία και τις ιδιαίτερες ικανότητές του και κρίνει
σύμφωνα με όλα αυτά! Και ποιός μπορεί να κρίνει, σύμφωνα με αυτές τις
προϋποθέσεις, παρά μόνο Αυτός που δημιούργησε τα πάντα, Αυτός που έπλασε τα
πάντα και γνωρίζει τα πάντα;;;!!!
Ακούστε, λοιπόν, το παρακάτω περιστατικό:
«Ένα πλοίο γεμάτο σκλάβους, αγκυροβόλησε κοντά σε μία Πόλη. Εκεί κοντά, μόναζε μία ευσεβής και ενάρετη μοναχή. Όταν η μοναχή έμαθε γιά την άφιξη του πλοίου, της ήλθε ο λογισμός να αγοράσει ένα μικρό κοριτσάκι. Σκέφθηκε: «Θα πάρω ένα μικρό κορίτσι και θα το αναθρέψω όπως πρέπει, γιά να μην μάθη τίποτε από την κακία του κόσμου»!
«Μία γυναίκα επήγε να εξομολογηθή εις ένα ασκητήν.
Ο ασκητής, είχεν έναν υποτακτικόν ενάρετον.
Λέγει ο ασκητής του υποτακτικού του:
“Πήγαινε, ώστε να εξομολογηθή η γυναίκα”.
Ο υποτακτικός εμάκρυνεν, έως οπού έβλεπε, μα δεν ήκουεν.
Εξωμολογήθη η γυναίκα και έφυγε.
Ύστερα, έρχεται ο υποτακτικός και λέγει του γέροντα:
Επισκέφθηκαν κάποτε μερικοί αδελφοί τον αββά Μακάριο στην Σκήτη.
Μέσα στο κελλί του, δεν υπήρχε τίποτε εκτός από νερό και αυτό μουχλιασμένο…
Τότε του είπαν:
«Αββά, έλα στο χωριό και θα σε φροντίζουμε».
Κι ο Γέροντας τους απήντησε:
