Στο Μπουραζέρι, ο Γέροντας Χαράλαμπος, είχε μία Θεϊκή οπτασία, την οποία πάντοτε διηγούνταν με πολλή χάρι εις τους προσερχομένους προσκυνητάς.
Ενώ καθόταν στο σκαμνί στο Κελλί του, ξαφνικά ένοιωσε ότι «ηρπάγη» στον Ουρανό και έβλεπε τη γη και όλη την κτίσι και τα όντα πάνω σ’ αυτήν!
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Καρακάλλου είναι μία εκ των είκοσι Ι. Μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ενδεκάτη εις την ιεραρχικήν τάξιν των Αθωνικών Ιερών Μονών.
Η Ιερά Μονή εκτίσθη εις τα τέλη του 10ου αι. ή εις τας αρχάς του 11ου, συμφώνως με έγγραφον του 11ου αι., πιθανόν υπό του μοναχού Νικολάου Καρακάλλα.
Η Ι. Μονή Καρακάλλου διαθέτει πέντε παρεκκλήσια εις τον περίβολόν Της:
Ερώτησε κάποιος τον Όσιο Παΐσιο:
«Γέροντα Παΐσιε, λένε ότι, την νύκτα οι πόνοι των ανθρώπων δυναμώνουν».
Και απάντησε ο Αγιασμένος γέροντας:
«Ναι… Βαραίνει την νύκτα ο άνθρωπος... Ύστερα, την ημέρα, οι άρρωστοι, επειδή έχουν συντροφιά, συζητούν κ.λπ., ξεχνούν τον πόνο. Το βράδυ που είναι μόνοι τους, πάει ο νους τους στον πόνο και νομίζουν ότι, πονούν περισσότερο. Στην αρρώστεια πόνοι θα υπάρχουν, αλλά σκοπός είναι να γυρίζουμε το κουμπί σε άλλη συχνότητα, γιά να ξεχνιούνται. Γιατί, αν δεν αντιμετωπίζης σωστά τον πόνο, θα πονάς δυό φορές. Αν σκέπτεσαι τον πόνο, θα διπλασιάζεται ο πόνος. Ενώ με έναν καλό λογισμό, αν λ.χ. θυμάσαι αυτούς που πονούν πιο πολύ από σένα ή αν ψάλης λίγο, ο πόνος ξεχνιέται!»!
«Γέροντα, ο πόνος συνήθως σε προειδοποιεί ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό. Στην συνέχεια πόση προσοχή πρέπει να του δίνης;».
Κάποτε, καθώς ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, επήγαινε στην Εκκλησία, τον επλησίασε κάποιος αριστοκράτης, από τον οποίο οι κλέπτες είχαν αφαιρέσει τα πάντα, και γι’ αυτό είχε περιπέσει σε μεγάλη πτωχεία. Ο Άγιος τον ευσπλαγχνίσθηκε, και εζήτησε να του δώσουν δεκαπέντε λίτρες (η λίτρα ήταν ίση με 325 γραμμάρια) χρυσάφι!
Ο υπεύθυνος, ωστόσο, που επήρε αυτή την εντολή, από τη μιά επειδή τον παρέσυρε η παρακοή, από την άλλη επειδή εκείνοι που υπηρετούσαν στην Εκκλησία του είπαν ότι, τα χρήματα που απέμεναν δεν ήταν πολλά (καθώς ο άγιος δεν συνήθιζε να αποταμιεύει), παρέδωσε μόνο πέντε λίτρες χρυσάφι.
Στην έξοδό του από την Εκκλησία, ο Άγιος συνάντησε κάποια γυναίκα χήρα, πάρα πολύ πλούσια, η οποία του παρέδωσε ένα έγγραφο δωρεάς πεντακοσίων λιτρών χρυσού! Ο Άγιος, μόλις εδιάβασε το χαρτί της χήρας, αντελήφθη με τη Χάρη που κατοικούσε μέσα Του, ότι η εντολή Του, να παραδοθούν δεκαπέντε λίτρες χρυσός στον πτωχό αριστοκράτη, δεν εκπληρώθηκε σωστά.
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Καρακάλλου είναι μία εκ των είκοσι Ι. Μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ενδεκάτη εις την ιεραρχικήν τάξιν των Αθωνικών Ιερών Μονών.
Η Ιερά Μονή εκτίσθη εις τα τέλη του 10ου αι. ή εις τας αρχάς του 11ου, συμφώνως με έγγραφον του 11ου αι., πιθανόν υπό του μοναχού Νικολάου Καρακάλλα.
