<< Κάποτε, ήλθε μία μοναχή, να μου εξομολογηθή έναν λογισμό της. Και μου λέει:
«Είδα σαν σε όραμα, ότι πάνω σ' ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και τους λέω:
<< Κάποτε, ήλθε μία μοναχή, να μου εξομολογηθή έναν λογισμό της. Και μου λέει:
«Είδα σαν σε όραμα, ότι πάνω σ' ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και τους λέω:
Η ψυχή, που θέλει να μείνει παρθένος και να ενωθή με το Θεό, δεν πρέπει ν’ απομακρύνεται μόνον από φανερά αμαρτήματα, όπως η πορνεία, ο φόνος, η κλοπή, η γαστριμαργία, η κατάκριση, το ψεύδος, η φιλαργυρία, η πλεονεξία, και τα όμοια, αλλά, με συστηματικό αυτοέλεγχο, και από τα αφανή και κρύφια. Δηλαδή, από την επιθυμία, κενοδοξία, ανθρωπαρέσκεια, υποκρισία, φιλαρχία, δολιότητα, κακοήθεια, μίσος, απιστία, φθόνο, φιλαυτία, υπερηφάνεια και τα όμοια. Κατά την Αγία Γραφή, τα εσωτερικά αυτά αμαρτήματα είναι εξ ίσου φοβερά και επικίνδυνα, με τα εξωτερικά!
Κάποτε ανέβηκε στην έδρα ένας άθεος Καθηγητής και έλεγε στους φοιτητές του:
1. Με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ο καθένας μας κερδίζει τη σωτηρία της ψυχής του. Χρειάζεται όμως να συνεισφέρει και τους δικούς του κόπους. Όπως λέει και ο ψαλμωδός, «αν ο Κύριος δεν οικοδομήσει το σπίτι ή δεν φυλάξει την πόλη, μάταια αγρυπνούν οι φύλακες και μάταια κοπιάζουν οι οικοδόμοι»!
2. Ερώτηση: Ποιό είναι το Θέλημα του Θεού, στο οποίο καλεί ο Απόστολος τον καθένα να φθάσει;
Εκείνος που πιστεύει στον Κύριον,
φοβάται την κόλαση!
~~~
Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση,
εγκρατεύεται από τα πάθη!
~~~
Κάποια ημέρα συνέβη κάτι παράδοξο στο θεράποντα του Κυρίου, Όσιο Ανδρέα τον «διά Χριστόν Σαλό». Κατά την συνήθειά του γιὰ να μην γνωρίζει κανείς την εργασία του στους προθάλαμους των Εκκλησιών, όπου προσευχόταν, πορευόταν κρυφά προς το Ναό της Πανυμνήτου Θεοτόκου, στην αριστερά στοά της αγοράς του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Ο μέχρι Σταυρού και ταφής Συγκαταβάς, και Αναστάς εκ των νεκρών Κύριος της Δόξης, Καταπατήσας τον θάνατον και Καταργήσας τον διάβολον, εδωρήσατο ημίν Ζωήν την Αιώνιον!!
«Η πραότης, είναι μία αμετακίνητη κατάστασις του όλου ψυχοσωματικού ανθρώπου, που παραμένει η ιδία και εις τας τιμάς και εις τας περιφρονήσεις»!!
Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος (523-606)
«Δεν υπάρχει άλλη θυσία τόσο ευωδιαστή προς τον Θεόν, όσο η ψυχική και σωματική αγνότητα»!!
Όσιος Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης (1898-1959)
«Από όλα τα κακά, μεγαλύτερα είναι η μισαδελφία, η ασπλαγχνία και η ανελεημοσύνη»!!
Μέγας Αθανάσιος (295-373 μ.Χ.)
«Η σωματική υγεία και η ψυχολογική ευεξία, είναι καλλίτερες από όλα τα πλούτη και το χρυσάφι του κόσμου! Καλλίτερα εύρωστο σώμα, παρά αμέτρητα πλούτη!»!!
Μέγας Βασίλειος (330-379 μ.Χ.)
«Ήθελα ακόμα Χριστιανοί μου, να είμαι πάντοτε μαζί σας, να σας λέγω πότε το ένα, πότε το άλλο, μα τι να κάμω, οπού είναι χιλιάδες Χώρες, οπού δεν ήκουσαν λόγον Θεού ποτέ και με περιμένουν;; Διά τούτο σας παρακαλώ, άγιοι Ιερείς, και σας παραγγέλνω, να φροντίσητε διά τους κοσμικούς πώς να σωθήτε και εκείνοι και σεις. Ομοίως πάλιν οι κοσμικοί να τιμάτε τους Ιερείς σας· και αν τύχη ένας Ιερεύς και ένας Βασιλεύς, τον Ιερέα να προτιμήσης και αν τύχη ένας Ιερεύς και ένας Άγγελος, τον Ιερέα να προτιμήσης, διότι ο Ιερεύς είναι ανώτερος από τους Αγγέλους! Ο δε Ιερεύς οπού θέλει το καλόν του, να διαβάση τον Νόμον, να καταλάβη το χρέος του. Διά τους αγίους Ιερείς δεν έχω να σας πω τίποτε. Εγώ έχω χρέος όταν απαντήσω Ιερέα να σκύψω να του φιλήσω τα χέρια και να τον παρακαλέσω να παρακαλεί τον Θεόν δια τας αμαρτίας μου. Διότι, όλος ο κόσμος να παρακάλεση τον Θεόν δεν δύναται να τελειώσουν τα Άχραντα Μυστήρια!! Ένας Ιερεύς, έστω και αμαρτωλός, δύναται με την Χάριν του Αγίου Πνεύματος να τα τελείωση!!
Ερώτησε ένας άπιστος ιατρός κάποιον Χριστιανό ασθενή του:
«Πιστεύεις, πως έχεις ψυχή;».
«Και βέβαια», άπαντα ο Χριστιανός.
«Την βλέπεις την ψυχή; Την ακούς την ψυχή; Τη γεύεσαι την ψυχή; Την πιάνεις την ψυχή;» ξαναρωτά ο ιατρός.
«Όχι», απαντά ο Χριστιανός.
Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΟΣΙΑΚΗ ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ!!
Μετά ἀπό θεοφιλῆ ποιμαντορία καί κοπιώδη διακονία, ἀναλισκόμενος στό ἔργο τῆς προσφορᾶς, προσβάλλεται ἀπό τήν ἀσθένεια τοῦ καρκίνου, μέ τήν μορφή ὄγκου στόν ἐγκέφαλο. Πάντοτε εἶχε μνήμη θανάτου, ἀναλογιζόταν τό φθαρτό τῆς ζωῆς. Πάντοτε θεωροῦσε ὅτι τό μόνο ρῆμα πού ἔπρεπε νά γνωρίζουμε καί νά κλίνουμε σέ ὅλες τίς πτώσεις του εἶναι τό ρῆμα φεύγω, φεύγεις, φεύγει, φεύγομεν, φεύγετε, φεύγουσι. Πάντοτε ὁμιλοῦσε γιά τόν θάνατο ὡς ἕναν μεγάλο ὕπνο καί ἐπαινοῦσε τούς Μάρτυρες πού θυσιάζονταν γιά τόν Χριστό καί διηγεῖτο κλαίγοντας τήν κοίμηση τοῦ ἀββᾶ Σισώη τοῦ μεγάλου, εὐχόμενος παρόμοια τελευτή. Ἔπειτα, καλεῖται καί αὐτός νά δοκιμάση τήν ἀσθένεια καί τόν θάνατο στά ὅρια τῆς προσωπικῆς του ζωῆς. Ἀφήνεται κυριολεκτικά στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, προετοιμαζόμενος γιά τήν συνάντησή του μέ τό δικό του «ἀφεντικό», ὅπως αἰσθανόταν τόν Θεό.
Μέ τίς πρῶτες ἰατρικές γνωματεύσεις ἀντιλαμβάνεται πλήρως τήν κατάστασή του καί προετοιμαζόμενος γιά τήν συνάντηση μέ τόν Θεό, ἐν ὄψει μάλιστα ἐγχειρίσεως πού θά γινόταν στόν ἐγκέφαλο, προβαίνει σέ δύο ἐνέργειες, ἔνδειξη ὄχι μόνον καλοῦ Κληρικοῦ, ἀλλά καί ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ.
Ἡ πρώτη ἐνέργειά του εἶναι νά κάνη γενική ἐξομολόγηση τῆς ζωῆς του σέ γνωστό του Πνευματικό, καί μάλιστα αὐτήν τήν ἐξομολόγηση τήν χαρακτηρίζει ὡς «μπάνιο» καί χαίρεται σάν μικρό παιδί.
«Η σωφροσύνη των γονέων, αποτελεί το μεγαλύτερο παράδειγμα γιά τα παιδιά τους»!
Δημόκριτος (460-370 π.Χ.)