«Ο μέθυσος και πότης από το πολύ κρασί, χωρίς την θέληση του αποκαλύπτει κάθε αλήθεια…
Εκείνος, όμως, που μεθά από Θεία κατάνυξη, με την θέλησή του, δεν λέει ποτέ ψέμματα»!!
Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (335-395)
«Ο μέθυσος και πότης από το πολύ κρασί, χωρίς την θέληση του αποκαλύπτει κάθε αλήθεια…
Εκείνος, όμως, που μεθά από Θεία κατάνυξη, με την θέλησή του, δεν λέει ποτέ ψέμματα»!!
Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (335-395)
<< Ερευνάτε τας Γραφάς ότι εν αυταίς ευρίσκετε Zωήν Aιώνιον!
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αδελφοί μου, ο Γλυκύτατος Δεσπότης και Ποιητής των Αγγέλων και πάσης νοητής και αισθητής κτίσεως, παρακινούμενος από την Ευσπλαγχνίαν και πολλήν Του Αγαθότητα και Αγάπην οπού έχει εις το (ανθρώπινον) γένος μας, μας εχάρισε και μας χαρίζει καθ’ εκάστην ημέραν την αυγήν και Τον δοξάζομεν!
Και εδιαβάσαμεν το Άγιον Ευχέλαιον, και εχρίσθημεν εις βοήθειάν μας, και άμποτε ο Κύριος να μας ευσπλαγχνισθή διά πρεσβειών της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και πάντων των Αγίων, να συγχωρήση τας αμαρτίας μας, και να μας αξιώση της Βασιλείας των Ουρανών, να ευφραινώμεθα και να δοξάζωμεν την Αγίαν Τριάδα!!
1. Άγιος είναι εκείνος, που καθάρισε τελείως τον εσωτερικό του άνθρωπο! Κάποιος αδελφός, ενώ προσευχόταν μαζί με άλλους αδελφούς, αιχμαλωτίσθηκε από τη Θεία δύναμη, και με αρπαγή του νου του είδε την Άνω Ιερουσαλήμ και τα εκεί Φωτεινά Κατοικητήρια και Φως άπειρο και ανέκφραστο, και άκουσε φωνή, ότι αυτός είναι ο Τόπος της Αναπαύσεως των δικαίων! Μετά από αυτό, υπερηφανεύθηκε και, νομίζοντας τον εαυτό του σπουδαίο, έπεσε σε βάθος αμαρτιών και κυριεύθηκε από πολλά κακά. Αν λοιπόν αυτός έπαθε τέτοια, πώς είναι δυνατόν ο καθένας να λέει, «αφού νηστεύω και ζω σαν ξένος και δίνω ελεημοσύνη και έχω φυλαχθή από πορνεία, κλοπή και τα όμοια, άραγε είμαι άγιος»; Διότι, τελειότητα δεν είναι μόνον η αποχή από τα φανερά κακά, αλλά κυρίως η κάθαρση της διανοίας!
«Η νηστεία είναι βία φύσεως συνεχής και περιτομή των ηδονών του λάρυγγα, εκτομή της σαρκικής πυρώσεως, εκκοπή των πονηρών λογισμών, απελευθέρωση από μολυσμούς ονείρων, καθαρότητα προσευχής, φωτισμός της ψυχής, διαφύλαξη του νου, διάλυση της πωρώσεως, θύρα της κατανύξεως, ταπεινός στεναγμός, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα της πολυλογίας, αφορμή ησυχίας, φρουρός της υπακοής, ελαφρότητα του ύπνου, υγεία του σώματος, πρόξενος της απαθείας, άφεση των αμαρτημάτων, θύρα και απόλαυση του παραδείσου»!!
Όταν ο Άγιος Πορφύριος υπηρετούσε ως ιερέας στην Πολυκλινική των Αθηνών, αρκετοί ιατροί είχαν αντιληφθή ότι διέθετε σπουδαία χαρίσματα από τον Θεόν, τον σέβονταν ιδιαίτερα και συχνά του ζητούσαν να προσευχηθή γιά κάποια δύσκολη εγχείρηση ή τον ερωτούσαν όταν επρόκειτο γιά δύσκολες διαγνώσεις.
Έτσι μία ημέρα, κάποιοι ιατροί της Πολυκλινικής, εκάλεσαν τον Άγιο γέροντα να τους πει τη γνώμη του, γιά ένα ασυνήθιστο περιστατικό που αντιμετώπιζαν. Μία κοπέλλα γέννησε στην Πολυκλινική ένα παιδί παραμορφωμένο, το οποίο είχε μελανοειδή επιμήκυνση της παρειάς, που ήταν όπως η μελιτζάνα. Ήθελαν ν’ ακούσουν τη δική του ερμηνεία γιά τη γέννηση ενός τέτοιου παιδιού.
«Οι Άγγελοι, επειδή είναι υπηρέται αγάπης και ειρήνης, χαίρονται όταν μετανοούμε και προκόπτουμε εις την αρετήν»!!