Η Ι. Μονή Καρακάλλου διαθέτει πέντε παρεκκλήσια εις τον περίβολόν Της:
Στο χωριό ζούσε μία πτωχή γυναίκα, η οποία όλη την ώρα, κοίταζε τον ουρανό και έλεγε: «Δόξα τω Θεώ!» και αισθανόταν μάλιστα πολύ ευγνώμων γιά ο,τιδήποτε της συνέβαινε.
Κάπου εκεί, κοντά της, έμενε και ένας πλούσιος άνθρωπος. Κάθε φορά λοιπόν περνούσε μπροστά από το σπίτι της γυναίκας και την άκουγε να δοξολογεί:
«Δόξα τω Θεώ! Ευχαριστώ Κύριε!».
Στην αρχή δεν έδινε σημασία, αλλά κάποια στιγμή, αυτό άρχισε να τον εκνευρίζει και έλεγε μάλιστα με απορία:
«Πώς μπορεί αυτή η γυναίκα, τόσο πτωχή, να ευχαριστεί συνέχεια τον Θεόν;».
Μία ημέρα, λοιπόν, αφού πέρασε μπροστά από το σπίτι της γυναίκας και την άκουσε πάλι να δοξολογεί, ενευρίασε τόσο πολύ, που λέει στον υπηρέτη του:
<<Μου εδιηγείτο ένας
γνωστός μου, ευλαβής
δικηγόρος:
«Όταν πλησίαζαν Χριστούγεννα και αποφάσισαν μερικοί Χριστιανοί να μαζέψουν διάφορα πράγματα, να τα κάνουν δέματα και να τα μοιράσουν στην πλατεία στους πτωχούς, διότι τότε ήταν λίγο μετά την Κατοχή, όπου οι άνθρωποι είχαν ανάγκη,
Τους είπα:
“Αφού ξέρουμε ποιοί είναι οι πτωχοί, καλλίτερα να τα πάμε εμείς σ’ αυτούς και να τα προσφέρουμε αθόρυβα”.
“Όχι”, μου απάντησαν, “να τα μοιράσουμε εμείς στην πλατεία ‘προς δόξαν Θεού’, γιά να πουν ότι ενδιαφερόμασθε”.
«Το κακό δεν υπάρχει στη φύση, ούτε είναι κανείς πλασμένος κακός. Τίποτε κακό δεν δημιούργησε ο Θεός!
Όταν κάποιος επιθυμήσει στην καρδιά του το κακό και δώσει έτσι υπόσταση στο ανυπόστατο, τότε αυτό, αρχίζει να υπάρχει, όπως ακριβώς το θέλησε αυτός που το δημιουργεί.
«Μην αφήνετε τους γονείς σας, όταν έχουν ανάγκη. Να τους βοηθήσετε, ειδικά στο γήρας τους! Εάν παρατηρήσετε οποιεσδήποτε αδυναμίες των γονέων σας, τότε να φοβάσθε να τους καταδικάσετε και ακόμη περισσότερο, να μην τις αποκαλύψετε σε άλλους!
Μην μιμήσθε τον Χαμ, τον γιο του Νώε, ο οποίος, βλέποντας γυμνό τον πατέρα του, πληροφόρησε τους αδελφούς γι’ αυτό...
«Όσοι γνωρίζουν τον Θεόν:
Γεμίζουν από αγαθές σκέψεις γιά όλα τα προβλήματα και επιθυμώντας τα Ουράνια, καταφρονούν τα βιοτικά!
Αυτοί, ούτε σε πολλούς αρέσουν, αλλά ούτε αυτοί αρέσκονται με πολλούς. Γι’ αυτό όχι μόνον μισούνται, αλλά και κατακοροϊδεύονται από τους πολλούς ανοήτους…
Ανέχονται όλα τα παθήματα της πτωχείας, επειδή γνωρίζουν ότι, όσα φαίνονται στους πολλούς κακά, είναι γι’ αυτούς αγαθά! Και αυτό διότι, όποιος αντιλαμβάνεται τα Ουράνια, πιστεύει εις τον Θεόν, επειδή γνωρίζει ότι, όλα είναι δημιουργήματα της Θελήσεώς Του!
«ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ»!!
<<Αγαπητέ μου κύριε Αναγνωστόπουλε,
Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.
