<<Δεν φθάνει να αγαπάει κανείς τον άλλον, πρέπει να τον αγαπάει περισσότερο από τον εαυτόν του!!
Η μητέρα αγαπάει τα παιδιά της περισσότερο από τον εαυτόν της! Μένει νηστικιά, γιά να ταΐσει τα παιδιά της, αλλά νοιώθει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από εκείνα! Τα παιδάκια τρέφονται υλικά και η μητέρα πνευματικά! Εκείνα έχουν την υλική γεύση, ενώ αυτή έχει την πνευματική αγαλλίαση!
Ο Χριστός συγκινείται, όταν αγαπάμε τον πλησίον μας πιό πολύ από τον εαυτό μας και μας γεμίζει με Θεία ευφροσύνη!!
Σήμερα, 19 Μαΐου, τιμούμε την μνήμη των 353.000 Ελλήνων του Πόντου, που εξοντώθηκαν από τους Τούρκους και θυμόμασθε και αναπολούμε τους ιερούς τόπους του Πόντου, όπου άκμαζε ο Ελληνισμός, που σαρώθηκε από την Τουρκική λαίλαπα…
Η γενοκτονία, ήταν ένα προμελετημένο και καλά σχεδιασμένο ΕΓΚΛΗΜΑ, που η κυβέρνηση των Νεοτούρκων έφερε σε πέρας με συστηματικό τρόπο... Δεν είχε σχέση με στρατιωτικές διαμάχες και επιχειρήσεις εναντίον αντιπάλων στρατών… Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι αιμοδιψείς Τούρκοι, ήταν ο ξεριζωμός του αμάχου πληθυσμού, η εξάντληση στις κακουχίες, οι ατέλειωτες οδοιπορίες, τα βασανιστήρια, η πείνα, η δίψα, και τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο...
Εις έτερον νέον, ισχυριζόμενον ότι τα ράσα, τα γένεια και η κόμη είνε εμπόδιον διά την είσοδον εις τον Κλήρον, έλεγεν (ο π.Ιωήλ):
«Σκέψου τί θα έκαναν αυτοί που τα λέγουν αυτά, αν επρόκειτο να αντιμετωπίσουν όχι τις “δυσκολίες” αυτές, αλλά τα όσα αντιμετώπισεν ο Απόστολος Παύλος...
Βλέποντας o Γέροντας (ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής) την υπερβολική προθυμία του δοκίμου Χαράλαμπου, μιά μέρα τον προσκαλεί ιδιαιτέρως και του λέγει:
«Εκεί πάνω σ’ εκείνα τα βράχια που βλέπεις, υπάρχει μιά μικρή σπηλιά. Σε διαβεβαιώ ότι, είναι Παράδεισος. Λοιπόν, θα σκαρφαλώσης να πας εκεί και θα μείνης μέχρι να σε φωνάξω. Εντάξει;».
«Να είναι ευλογημένο, Γέροντα», απάντησε
ο Χαράλαμπος.
Και περιγράφει την περιπέτειά του ο δόκιμος Χαράλαμπος:
«Βάζω μετάνοια και αμέσως σκαρφαλώνω στα βράχια. Πλησιάζω στη σπηλιά· αλλά τί να δω; Ένας άγριος τόπος, που μόνο φίδια μπορούσαν να κατοικήσουν και η σπηλιά τόσο στενή, που μόνο σκυφτά μπορούσες να μπης μέσα… Στην αρχή, σαν άνθρωπος, δείλιασα, φοβήθηκα και συγχρόνως μονολογούσα: "Ε, Γέροντα, πού μ’ έστειλες εδώ; Αυτός είναι ο Παράδεισος; Βρε, εδώ κόλασις είναι· όχι Παράδεισος. Γιά να δούμε, πώς θα την βγάλουμε, ώσπου να τελειώση ο κανόνας, να με φωνάξη ο Γέροντας να κατέβω. Όμως, αφού το είπε ο Γέροντας, κάτω δεν το βάζω, έστω και αν πεθάνω! Αν δεν με φωνάξη ο Γέροντας, πίσω δεν γυρνάω! Ας πεθάνω στην υπακοή, παρά να λιποτακτήσω!"
Αρχίζω λοιπόν τον κανόνα μου.
«Ωμιλούσα στο Νοσοκομείο “Σωτηρία” και κάποιος μορφωμένος από το ακροατήριο με ερώτησε κάτι. Επί δέκα λεπτά αγόρευε, γιά να στοιχειοθετήση το ερώτημά του. Εγώ την ώρα που μιλούσε, έλεγα μέσα μου:
“Τώρα Χριστέ μου, έμπλεξα.
Το τί λέει αυτός, με τις θεωρίες του, εγώ έχω μεσάνυκτα...
Σε όσους ερωτούσαν επίμονα τον π.
Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, γιά τον χρόνο της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, απαντούσε
εμπνευσμένα:
«Μην πολυασχολήσθε μ’ αυτά τα πράγματα.
Σε τί θα σας ωφελήση η γνώσις του χρόνου της Δευτέρας Παρουσίας;
Μήπως… διά να προλάβετε να μετανοήσετε;;
«Πολλοί μιλάμε γιά αγάπη, αλλά δεν γνωρίζουμε πόσων καρατίων είναι η αγάπη μας.
Εάν ο Χριστός θελήσει να μας δοκιμάσει, γιά να γνωρίσουμε ο καθένας την αξία της αγάπης μας και μας πει: “Παιδιά μου, ο Παράδεισος γέμισε πιά και δεν έχω που να σας βάλω”, μερικοί από εμάς θα λέγαμε στο Χριστό με αναίδεια: “Και γιατί, δεν μας το έλεγες αυτό νωρίτερα;”.
Τότε, κάποιοι θα έτρεχαν, να προλάβουν και το ένα λεπτό, γιά να το διασκεδάσουν, χωρίς να θέλουν να ακούσουν γιά τον Χριστό...
- Απρίλης-Μάης, κοντά ειν' το θέρος!
- Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη!
- Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι!
- Ήρθεν ο Μας (Μάης); Των γυναικών ταμνάς! [δηλ. από τις πολλές δουλειές].
- Κάθου, γέρο, λίμενε (περίμενε) να φας το Μάη χορτάρι!
- Καλός ο ήλιος του Μαγιού, τ' Αυγούστου το φεγγάρι!
- Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος!
Θεολόγος τις έλεγεν εις τον π.Ιωήλ ότι, δεν γίνεται Κληρικός, διότι:
«Επικρατεί δεσποτισμός στην Εκκλησία και δεν ημπορεί κανείς να εργασθή υπ’ αυτάς τας συνθήκας».
<<…Ο Άγιος γέροντας Ιερώνυμος ο Σιμωνοπετρίτης ως Ηγούμενος της Ι.Μονής Σιμωνόπετρας, συνεχίζει τους ασκητικούς Tου αγώνες και βοηθάει παράλληλα στα διακονήματα της Μονής, νουθετώντας έτσι, κυρίως, με το παράδειγμά Tου!
Δοκιμάζεται όμως, όπως κάθε Άγιος…
Συκοφαντίες, πειρασμοί έξωθεν και έσωθεν της Μονής...
Ο δίκαιος διώκεται…
Ο αφιλάργυρος κατηγορείται γιά οικονομική κακοδιαχείριση…
Ο κανονικός κρίνεται αντικανονικός…
Ο πιστός διώκεται και τέλος εξορίζεται…
<<Πνευματικός αδελφός, μού διηγήθηκε μετά την κοίμηση του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, ότι σε μία από τις εξομολογήσεις του ιδίου, στον π.Επιφάνιο, και μετά την ανάγνωση της συγχωρητικής ευχής, του είπε:
«Πάτερ, έχω ευλογία γιά το τάδε θέμα, να συμβουλευθώ και τον π.Πορφύριο;».
Ο π. Επιφάνιος, τότε, του απάντησε:
Η βιντεοσκόπησις περιλαμβάνει:
· Εξωτερικάς λήψεις της Ιεράς Μονής!
· Το Κοιμητήριον!
· Την Τράπεζαν!
· Τον περίβολον!
· Το Καθολικόν-Τοιχογραφίας!
· Τα κατωτέρω Ιερά Λείψανα και θεία Σεβάσματα:
· Τεμάχιον του Τιμίου Ξύλου!
Το Σταυροαναστάσιμον Πάσχα, σηματοδοτεί την απαρχήν της Νέας εν Χριστώ Ζωής!!!
Διά του Εκουσίου Θανάτου του Λυτρωτού, επατήθη ο θάνατος, και την Άφατον και Απερινόητον Δωρεάν του Σωτήρος προς την θνητήν ανθρώπινην φύσιν, αποτελεί η
Α Ν Α Σ Τ Α Σ Ι Σ !!!
«Και ο Παράδεισος και η κόλαση και ο σατανάς είναι αληθινά!!!
Αλλά δεν πρέπει να φοβάσαι, ούτε να τα σκέπτεσαι με τον δικό σου τρόπο...
Να αγαπήσεις τον Χριστό, πού είναι το ΠΑΝ!!!
Εκλήθη ποτέ μετ’ άλλων Κληρικών εις γεύμα παρά τινος Μητροπολίτου.