«Φιλοκαλία»
μεταφρασμένη, Β',σ.15
<< Ο νόμος της αγάπης, αναγκάζει κάποιον να επιχειρεί πράγματα, που υπερβαίνουν την δύναμη του. Νομίζω λοιπόν -δεν δογματίζω-, ότι ύστερα απ’ όσα ελέχθησαν «περί ξενιτείας», ή μάλλον μαζί με αυτά, πρέπει να επακολουθήσουν και να λεχθούν ολίγα περί των ονείρων. Τόσα, όσα χρειάζονται, ώστε ούτε σ’ αυτόν τον δόλο των δολίων δαιμόνων να είμασθε αμύητοι…
……………………………………………………………………………………………………………………………………………….
36. Όνειρο είναι μία κίνηση του νου, ενώ το σώμα ευρίσκεται ακίνητο.
37. Φαντασία είναι μία εξαπάτηση των οφθαλμών, όταν το μυαλό κοιμάται. Φαντασία είναι ένα θέαμα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
38. Είναι φανερή η αιτία που θελήσαμε, μετά τους προηγουμένους λόγους, να μιλήσουμε γιά τα όνειρα. Αφού εγκαταλείψουμε γιά τον Κύριον, τα σπίτια μας και τους οικείους μας, και με την «ξενιτεία», γιά την αγάπη του Χριστού, πουλήσουμε τον εαυτό μας, τότε οι δαίμονες επιχειρούν να μας ταράζουν με όνειρα. Παρουσιάζουν δε σε αυτά τους ιδικούς μας ότι θρηνούν, πεθαίνουν, καταστεναχωρούνται και βασανίζονται εξ αιτίας μας... Εκείνος λοιπόν που πιστεύει στα όνειρα, μοιάζει μ΄αυτόν που κυνηγά την σκιά του και προσπαθεί να την πιάσει [«ὡς δρασσόμενος σκιᾶς καὶ διώκων ἄνεμον, οὕτως ὁ ἐπέχων ἐνυπνίοις» (Σοφ. Σειράχ ΛΔ΄2')!!!].
Σύμφωνα με την μαρτυρία της αείμνηστης Ουρανίας Παπαδοπούλου (μοναχής Μάρθας), μέσα από τα περιστατικά που αφηγείται και που αποδεικνύουν εύγλωττα την αγιότητα του απλοϊκού ποιμένα, του Αγίου Νικολάου του Πλανά:
<< Μία ημέρα, επήραμε ένα αμάξι, να μας πάη, μαζί με τον παππού, από τον Προφήτη Ελισσαίον στην οδόν Χέϋδεν. Όταν εφθάσαμε, είπαμεν στον αμαξά, να πλησιάση το αμάξι κοντά στο πεζοδρόμιο, γιά να κατεβή με ευκολία ο παππούς.
Ο αμαξάς, τότε, απαντά "ειρωνικώς":
«Ο Θεός έγινε σαρκοφόρος, ώστε ο άνθρωπος να αγωνισθή διά να γίνει πνευματοφόρος»!!
Μέγας Αθανάσιος (295-373),
P.G. 26,996
«Αν έχης κάτι κατά του πλησίον σου και δεν μπορείς να το ξεπεράσης, προτιμότερο ελεύθερα να το συζητήσης μαζί του, παρά να κρατήσης πάθος εναντίον του, στην καρδιά σου»!!
Γνώμαι Αγίων Πατέρων, σ.79
-Το κακό το ξύδι, το κιούπι του χαλάει!
-Τον μεγαλύτερό σου και γάϊδαρος να γίνει, μην τον καβαλικεύεις!
-Τον μεθυσμένο μην σκουντάς και μόνος του θα πέσει!
-Ούτε κότες έχω, ούτε με την αλεπού μαλώνω!
-Όποιος περπατά μυρίζει (=μοσχοβολάει) κι όποιος κάθεται βρωμίζει!
«Και το δάκρυ της ειλικρινούς μετανοίας που στάζει, ισοδυναμεί με το λουτρό του Βαπτίσματος!
Ακόμη και ο βαθύς αναστεναγμός, της πραγματικής μετανοίας, επαναφέρει την Χάρι του Θεού, που είχε αναχωρήσει λόγω της αμαρτίας!»!!
Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (335-395)
Θυμάμαι κάποτε, είχαμε μία εορτή κατηχητικού σχολείου και τα παιδιά έλεγαν με την σειρά τους τα ποιήματα που τους είχαν ανατεθή.
Ήταν και ένα παιδί, ο Δημήτρης, ο οποίος είχε καταπληκτική μνήμη. Μου έλεγαν, μάλιστα, οι συμμαθητές του, ότι ολόκληρα κομμάτια από τον Όμηρο, σε αρχαίο κείμενο, τα έλεγε απ’ έξω!
Όταν ξεκίνησε η εορτή, ζητούσα από τα παιδιά να μου φέρουν τα χαρτιά με τα ποιήματά τους. Όλοι μου τα έφεραν, εκτός από τον Δημήτρη.
«Δημήτρη, που είναι το χαρτί με το ποίημά σου;».