Πολύ εχάρην επί τη ειδήσει ότι ευτρεπίζεται, τη επιμελεία υμών, «κανίσκιον» πρός τιμήν της μνήμης Του μακαριστού και όντως Αγίου Ιερομονάχου π. Αθανασίου Χαμακιώτου. Η ενέργεια αυτή ήτο λίαν επιβεβλημένη, καθ’ ότι «μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων». Καθυστέρησε μάλιστα υπερβαλλόντως και δι’ αυτό έχομεν όλοι μερίδιον ευθύνης. Άξιος ο μισθός σας διά την πρωτοβουλίαν σας. Ευχαριστώ δε θερμώς διά την ευγενή πρόσκλησίν σας, να συμμετάσχω και εγώ εις τον ευτρεπισμόν του «κανισκίου» αυτού. Λυπούμαι, διότι δεν έχω χρόνον διά σημαντικήν τινα προσφοράν. Ελπίζω ότι άλλοι, κρείττονες εμού, θα ρίψουν εις το «κανίσκιον» πολύτιμα και σπάνια άνθη, μάλιστα δ’ εκείνοι οι οποίοι τον εγνώρισαν από την νεότητά Του.
Η ταπεινότης μου θα αρκεσθή εις δύο πτωχά «αγριολούλουδα».
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Καρακάλλου είναι μία εκ των είκοσι Ι. Μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ενδεκάτη εις την ιεραρχικήν τάξιν των Αθωνικών Ιερών Μονών.
Η Ιερά Μονή εκτίσθη εις τα τέλη του 10ου αι. ή εις τας αρχάς του 11ου, συμφώνως με έγγραφον του 11ου αι., πιθανόν υπό του μοναχού Νικολάου Καρακάλλα.
Η Ι. Μονή Καρακάλλου διαθέτει πέντε παρεκκλήσια εις τον περίβολόν Της:
<<Τα δάκρυα είναι η τροφή της ψυχής!
Όπως, όταν το σώμα τρέφεται με καλή τροφή ζωογονείται, έτσι και η ψυχή τρέφεται με τα ευλογημένα δάκρυα και ζωογονείται.
Όταν προσεύχεσαι, να προσπαθείς να έχεις δάκρυα. Γίνεται συνήθεια κατόπιν, και κλαις εις την προσευχή σου. Όταν έχεις δάκρυα εις την προσευχή, ο,τιδήποτε δάκρυα, πηγαίνεις μπροστά! Όταν σταματήσουν τα δάκρυα, πας οπίσω...
Εγώ, κάποτε, παρακάλεσα τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο:
«Άγιε του Θεού, εσύ των δακρύων άνθρωπος είσαι...» ( όπως λέει το τροπάριο: “Ταίς των δακρύων σου ροαίς της ερήμου το άγονον εγεώργησας...” ) και μου έδωσε τόσα πολλά δάκρυα, που μέρα-νύκτα έκλαιγα!! Κι έφθασα στο σημείο να κλαίω όσο θέλω, όποτε θέλω και όπου θέλω!!
Αλλά τί; Να, εδώ, στο επάνω κελλί ο αδελφός Ι..., και στο διπλανό κελλί ο αδελφός Ε.... Καμμιά φορά, επειδή με πιάνουν τα δάκρυα, ο μεν αδελφός Ι... λέει:
«Δεν βοηθούν στην πνευματική ζωή τα μυθιστορήματα ή η εφημερίδα... Πολλές φορές, ακόμη και μερικά θρησκευτικά περιοδικά κάνουν ζημιά, γιατί διεγείρουν τον μωρό ζήλο και προκαλούν σύγχυση...
Προσέξτε, μην διαβάζετε περιττά πράγματα τις ελεύθερες ώρες σας. Μερικά αναγνώσματα είναι, σαν να τρως νεροκολοκύθες, σαν να ψάχνεις στα άχυρα, να βρεις ένα σπυρί σιτάρι.
Λένε μερικοί:
-Αγία Βαρβάρα μίλησε και ο Άη-Σάββας απεκρίθη, μαζώχτε ξύλα και άχυρα και σύρτε και στον μύλο, Άη-Νικόλας έρχεται στα χιόνια φορτωμένος!
-Αγία Βαρβάρα μίλησε και ο Άη-Σάββας αποκρίθη κι Αγιονικόλας έτρεξε να πάει να λειτουργήσει!
-Γύρω-γύρω του Χριστού, η κορφή του χειμωνιού!
-Δεκέμβρη μου, με πάγωσες και πώς να ξεπαγώσω!
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Καρακάλλου είναι μία εκ των είκοσι Ι. Μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ενδεκάτη εις την ιεραρχικήν τάξιν των Αθωνικών Ιερών Μονών.
Η Ιερά Μονή εκτίσθη εις τα τέλη του 10ου αι. ή εις τας αρχάς του 11ου, συμφώνως με έγγραφον του 11ου αι., πιθανόν υπό του μοναχού Νικολάου Καρακάλλα.
Η Ι. Μονή Καρακάλλου διαθέτει πέντε παρεκκλήσια εις τον περίβολόν Της:
"Είχαν έλθη δύο γονείς από την Εύβοια και με επισκέφθηκαν.
Τους είπα γιά το ένα τους παιδί, που ενόμιζαν ότι είναι «άγιος», το έβαζαν μάλιστα στο Ιερό του Ναού και το προώριζαν γιά ιερέα, ότι δεν είναι καλά…
Τότε, η σύζυγος αντέδρασε και μου είπε:
«Τί λες παπά μου; Αυτό είναι το καλλίτερό μας παιδί!».
Της απαντώ:
«Θα φάτε ξύλο από αυτό το παιδί…».
Τότε φωνάζει τον άνδρα της και του λέει:
«Εάν περπατάς στο δρόμο και δεις τον αδελφό σου που προπορεύεται, και κάποιος κακοποιός πετάγεται μπροστά του, και του ορμά με μαχαίρι, και τον κτυπά, και τον πληγώνει και τον ρίχνει κάτω ματωμένο…, εσύ, μπροστά σ’ αυτό το θέαμα, θα οργισθής εναντίον του αδελφού σου (που δέχεται επίθεση) ή θα τον λυπηθής;
Θα τον λυπηθής, όπως είναι φυσικό.
Έ, λοιπόν, κάθε άνθρωπος, που σε προσβάλλει, που σε βλάπτει, που σε συκοφαντεί, που σε αδικεί με οποιονδήποτε τρόπο, είναι ένας αδελφός σου, που έπεσε στα χέρια του κακοποιού διαβόλου…
Εσύ, όταν τον αντικρύσεις, τί πρέπει να κάνεις;
«Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώσουν με το χάδι της μητέρας και με το χάδι του πατέρα, ο οποίος πρέπει να προσέχει, ώστε να μην είναι σκληρός. Και αν χρειασθή να επιβάλλει κάποια τιμωρία, να το κάνει με πολλή προσοχή και πολύ μέτρο, γιά να μην δημιουργήσει στο παιδί κανένα τραύμα.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ «ΕΛΓΙΝΕΙΩΝ»
Η απαράδεκτος στάσις του Πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου κ. Ρίσι Σούνακ, έναντι του Πρωθυπουργού της Ελλάδος κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, με αφορμή την δήθεν πρόκλησι εκ μέρους του δευτέρου, εις το θέμα της διεκδικήσεως των "Ελγινείων" από το Βρετανικό Μουσείο, μας δίδει την ευκαιρία να δημοσιοποιήσωμε ένα συγκλονιστικό ποίημα του μεγάλου μας ποιητού Αχιλλέως Παράσχου. Το συγκεκριμένο ποίημα αναφέρεται εις την βάρβαρον κλοπήν των περιφήμων μαρμάρων («Ελγινείων»), από τον Παρθενώνα.
Η ποιητική φλέβα του μεγάλου μας αυτού ποιητού, αποτυπώνει την αντίδρασι του πνευματικού κόσμου της εποχής του (κατά το δεύτερον ήμισυ του 19ου αιώνος), διά το φοβερόν ανοσιούργημα που διέπραξε ο Ελγίνος, εις βάρος του μεγαλειώδους μνημείου της Ακροπόλεως και του Παρθενώνος, που ως γνωστόν ανήκει εις τα επτά θαύματα του Αρχαίου κόσμου και αποτελεί φωτεινόν ορόσημον τέχνης και πολιτισμού παγκοσμίως!
Από τη γη δύο δάκρυα, θερμά μαργαριτάρια,
ανέβηκαν και στάλαξαν στου Πλάστου τα Ποδάρια.
Κι είπε το πρώτο τρέμοντας εμπρός στον Θείο Θρόνο:
«Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά γιά το δικό της πόνο»!
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Καρακάλλου είναι μία εκ των είκοσι Ι. Μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ενδεκάτη εις την ιεραρχικήν τάξιν των Αθωνικών Ιερών Μονών.
Η Ιερά Μονή εκτίσθη εις τα τέλη του 10ου αι. ή εις τας αρχάς του 11ου, συμφώνως με έγγραφον του 11ου αι., πιθανόν υπό του μοναχού Νικολάου Καρακάλλα.
Η Ι. Μονή Καρακάλλου διαθέτει πέντε παρεκκλήσια εις τον περίβολόν Της:
Μία ευλογημένη Χριστιανική οικογένεια διδάσκει, πώς η στέρησις της βασιλικής αισθήσεως της μικράς θυγατρός των Λουκίας, μετατρέπεται θαυματουργικώς, με την Χάριν του Θεού, εις πλούτον πνευματικόν και σπάνιον προτέρημα!!