Έτρωγον σιωπώντες. Ο Μητροπολίτης δεν απεφάσιζε να ανοίξη συζήτησιν, φοβούμενος προφανώς τον π. Ιωήλ, φοβούμενος (δηλαδή) μήπως η υπεροχή του π. Ιωήλ εν τη συζητήσει επισκιάση πάντας. Ο π. Ιωήλ πάλιν, εκ σεβασμού προς τον Αρχιερέα, δεν ελάμβανε τον λόγον, αναμένων όπως αυτός αρχίση πρώτος. Αφού παρήλθεν ικανή ώρα και εβαρύνθη αναμένων, στρέφεται προς τον Μητροπολίτην:
<<Ένα κοσμικό παιδί, είχε συμπαθήσει μία κοπέλα η οποία ζούσε πνευματικά. Γιά να τον συμπαθήσει και η κοπέλα, προσπαθούσε να ζει και αυτός πνευματικά, εκκλησιαζόταν κ.λ.π..
Τελικά παντρεύθηκαν!
Μετά όμως από χρόνια, εκείνος άρχισε πάλι την κοσμική ζωή… Ενώ είχαν και μεγάλα παιδιά - ένα αγόρι στο Πανεπιστήμιο και δύο κοπέλες, μία στο λύκειο και μία στο γυμνάσιο - αυτός άρχισε να ζει άσωτα... Είχε μία μεγάλη επιχείρηση και έβγαζε πολλά χρήματα, αλλά τα περισσότερα τα ξόδευε στην άσωτη ζωή του…
Η καϋμένη η σύζυγός του, κρατούσε το σπίτι με την οικονομία που έκανε, και τα παιδιά της με τις συμβουλές της. Δεν κατηγορούσε τον πατέρα τους, γιά να μην τον σιχαθούν και τραυματισθούν, αλλά και γιά να μην παρασυρθούν!
<<Είναι βαρύ αμάρτημα η ιεροκατηγορία και ο χλευασμός των Λειτουργών της Εκκλησίας μας.
Κατά την μακρά περίοδο των εβδομήκοντα ετών, όπου έζησα στον ευλογημένο αυτό τόπο, στο Άγιον Όρος, είδα πολλές τιμωρίες εξ αιτίας αυτής της αμαρτίας. Διάβασα, μάλιστα και σε κάποιο χειρόγραφο, στην βιβλιοθήκη της Μονής μας, την παρακάτω σχετική διήγηση:
«Σε ένα χωριό, ένας γέροντας ιερέας, ενώ ήταν καλός και ιδιαίτερα φιλακόλουθος, υπέπιπτε στο πάθος της μέθης. Όταν έβγαινε από την Εκκλησία, παρασυρόταν από το πάθος του στα διάφορα καφενεία. Εκεί, μετά από 2-3 ποτηράκια αλκοόλ, έχανε τον εαυτό του, ζαλιζόταν, συναισθανόμενος όμως την θέση του σηκωνόταν και τρικλίζοντας έπαιρνε το δρόμο γιά το σπίτι του.
«Όταν ήμουν φοιτητής στην Αθήνα, η θεία-Αλεξάνδρα εδιάβασε σε κάποια εφημερίδα, (τότε, εκείνη διέμενε στη Καλαμάτα, λόγω ασθενείας της γιαγιάς μου και μητέρας της), ότι, στην Αθήνα επρόκειτο να δημιουργηθή μία τράπεζα οφθαλμών, που θα εβοηθούσε τους τυφλούς να κάνουν μεταμοσχεύσεις και να ευρίσκουν το φως τους. Η θεία έκοψε το απόκομμα από την εφημερίδα και μου το έστειλε, μαζί με ένα γράμμα, όπου με παρακαλούσε να μάθω διακριτικά, περισσότερες λεπτομέρειες, διότι ενδιαφερόταν να δώσει το ένα της μάτι γιά μεταμόσχευση, σε κάποιο νέο άγνωστο της, αγόρι ή κορίτσι, που θα ήταν τελείως τυφλό!!
Μου εφιστούσε μάλιστα την προσοχή, λέγοντας:
<<…Αμέσως ο δόκιμος Χαράλαμπος (ο μετέπειτα Μέγας και εμπνευσμένος ηγούμενος της Ι.Μ. Αγίου Διονυσίου, του Αγιωνύμου Όρους), χωρίς χρονοτριβή και χωρίς δυσκολίες, μπαίνει στο μοναχικό πρόγραμμα της Σκήτης. Την ημέρα: Υπακοή, σιωπή, εργασία! Και την νύκτα: Αγρυπνία με οκτάωρη στάση και πλήθος γονυκλισίες!
Δεν άργησε, μάλιστα, η καρδιά του νέου ασκητή, να πυρωθή με την φλόγα του Θεϊκού έρωτα! Ο γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης, βλέποντας τόση προθυμία και τόση μεγάλη πρόοδο, ήδη από την αρχή, δοξολογούσε ακατάπαυστα τον Κύριο λέγοντας προς τον συνασκητή του γέροντα Αρσένιο: