Καθώς όμως τον παρακαλούσαν πολλή ώρα, τους είπε:
«Θέλετε ν᾿ ακούσετε κάποιον λόγο;»
Και αυτοί απαντούν, με χαρά:
«Ναι, αββά!».
Ο Γέροντας τότε, έλυσε την σιωπή του, και τους είπε:
Καθώς όμως τον παρακαλούσαν πολλή ώρα, τους είπε:
«Θέλετε ν᾿ ακούσετε κάποιον λόγο;»
Και αυτοί απαντούν, με χαρά:
«Ναι, αββά!».
Ο Γέροντας τότε, έλυσε την σιωπή του, και τους είπε:
1. Το έργο της προσευχής, όταν γίνεται όπως πρέπει, είναι ανώτερο από κάθε αρετή και εντολή. Μαρτυρεί γι’ αυτό ο ίδιος ο Κύριος: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς γιά τόσα πολλά, ενώ ένα μόνο χρειάζεται. Η Μαρία έκανε την καλή εκλογή, που δεν θα της αφαιρεθή ποτέ». Αυτό το είπε γιά να προτάξει το μεγαλύτερο από το μικρότερο. Το ίδιο και οι Απόστολοι, ενώ στην αρχή υπηρετούσαν στα Τραπέζια των πιστών, κατόπιν προέκριναν ν’ αφιερωθούν στην προσευχή και το κήρυγμα του Θείου Λόγου!
Ένας αδελφός παρακάλεσε τον αββά Αμμωνά:
«Πες μου Αββά, έναν ωφέλιμο λόγο».
Και ο Γέροντας του λέει:
<< Η πνευματική εργασία που κάνετε στα βάθη της ψυχής σας, να γίνεται μυστικά, να μην γίνεται αντιληπτή όχι μόνο από τους άλλους, αλλά ούτε και από σας τους ίδιους!
Ό,τι κάνει ο καλός εαυτός σας, να μην το παίρνει είδηση ο κακός. «Μη γνώτω η αριστερά σου, τι ποιεί η δεξιά σου»! Αριστερά είναι ο αντίθετος εαυτός μας, που, όταν το πάρει είδηση, θα τα χαλάσει όλα. Ο αντίθετος είναι ο κακός εαυτός μας, και το λέμε έτσι πιο εξευγενισμένα. Νέος είναι ο εν Χριστώ εαυτός μας, ενώ ο άλλος είναι ο παλαιός.
Χρειάζεται τέχνη, γιά να μην παίρνει είδηση ο παλαιός. Χρειάζεται τέχνη και κυρίως η Χάρις του Θεού! Υπάρχουν μερικά μυστικά. Ο Ίδιος ο Χριστός μας διδάσκει, πως πρέπει να προλαμβάνωμε ωρισμένα πράγματα, που θα μας δυσκολεύσουν στον αγώνα μας. Γι' αυτό λέγει το: «Μη γνώτω η αριστερά σου…».
Γιά παράδειγμα:
«Δώσε λίγη ξεκούραση στο βασανισμένο κορμί σου, Αββά», έλεγαν οι μαθητές του, σε ένα πολύ ηλικιωμένο ασκητή, που εξακολουθούσε να αγωνίζεται με νεανικό ζήλο.
Ένας Γέροντας εμόναζε στην έρημο, και το διάστημα που περπατούσε γιά να προμηθεύεται το νερό, ήταν δώδεκα μίλια.
Κάποια φορά, λοιπόν, που επήγε να πάρει νερό, εκουράσθηκε και είπε:
«Τί χρειάζεται αυτός ο κόπος; Θα έλθω να μείνω κοντά στην πηγή».
Ένας νέος, μετά το θάνατο του πατέρα του, έβαλε τη γερόντισσα μητέρα του σε ένα Ίδρυμα… Πολυάσχολος καθώς ήταν, δεν είχε χρόνο γιά συχνές επισκέψεις στην μητέρα του…
Μετά από αρκετό καιρό, ειδοποιήθηκε πως πρέπει να επισκεφθή την μητέρα του, διότι ήταν στα τελευταία της.
Έτσι και έκανε. Όταν έφθασε, ερώτησε την μητέρα του εάν μπορούσε να κάνει κάτι (ίσως τελευταίο), γιά να την αναπαύσει.
Η γερόντισσα τότε βρήκε το κουράγιο και του λέει:
<< Πολλές ασθένειες που δεν βρίσκουν οι γιατροί από τί είναι, μπορεί να είναι από κατάρα... Τί να βρουν οι γιατροί; Tην κατάρα;;
Μιά φορά μου έφεραν στο Καλύβι έναν παράλυτο. Ολόκληρος άνδρας, δεν μπορούσε να καθίσει. Το κορμί του ήταν τεντωμένο σαν ξύλο. Τον κουβαλούσε ένας στην πλάτη και ένας άλλος τον κρατούσε από πίσω. Του έβαλα δυο κούτσουρα και ακουμπούσε λίγο ο καϋμένος. Μου λένε αυτοί που τον συνόδευαν:
«Από δεκαπέντε χρονών παιδί είναι σ’ αυτήν την κατάσταση και έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από τότε».
«Μα πώς στα καλά καθούμενα να το πάθη αυτό;» είπα. «Δεν μπορεί… Κάτι συμβαίνει…»
Έψαξα από εδώ-από εκεί και βρήκα ότι, κάποιος τον είχε καταρασθή.
Να τί είχε συμβεί:
Ξέρετε πώς ήμουνα τότε, όταν ήμουν υποτακτικός;
Ήμουν αετός!
Ο υποτακτικός δεν έχει λογοθέσιο, δεν έχει τελώνια, διότι έχει το μητρώο του λευκό! Δεν μπορούν να σε πιάσουν οι δαίμονες, εννοώ, όταν κάνεις υπακοή.
Μας είπε και ένα λόγο ο Γέροντας:
«Αν δεν γίνεις καλός υποτακτικός, καλλίτερα να μη γινόσουνα καλόγερος»! Βαρύς ο λόγος, αλλά την αλήθεια λέει.
Ο Άγιος Δοσίθεος πόσα χρόνια έκανε υπακοή; Ή τρία ή τέσσερα χρόνια. Αλλά τί υποτακτικός ήτανε! Και αγίασε! Και όταν ζήτησε από τον Μέγα Βαρσανούφιο: «Γέροντα, απόλυσέ με, δεν μπορώ» (πέθανε φθισικός), του λέει: «Ύπαγε, τέκνον, εν ειρήνη, παράστηθι τη Αγία Τριάδι και πρέσβευε υπέρ ημών». Το άκουσαν οι άλλοι γεροντάδες και λένε: «Καλά τί έκανε αυτός; Αυτός στη μισή Ακολουθία ερχότανε…». Και όταν κατόπιν πήγε ένας άλλος Άγιος γέροντας, σ᾿ αυτό το Μοναστήρι του Αγίου Σερίδου και παρεκάλεσε τον Θεόν να δείξει τους Αγίους Του, οι οποίοι και αγίασαν σε αυτή τη Μονή, τους είδε, όλους!!
Το ντοκιμαντέρ με την ονομασία «η Σιωπηλή Κραυγή», παρουσιάζει την φονική διεξαγωγή μιάς εκτρώσεως, όπως βιντεοσκοπήθηκε μέσα από την οθόνη του υπερηχογράφου. Τα μέσα της τεχνολογίας της τότε εποχής, δυστυχώς, ήσαν ατελή εν σχέσει με τα μέσα της σύγχρονης τεχνολογίας αλλά, παρά ταύτα, η τραγική αποτύπωση μιάς εν ψυχρώ δολοφονίας δεν παύει να αποτυπώνεται με συγκλονιστικό και αδιαμφισβήτητο τρόπο.
Κατά την διάρκεια της προβολής, ο Δρ. Bernard N. Nathanson (και ο ίδιος συγκλονισμένος) περιγράφει και αναλύει λεπτομερώς, βήμα προς βήμα, αυτή την βάρβαρη και εγκληματική πράξη…
Το ντοκιμαντέρ, επίσης, περιλαμβάνει μία σύντομη εισαγωγή περί εκτρώσεων, και τέλος μερικά στοιχεία για την επίδραση των εκτρώσεων στην Κοινωνία μας.
Ο υποτιτλισμός αυτού του ντοκιμαντέρ έγινε, με αφορμή την ευρεία διάδοση αυτής της απάνθρωπης και εγκληματικής μεθόδου, τα τελευταία 50 έως 60 χρόνια και στην (κατ’ όνομα…) Ορθόδοξη Χριστιανική Πατρίδα μας...!
«Ο Πανάγαθος και Πολυέλεος Θεός, είναι και λέγεται Αγάπη είναι και λέγεται Τριάς!
Παρακινούμενος ο Κύριος από την ευσπλαχνίαν Του, έκαμε πρώτον δέκα Τάγματα Αγγέλων. Οι Άγγελοι είναι πνεύματα πύρινα, άϋλα, καθώς είναι η ψυχή μας. Το κάθε Τάγμα, είναι ως τα άστρα του ουρανού. Ποιός επαρακίνησε τον Θεόν και τους έκαμεν;
Η ευσπλαχνία Του!!!
Πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, ανίσως και θέλομεν να λέγωμεν τον Θεόν μας Πατέρα, να είμεθα εύσπλαχνοι, να κάμνωμεν τους αδελφούς μας να ευφραίνωνται και τότε να λέγωμεν τον Θεόν Πατέρα, με το: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…»!! Ει δε και είμεθα άσπλαχνοι, σκληρόκαρδοι και κάμνομεν τους αδελφούς μας και φαρμακεύονται και βάνομεν τον θάνατον εις την καρδίαν των, δεν πρέπει να λέγωμεν τον Θεόν μας Πατέρα, αλλά τον διάβολον, διότι ο διάβολος θέλει να κάμνωμεν τους αδελφούς μας να φαρμακεύωνται, και όχι ο Θεός.
Κάποτε, ένας καθηγητής ζωγράφισε μία μικρή μαύρη κηλίδα στο κέντρο μιάς μεγάλης λευκής σελίδας. Στη συνέχεια, την έδειξε στους μαθητές του, στην τάξη, και τους ερώτησε:
«Παιδιά μου, τί βλέπετε;».
«Μία μαύρη βούλα», απάντησαν με μιάς όλοι οι μαθητές.
Μπορείς αυτό τον ζήλο να τον αυξήσεις, να τον μεγαλώσεις; Άξιος επαίνου είσαι! Πρόσεξε όμως μήπως αυτός ο ζήλος, εννοώ ζήλο εις την υπακοή, εις την ευχή, εις την αυτομεμψία, άγρυπνος στην ακολουθία, μη σε πάρει ο ύπνος στο δωμάτιό σου, να επιβλέπεις τον εαυτό σου, όλα αυτά θεωρούνται ζήλος. Αν ο ζήλος ψυχρανθή, τότε δεν βαδίζεις καλά. Γι’ αυτό διώρθωσε τον εαυτό σου, να μην ψυχρανθή αυτός ο ζήλος, αυτή η θερμότης.
1. Εκείνος που και στην προσευχή είναι οκνηρός, και στην διακονία των αδελφών νωθρός και αμελής, ονομάζεται από τον Απόστολο «αργός» και κρίνεται ανάξιος και γι’ αυτό το ψωμί του. Ο «αργός», είπε ο Απόστολος: «ούτε να τρώει». Και αλλού είπε: «Τους αργούς τους μισεί και ο Θεός», και: «Ο αργός ούτε πιστός μπορεί να είναι». Πρέπει λοιπόν ο καθένας μας, να μη μένει αργός, γιά να μη βρεθή άκαρπος, σαν τη συκή και στερηθή τελείως των αιωνίων αγαθών.
<< Κάποτε, ένας μοναχός που ωνομαζόταν Ισαάκ, δοκίμαζε δυνατό σαρκικό πόλεμο και ήταν γι’ αυτό γεμάτος θλίψι και αθυμία. Ήλθε γρήγορα στον Όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη και με δάκρυα και αναστεναγμούς του φανέρωσε τον εσωτερικό του πόλεμο. Ο Όσιος, αφού εθαύμασε την πίστη και την ταπείνωσι του αδελφού, είπε:
«Έλα, αδελφέ μου, να προσευχηθούμε από κοινού και ο Αγαθός και Ευσπλαχνικός Θεός δεν θα παραβλέψῃ την ικεσία μας»!
<<Δεν είναι κακές οι τροφές, αλλά η γαστριμαργία!
Ούτε τα χρήματα, αλλά η φιλαργυρία!
Ούτε η ομιλία, αλλά η φλυαρία!
Ούτε τα ευχάριστα του κόσμου, αλλά η υπερβολή!
Σ’ ένα από τα παραθαλάσσια προάστεια της Αττικής, θα γίνονταν κολυμβητικοί αγώνες γυναικών. Θα έπαιρνε μέρος και μία εξαιρετική κοπέλα, η Άννα, η οποία ήταν πρωταθλήτρια στην κολύμβηση, συγγενής και φίλη της μαθητρίας του Οσίου. Στους αγώνες, θα συμμετείχε επίσης και μία άλλη φίλη της Άννας, η οποία είχε και εκείνη μεγάλη επίδοση σ’ αυτό το άθλημα.