<<Στην Νέα Σκήτη, υπάρχει μία καλύβα τιμωμένη στο όνομα των είκοσι Αγίων Αναργύρων. Εκεί έζησε ένας ευλαβέστατος μοναχός, ονόματι Θεοφύλακτος, ο οποίος είχε και αυτός ενσωματωθή στην συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ του Σπηλαιώτη.
Ο Γέροντας αυτός, είχε πολλές αρετές! Χρήματα δεν κρατούσε ποτέ! Όταν του τύχαινε οικονομική ανάγκη, με πίστη ζητούσε από Τους προστάτες του και του έστελναν όσα χρειαζόταν!
Τα κανδήλια του Ναού ήταν ακοίμητα! Αλλά και τα προσκυνητάρια της Σκήτης τα άναβε, χειμώνα-καλοκαίρι! Ακόμη και με μισό μέτρο χιόνι, έπρεπε να κατέβη να ανάψει τα καντηλάκια! Μαγειρεμένο φαγητό έτρωγε μόνο, όταν του δίναμε εμείς! Στο σπίτι του όμως, ουδέποτε μαγείρεψε! Σ’ αυτό το γεροντάκι, έδωσε ο Θεός το χάρισμα, να βλέπει πολλές φορές υπερφυσικά πράγματα, με τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής του! Ως δείγμα, αναφέρω τα εξής δύο περιστατικά:
<<Όταν αγαπώ εκείνον που με αγαπά, είμαι δούλος και όχι κύριος, διότι είμαι «αιχμάλωτος» της αγάπης. Όταν όμως αγαπώ εκείνον, ο οποίος με μισεί, είμαι ήρωας και μεγαλειώδης, καθόσον νικώ το μίσος του άλλου! Διά τούτο ο Κύριος λέγει : «Εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;» (Λουκ.ΣΤ΄32΄)!!!
Πλην αυτών, το μίσος είναι πληγή όχι μόνον εις τον εχθρό μου, ο οποίος με μισεί, αλλά και προς εμέ. Επομένως, μισών τον μισούντα με, ανοίγω πληγήν μέσα μου, τουτέστιν είμαι και εγώ δυστυχής. Δεν θεραπεύω το κακόν, το αυξάνω εις βάρος μου. Άρα, αν μισήσω τον εχθρόν μου, ο οποίος με μισεί, θα είμαι και εγώ δυστυχής, παράλογος, δούλος... Αγαπών δε αυτόν, θα είμαι ευτυχής, λογικός, ήρωας!
Ποιό είναι καλλίτερο;
«Δίπλα στο ποτάμι, κοντά στην κωμόπολη όπου ζούσε ο μακάριος Σιλουανός στην Παλαιστίνη, διέμενε κάποιος μοναχός, που προσποιούταν ότι είναι μωρός... Όταν τον συναντούσε κανένας αδελφός, αυτός αμέσως γελούσε και γι’ αυτό τον λόγο όλοι τον άφηναν και έφευγαν.
Συνέβη, λοιπόν, κάποτε να επισκεφθούν τον αββά Σιλουανό τρείς πατέρες και αφού προσευχήθηκαν, τον παρεκάλεσαν να στείλει κάποιον μαζί τους, γιά να δουν τους αδελφούς στα κελλιά τους.
Λέγουν, τότε, στον γέροντα:
«Δείξε αγάπη και δώσε εντολή στον αδελφό, να μας οδηγήσει σε όλους τους πατέρες».
Και ο γέροντας είπε στον υποτακτικό του μπροστά τους:
«Πήγαινε τους, σε όλους τους αδελφούς».
Ιδιαιτέρως, όμως, του παρήγγειλε:
«Εάν ένας άνθρωπος έχει αγαθή προαίρεση, αλλά δεν βοηθήθηκε από μικρός, δεν είναι κολακεία να του πεις τα καλά που βλέπεις σ’ αυτόν, διότι, κατ’ αυτόν τον τρόπο, βοηθιέται και αλλοιώνεται, επειδή δικαιούται και την Θεία Βοήθεια!
Είπα σε κάποιον:
“Eσύ είσαι καλός. Δεν ταιριάζουν σ’ εσένα αυτά που κάνεις...”.
Του το είπα αυτό, διότι είδα το καλό του χωράφι και τον κακό σπόρο που είχε ρίξει. Είδα ότι, εσωτερικά ήταν καλός και ό,τι κακό έκανε, ήταν εξωτερικό. Δεν του είπα: “Είσαι καλός”, γιά να τον κολακέψω, αλλά γιά να τον βοηθήσω, να του κινήσω το φιλότιμο.