Το χαρτί το ζητούσα από όλα τα παιδιά, γιά να παρακολουθώ, ώστε εάν ένα παιδί τα χάσει στην ώρα της απαγγελίας, να το βοηθήσω.
Και μου λέει ο Δημήτρης:
-Ο Θεός, δίνει τροφή στα πουλιά, μα δεν τη βάζει στη φωληά!
-Ο κούκκος, το όνομά του διαλαλεί!
-Σε κλεισμένο στόμα, μύγα δεν μπαίνει!
-Το αίμα φεύγει με νερό και όχι με άλλο αίμα!
-Κρασί σε πίνω γιά καλό, και συ με πας στον τοίχο…
Κάποιος αδελφός ερώτησε τον αββά Σιλουανό (τον παλαιό νηπτικό):
«Τί να κάνω, αββά; Πώς θα αποκτήσω την κατάνυξη; Πολύ ενοχλούμαι από την πνευματική αδράνεια, και τη νύστα... Και όταν σηκώνομαι από τον ύπνο, παλεύω πολύ, διότι δεν μπορώ να νικήσω τη νύστα, όταν προσπαθώ να μελετήσω τα Ιερά κείμενα...».
Και ο αββάς του αποκρίθηκε:
1. Μερικοί επαναπαύονται, ότι έχουν τόση Χάρη Θεού μέσα τους, ώστε να μπορούν να συγκρατούν τον εαυτό τους και να μη τους νικά η αμαρτία που κατοικεί μέσα τους. Και όταν το πιστεύσουν αυτό, στην αρχή έχουν προσευχή νηφάλια και ανάπαυση, έπειτα όμως επηρεάζονται από ακαθάρτους λογισμούς και δελεάζονται από την αμαρτία. Έτσι οι επιπόλαιοι, όταν έννοιωσαν μέσα τους την ενέργεια της Θείας Χάριτος, νόμισαν ότι, ελευθερώθηκαν γιά πάντα από την αμαρτία, ενώ οι διακριτικοί και νουνεχείς προσέχουν πάρα πολύ διότι, ακόμη και όταν κατοικεί μέσα τους η Χάρη του Θεού και πάλι μπορεί να ταραχθούν, με την παραμικρή απροσεξία, από αισχρούς και ατόπους λογισμούς.
<< Ερώτησε κάποιος τον σοφό Σωκράτη:
«Από πότε πρέπει το παιδί, να έχει δάσκαλο κοντά του;».
«Γιατί, έχεις παιδί;» αποκρίθηκε ο Σωκράτης.
«Ναι, έχω ένα παιδί έξι μηνών», απάντησε εκείνος.
Και του λέει τότε ο Σωκράτης:
Ένας αδελφός ερώτησε κάποιον Γέροντα:
«Ποιό καλό πράγμα υπάρχει, γιά να το κάνω και να εύρω ζωή μέσα σ᾿ αυτό;».
Και είπε ο Γέροντας:
«Ο Θεός γνωρίζει το καλό. Όμως άκουσα ότι, κάποιος από τους πατέρες ερώτησε τον αββά Νισθερώο τον μεγάλο, τον φίλο του αββά Αντωνίου:
«Ποιό θεωρείται έργο καλό γιά να το κάνω;»
Και εκείνος του είπε:
Κάποτε στα Φάρασα, την ημέρα της Αναστάσεως, μπήκε ένας Τούρκος λήσταρχος στην Εκκλησία, την ώρα που τελούσε ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης την Θεία Λειτουργία. Μόλις ο Άγιος είδε τον Τούρκο αρματωμένο, να στέκεται αδιάντροπα εντός του Ιερού Ναού, τον ειδοποίησε να φύγει αμέσως. Εκείνος όμως δεν του έδωσε σημασία...
Ο Όσιος συνέχισε ατάραχος την Θεία Λειτουργία. Όταν εξήλθε γιά τη Μεγάλη Είσοδο, τον είδε ο Τούρκος να μην πατάει στη γη, αλλά να περπατάει στον αέρα! Βλέποντας αυτό το θαύμα άρχισε να τρέμει. Έκανε να φύγει, μα δεν μπορούσε, γιατί ένοιωθε δεμένος με ένα αόρατο σχοινί...
Ο Όσιος γέρων, Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο κοιμηθείς εν ειρήνη το έτος 1959, στην αρχή της ασκητικής του ζωής, σε ώρα γλυκυτάτης νοεράς προσευχής, είδε το έξης όραμα, όπως το διηγήθηκε ο ίδιος:
<<Εκεί που ευρισκόμουν βυθισμένος στον εαυτό μου και πρόσεχα τα λόγια της ευχής, ξαφνικά γέμισα φως(!!), και έπειτα όλος ο τόπος έγινε φως! Ξαφνικά παρουσιάσθηκαν τρία παιδάκια, σε ηλικία έξι μέχρι οκτώ ετών, όμοια κατά πάντα στην μορφή και τα χαρακτηριστικά τους, χαριτωμένα και τόσο ωραία που η θέα τους αιχμαλώτισε όλες μου τις αισθήσεις!